در خیابان، صدای سگی را میشنوم. گوشهایم را تیز میکنم. باید بفهمم به کدام سمت بروم تا پیدایش کنم. کمی به سمت راست میروم. هنوز با او فاصله دارم، اما میتوانم ببینمش؛ سگی درشتهیکل.
با هر گامی که برمیدارم، نزدیکتر میشوم. بالاخره به این حیوان زیبا میرسم. هیکلش به نظر درندهخو میآید، اما نگاهش طور دیگری است. شبیه آدمی قویهیکل که میتواند زور بگوید، ولی نمیگوید. به راحتی میتوانست با دندانهایش به من حمله کند و کسی هم مانعش نمیشد. اما انگار به مرزهای خودش پایبند بود. چنین کاری نمیکرد.
نمیدانم این زیبایی و معصومیت را از کجا آورده بود. هر چه که بود، آرامشی عجیب داشت. آرامشی که میگفت: «میتوانی نزدیکم شوی. من کاری به تو ندارم.»
به او نزدیکتر شدم. و بعد، در آغوشش گرفتم.
حالا این سگ در خانهٔ من است. تکهای از وجود من است. برای من، ارزشمندتر از بسیاری از آدمهاست. هنوز آن روز را فراموش نمیکنم. چون جزئی از خودم را پیدا کردم. جزئی از حیوان درونم را. سگی که روزی ولگرد بود و مردم جرات نزدیک شدن به آن را نداشتند. حتی بعضی چندششان میشد. اما من او را در آغوش گرفتم. و انگار پس از آن آغوش، ارتباطی هزاران ساله میان ما برقرار شد.
بعضی اتفاقها رخ میدهند و همان اتفاق، جانی دوباره به تو میبخشد. بعضی اتفاقهای دیگر نیز میتوانست رخ ندهد، اما رخ داد و تو را ویران میکند. زندگی است دیگر.
اما در نهایت، صادقانه بگویم: زندگی گاهی آنقدر بیرحم میشود که آدمی دوست دارد بنشیند و زار بزند. و پایان زندگی تلخ یا زیبای ما، مرگ است. زندگی، نه عادلانه است و نه همیشه زیبا.
اصلاً این زندگی ارزش زیستن را دارد؟