جشن عزا

نزدیک صدتا بچه داخل صف بودن!
به پدر و مادرا گفته بودن امروز برای جشن شروع سال تحصیلی بچه هاتون رو بیارید،اسمش جشن بود اما انگار این بچه ها باید عزاداری می‌کردن.
چرا؟
چون که بچه باید ساعت ۷ صبح بلند شه و لباسی رو بپوشه که شاید اصلا از رنگ اون لباس خوشش نیاد و حتی داخل جشن نه آهنگ شادی بود نه رقصی نه هیچ چیز دیگه... پس بچه ها هم شروع کردن به عزاداری برای خودشون اما مسئول های مدرسه سعی می‌کردن اونها رو آروم کنن،حالا چه با دروغ چه با‌ مهربونی یا هر ترفند دیگه ای که به ذهنشون می‌رسید.
بالاخره با هزاران بدبختی بچه ها آروم شدن اما بچه ها در حالت آماده باش بودن هر حرکتی می‌تونست باعث گریه و زاری دوباره ی بچه ها بشه مدیر بلندگو رو برداشت و با لحنی خشک سلام کرد و گفت: 《بچه ها شما بزرگ شدید و باید...》دوباره گریه ی بچه ها شروع شد انگار که بزرگ شدن رو فحشی ناجور میدونستن پاهاشون رو روی زمین می‌کوبوندن و با صدای بلندی گریه می‌کردند.انگار که جنگی بزرگ بین این بچه ها و مدیر سرگرفته باشه.
هر کدوم از بچه ها حرفی می‌زدن و براشون مهم نبود که اطرافیانشون چی میگن اونها باید احساساتشون رو نشون می‌دادن یکی از بچه ها می‌گفت:《من نمی‌خوام از مامانم دور بشمم》اون یکی حتی زبان باز نمی‌کرد که حرف بزنه،فقط گریه می‌کرد یکی هم جیغ گوش کر کننده ای می‌کشید....
اما مدیر در چه حال بود؟
مدیر عصبانی و پر از تنفر از این بچه ها بود
با خود می‌گفت:《بزار بزار پدر و مادرتون برن می‌دونم چیکارتون کنم نگاه توروخدا نگاه چه جوری صف گرفتن حتی مورچه ها هم بهتر از اینا می‌تونن صف بگیرن من نمی‌زارم اینا مدرسه ام و بیست سال سابقه ی کاری ایم رو زیر سوال ببرن کور خوندن》

(ادامه دارد..)