دخترک در کوچه میرقصید و با صدای بلند میخواند:
《 شاد و خوشحال وخندانم
قدر دنیا را میدانم .....》
ناگهان در انتهای کوچه مردی که آدم نبود بلکه حیوانی درندهخو بود به او هجوم آورد.
دختر میخواست جیغ بزند اما دیگر خیلی دیر بود، زیرا چنگال آن وحشی در صورت دختر فرو رفته بود و مانع فریاد هراس آلود او میشد.
مرد دستش را دراز کرد تا به بدن دختر بزند اما چگونه دلش میآمد؟! در چشم های دختر التماسی عجیب از جنس غم و نفرت بود اما مرد کور بود،کوری تمام عیار.
دختر تماشا کرد که بدنش چگونه در دستان او فرو میپاشد.
با فروکش کردن تاریکی مرد گریخت.
دخترک نیز کوچه را در آغوش گرفت، شاید چون هیچ آغوش دیگری پیدا نکرد.
با درخشش خورشید چیزی در چهل سانتیمتری دختر برق زد.
چه بود؟
فندک.
دختر فندک را برداشت تا رنج های خود را بسوزاند غافل از این که با این کار خودسوزی میکند، در حالی که میسوخت،رقصید.آنقدر سوخت و رقصید که خاکستر شد.