دخترک زانوهایش را در شکم فرو برده بود انگار که میخواست دنده های خود را خورد کند تا نفس نکشد. آدم ها جور دیگری به او مینگریستند. لیلا شروع به جیغ زدن کرد رهایم کنید رهایم کنید.
- ساکت شو این جا جای جیغ و داد نیست.
تو قاتل هستی و هیچ کس هم نمیتواند به تو کمک کند.
دختر تا خواست لب بگشاید و شروع به حرف زدن کند صدایش زدند.
+زیر لب زمزمه کرد:《 کاش این اسم اسم من نبود.》
وارد جایگاه اش شد.
●قاضی: 《اگر حرفی برای گفتن داری، بگو. این آخرین فرصت تو هست.》
زهرا جزئی از وجود من بود. باور کنید یک لحظه احساس غریبی به سمت من هجوم آورد،انگار که چاقو میخواست با گردن زهرا وارد رقصی دو نفره شود، همان جا بود که من با آن چاقوی لعنتی او را به قتل رساندم، اما اکنون با هر نفس کشیدنم انگار که در حال کشتن تکه تکه ی خودم هستم.
آخرین در خواستم قصاص است، فقط قصاصم کنید.
سکوتی عجیب کل دادگاه را فرا گرفت مردم مات حرف های دختر شده بودند.
●ختم جلسه.
فردا لیلا را صدا زدند.او وقتی چشمانش را باز کرده بود که خورشید هنوز بیدار نشده بود.
اشک های لیلا شروع به رقاصی بر روی صورتش کردند،
انگار که میخواستند به اندازه ی تمام روز هایی که لیلا نتوانسته بود با زهرا رقاصی کند برقصند اما دیگر برای رقصیدن خیلی دیر شده بود.
+زهرا دارم میآیم پیشت.
لیلا طناب دار را میدید.
+زیر لب گفت:《 شاید بتوانیم در آن دنیا با طناب دار من برقصیم.》
او به مقصد رسید.
طناب دار گردن لیلا را در آغوش گرفت آنقدر محکم که پس از این که گردن او را از طناب بیرون آوردند، گردنش کبود شده بود.