سلام. چند روزی بود کتاب نمیخواندم. واقعاً انگار جزئی از وجودم را حذف کرده بودند و حسابی سرم شلوغ بود. اما یک فکر بکری به ذهنم رسید: رفتم سراغ کتابهای کودکانه. چقدر این کتابها جالب و با نمکاند. آدم انگار وارد یک دنیای دیگر میشود. وقتی کتاب را میخوانی، تبدیل میشوی به یک بچهٔ کوچولو که نشسته و قصهاش را ورق میزند، کنجکاو است که ببیند ادامهٔ ماجرا چه میشود.
اما داستان امروز چه بود؟
روایت یک خرس کوچولوست که میخواهد لباسها و جورابهای کثیفش را بشوید. اولِ کار، میرود از جنگل یک سطل آب بیاورد، اما برگهای پاییزی توی سطل میریزند. خرس کوچولو به برگها میگوید: «من آزادتون میکنم. بروید داخل رودخانه بازی کنید، اینجا جای شما نیست.»
تا وسطهای داستان، چندین بار برگها مزاحم خرس کوچولو میشوند. حتی میچسبند به لباسهایی که شسته. خرس کوچولو داد میزند: «من نمیدانم از دست شما برگها چه کنم! ولم کنید!»
میرود پیش آقا جغد. جغد دانا برایش توضیح میدهد که چون فصل پاییز است این اتفاق میافتد و برگها دشمن تو نیستند.
این دقیقاً روایت زندگی خیلی از ماست. از چیزهایی آنقدر عصبانی میشویم که میخواهیم با آنها وارد جنگ بشویم، اما نمیدانیم که پشت پرده، آن برگِ زرد، جزئی از چرخهٔ زندگیمان است. مثل همان برگ که در پاییز میریزد، و اصلاً دشمن ما نیست.
پس سعی کنیم قبل از اینکه فوری آخم کنیم، یک ذره به پشت پردهٔ اتفاقات زندگیمان فکر کنیم.