میدوم. میدوم تا به کتابخانه برسم. نمیدانم چرا، ولی وقتی اسم کتاب میآید، یا هر چیزی که مرا به یاد کتاب بیندازد، دیگر نمیتوانم رگههای جنونی را که در وجودم است کنترل کنم.
بالاخره به کتابخانه میرسم. کتابخانهای کوچک، اما با کتابهای خوب. آدم میتواند بنشیند و فقط به جان کتابها بیفتد. بخواندشان. درکشان کند. قضاوتشان کند. حتی گاهی بنشیند و به شخصیتها بد و بیراه بگوید: «چرا این کار را کردی؟ چرا این حرف را زدی؟»
دنیایی آزاد. اگر یاد بگیری شخصیتها را کمتر قضاوت کنی، غرق در آن دنیا میشوی. حتی میتوانی آزادانه در آن زندگی کنی، همچون روحی که کسی او را نمیبیند. میتوانی فحش دهی، میتوانی فریاد بزنی. اما زیباییاش در این است که جهان کتابها، تو را در آغوش میگیرد و نوازش میکند.
نمیدانم پشت پردهٔ این علاقهٔ بیحد و اندازهام به کتاب چیست. اما هر چه هست، همچون مسکنی برایم عمل میکند. مسکنی که تا زمانی که از آن استفاده میکنم، زندگی معنا و مفهوم دارد. اما اگر از آن استفاده نکنم، انگار آدمی میشوم که خودش را گم کرده و به دنبال خودش میگردد.
همیشه فکر میکنم زندگیام بدون کتابها چقدر مسخره و پوچ بود. انگار که زندگی نمیکردم. اصلاً هر چه فکر میکنم، نمیدانم زمانی که کتاب نمیخواندم چه کار میکردم. اما خوشحالم. خوشحالم که نمردهام و اعتیاد پیدا کردهام به کتابها. کتابهایی که شاید از نگاه خیلیها کاغذ خطخطیای بیش نباشند. اما من کتابها را دوست دارم. کتابهایی از جنس حقیقت. کتابهایی که حقیقت را مینویسند، هر چند که شاید آن حقیقت، برخی آدمها را مجنون کند. به نظرم حتی این نوع جنون نیز زیباست. جنونی که وادارت میکند بیشتر از حقیقت بدانی.
اما اصلاً حقیقت چیست؟ به نظر من، ما نمیتوانیم تمام حقیقت را بدانیم. فقط قابلیت آن را داریم که در اوج تاریکی، تکهای کوچک از حقیقت را لمس کنیم. اما همین موضوع نیز زیباست. و همین است که مرا به سمت حقیقت جذب میکند: نامفهوم بودنش، گنگ بودنش.
البته که گاهی حقیقت ارتباط تنگاتنگی با رنج دارد. اما به نظرم تا زمانی که رنجِ لمس تکهای از حقیقت را نکشیم —به عبارتی، تا مبتلا به آن رنج نشویم— نمیتوانیم آن را درک کنیم. زیرا این نوع رنج، تعریف نشده است. از نگاه من، این رنج زیباست. و کلمات، بیعرضهاند برای توصیفش. شاید هم عیب از کلمات نباشد، بلکه قلم من ناتوان از توصیف این رنج است.
در نهایت، یک بار هم که شده، برای لمس تکهٔ کوچکی از حقیقت، در اوج تاریکی تلاش کنید. و رنج بکشید. به نظرم ارزشش را دارد. زیرا بعد از آن، نگاهتان به دنیا، به همان اندازهای که حقیقت را لمس کردهاید، تغییر میکند.
اما هرگز فراموش نکنید: حقیقت، ثابت نیست. همیشه در حال تغییر است.