میتونم یه سوال دیگه بپرسم؟
+بپرس..
-اگه روزی برسه که دیگه اون گذشتهٔ سیاه رهات کنه، اگر یه روز صبح بیدار بشی و ببینی که دیگه اون بغض همیشگی توی گلوت نیست،اون وقت چی میشه؟
+راستش شاید دیگه خودم رو نشناسم،چون من با همین سیاهی خو گرفتم و این سیاهی جزئی از وجودم هست.فکر میکنم مثل الان اینقدر تلاش نمیکردم، وانمود کنم،خوشحالم.احتمالا بخش بزرگی از هویتم رو که مسخره بازی و شوخ طبعی هست از دست میدادم آخه من با استفاده از شوخ طبعی و مسخره بازی کور میشدم نسبت به رنج هام،دردهام و حتی احساساتم با تمام اینها این تاریکی مال من هست،چشم هام هم حتی به این تاریکی عادت کرده و میتونه داخل تاریکی مقصدش رو ببینه،البته که گاهی میخورم زمین اما قابلیت این رو دارم که داخل تاریکی ببینم،قابلیتی که هر انسان عادی نداره؛من قبلا داخل تاریکی دنبال لامپ میگشتم در حالی که نمیدونستم اتاق من لامپ نداره، به نظرم گاهی وقتا فقط باید تاریکی رو پذیرفت.
-اصلاً میدونی کجای وجودت «خودِ واقعیت» هستی، کجاش《زخمهات》هستی؟!
+نه نمیدونم من خودم رو گم کرده ام،بین زخمهام بین این هیاهو میخوام از اینجا برم بلکه بتونم خودم رو پیدا کنم
-ولی تو نباید اینقدر غمگین میبودی!
+زندگیه دیگه،باید و نبایدی در کار نیست زندگی میتونه رنج رو بهت تحمیل کنه.من باید برم،خودحافظ(سوزشی غریب در گلویش احساس میکرد)
-(چشمهاش پر از اشک بود برای اولین بار غم از دست دادن یار رو چشید) خودحافظ