×خوبی؟
+مرسی.
×چرا وقتی ناراحتی حرف نمیزنی؟
+که چی بشه؟!
×شاید آروم بشی.
+آروم؟! سه ساله که وقتی میام با این آدمها حرف بزنم،جوری مشکلات منو کوچیک میکنن،انگار یه کیف خالی رو دوشم هست که حتی عرضه ی نگهداری از اون کیف خالی رو هم ندارم به عبارتی، میشم 《بیعرضه ترین آدم دنیا》من ترجیح میدم با کسی درد و دل نکنم.
×اما هستن،آدمایی که درک بالایی دارن.
+فکر میکنی،اونا فقط وانمود میکنن که درک میکنن مثل بازیگری که میاد روی صحنه و شروع میکنه به نقش بازی کردن.
×پس یعنی میگی:《با هم درد و دل کردن کار اشتباهیه؟!》
+نه ولی میگم:《 وقتی یه نفر میاد پیشمون درد و دل کنه مشکلاتشو بگه،باید حواسمون باشه اون مشکل برای اون آدم واقعا مشکله هر چند از نگاه ما مسخره و بی معنی باشه،سعی کنیم شنونده ی خوبی باشیم.》
×یعنی میگی:《هیچ آدم داخل دنیا نیست که ما رو بفهمه؟!》
+نه کاملا شاید تکه ای از تو رو بفهمه ولی تموم تو رو نمیتونه بفهمه ولی میتونه پذیرای تو باشه
×چه جوری؟
+همین که بهت گوش بده همین که تلاش کنه تکه ی کوچیکی از تو رو بفهمه و قشنگ ترین قسمتش اینه که کمتر از بقیه قضاوتت کنه.
×اما من کسی رو میخوام که اصلا قضاوتم نکنه.
+ولی به نظرم آدما یه لحظه هایی بدون این که بفهمن دارن همو قضاوت میکنن،فکر نکنم کسی رو پیدا کنی که اصلا قضاوتت نکنه مگر یه غریبه که چهره ات رو ندیده و حتی اسمت رو هم نشنیده باشه و بعد از مرگت هم هرگز نمیفهمه که تو بودی یا وجود داشتی، اون جوری هیچ شناختی ازت نداره ونمیشناستت.مگه میشه آدم کسی رو که نمیدونه وجود داره اصلا نفس میکشه قضاوت کنه؟!
×چه غم انگیز یعنی همه دارن هم دیگه رو قضاوت میکنن؟!
+بله؛اما یکی کمتر و یکی بیشتر بقیه رو قضاوت میکنه.
×چه کسی کمتر آدمها رو قضاوت میکنه؟
+به نظرم آدمایی که بیشتر سختی میکشن نسبت به اطرافیانشون،کمتر قضاوت میکنن،کمتر مشکلات بقیه رو کوچیک میکنن چون خودشون یه روزی قضاوت شدن یه روزی مشکلات خودشون توسط آدمای دیگه کوچیک شده این باعث شده که بفهمن قضاوت کردن و کوچیک کردن مشکلات بقیه چقدر میتونه اونها رو برنجونه
×اصلا از نظرت چه کسایی سختی میکشن؟
+راستش نمیتونم جواب بدم چون اگر یه جواب ثابت بدم مثل این هست که،بقیه مشکلات رو کم اهمیت جلوه دادم.
×به نظرت همه ی رنجها یه روزی از بین میره؟
+نه هرگز بعضی دردها رو فقط باید پذیرفت باید همراهشون زندگی کرد یا شاید هم خودکشی،کی میدونه؟
×خب چه جوری باید درد و رنج هامون رو بپذیریم؟!
+گاهی اگه یه کم خودمون تلاش کنیم میتونیم پذیرای غم هامون باشیم اما گاهی اونقدر اون درد و غم وحشی و سرکش هست که باید بریم پیش روانشناس تا کمکمون که پذیرای غممون باشیم
×اگه روانشناس ها هم غمها و دردهامون رو درک نکردن چی؟
+اونها فقط همراه ما هستن تا ما نترسیم دستامون رو میگیرن تا نخوریم زمین یا اگه خوردیم زمین آسیب کمتری ببینیم.
×تو چی؟تو میخوای چیکار کنی؟
+منم یه روزی میرم پیش روانشناس
×کی؟
+شاید یه ماه دیگه شاید یه سال دیگه
×نمیترسی اگر درمان نشی؟
+ترس جزئی از زندگی هست البته که منم مطمئن یه نفر رو میتونم پیدا کنم که منو درمان کنه.