ساعت۲۳:۰۰ است.تمام تن و بدن من همچون فردی که تمام روز در حال حرکت بوده است خسته است اما من که حرکتی نداشته ام!من فقط در حال خواندن کتاب هایی بودم که جزئی از من بوده اند.
به سمت رخت خواب میروم تمام افکارم در حالت آماده باش هستند میخواند به طرز ناجوانمردانه ای مرا به قتل برسانند،بدون این که کسی بفهمد،کافیست چشمانم را ببندم تا جنگ ناجوانمردانه شروع شود. چشمانم بسته شد،افکارم هجوم آوردند مثل مورچه هایی که لانه ی آنها ذهن من بود،این آغاز ماجرا است. ●تن من میگویید:《بخواب 》
○ذهن من میگویید :《کجا به سلامتی؟وایسا ببینم کم آوردی؟آره اون روز چرا این کار رو کردی؟!》
مثل این که افکار من دوست دارند،مرا زجر دهند. دوست دارند،زار زدن مرا ببینند،خوششان میآید. هر چه سعی میکنم،صدای که نمیدانم منشاء است کجاست را نادیده بگیرم اما انگار نمیشود که نمیشود.
بالاخره افکارم موفق شدند،هلهله و شادی کل وجودشان رو میگیرد و با خود میگویند:《بالاخره گریه کرد》 اما در این جا اشک های من،گونه های مرا را میبوسند،انگار که بخواهند در این جنگ سهمگین مرا،برای هر زخمی که افکارم به من زده است،ببوسند اما تعداد بوسه هایی که بر روی گونه های من مینشیند،بیشتر است یا تعداد افکارم؟!
-دستهای تو طرف که هستند؟
+دستهایم،بستگی دارد،افکارم چگونه به من هجوم آورند اگر تعداد افکارم زیاد باشد دستهایم نیز به من خیانت میکنند و تحت فرمان آنها میشوند.
-یعنی چگونه عمل میکنند؟ تو را به قتل میرسانند؟!
+کاش مرا به قتل میرسانند تا صحنه ی خیانت فجیع آنها را در برابر چشم هایم نبینم آنها مرا میزنند.
اینجاست که اشک های من،بیشتر گونه های مرا میبوسند. مدتی است به فکر قطع کردن دست هایم هستم.
-میگویند قطع کردن دست درد زیادی دارد،میتوانی تحمل کنی؟!
+یعنی دردش بیشتر از خیانتی است که به من میکنند؟!
خیانت کارها باید به سزای عمل خود برسند،قطعشان میکنم هر چند که درد زیادی داشته باشد،نگران نباش با کمک چشم های من،درد آن برای مدت تسکین مییابد.
-دردش را بی خیال،یعنی میتوانی با غم نبود دستهایت کنار بیایی؟!
+سوال سختی پرسیدی میدانی دست هایم هر بار به من قول میدهند که دیگر به من خیانت نکنند و من امیدوار میشوم که آخرین خیانت آن ها بوده است. درحالی که هر لحظه که حس کنند در خطر اند دوباره به من خیانت میکنند.یک هفته قبل قسم خوردند که هیچ گونه آسیبی به من نمیزنند و من نیز به آنها اعتماد کردم اکنون صورت من را نگاه کن میخواستند چشم هایم را کور کنند تا دیگر اشکی مرا نبوسد.مجبورم با غم نبود آنها کنار بیایم.
- باشد،هر وقت خواستی دست هایت را قطع کنی به من بگو تا کمکت کنم.
+همین الان میخواهم دست هایم را قطع کنم.
-اما دیگر نمیتوانی برقصی!
+نگران نباش با پاهایم رقاصی میکنم.
-به خاطر من دست هایت را ببخش فقط این بار.
+نه میترسم اگر ببخشمش در جنگ بعدی چشم هایم را از دست دهم.
-چرا اعضای بدنت به تو خیانت میکنند؟این اتفاق از کی افتاد؟!
+از زمانی که فراموش کردم ارزشمندم زیبا هستم و حتی اکنون اگر کسی به من بگویید:《زیبایی》 فکر میکنم،مرا فریب میدهد.صادقانه بگوییم:《 من هم بسیار به خودم خیانت کردم مراقب خودم نبودم زیرا کسی به من یاد نداده که چگونه مراقب خودم باش》
-نمیخواهی فرصتی به خودت بدهی؟!
+تا دستانم نیز چشمانم را خفه کند؟!
-نه تا به یاد آوری زیبایی ارزشمندی
+یعنی میتوانم؟
-نمیدانم،شاید.