به آسمان را مینگرم روی زمین را نگاه میکنم.
چه عجیب اینجا همه چیز به رنگ غریبی است شاید به توان گفت:《به رنگ آبی》
در این جهان همه چیز زیباست زیرا مخلوطی از احساسات را میتوانی در اینجا ببینی همچون وجود آدمی که پر از احساس است با این تفاوت که آدمی زاد غم را به رسمیت نمیشناسد اما این دنیا غم را به رسمیت میشناسند ترس را هم جزئی از احساسات میدانند.
کمی بیشتر تماشا میکنم فردی آزادانه میگرید در حالی که چند متر آن طرف تر، پدری دخترش را در آغوش گرفته تا به او یادآوری کند که چقدر دوستش دارد.
بیشتر به آسمان دقت میکنم مثل این که هر لحظه آسمان به زمین نزدیکتر میشود من فکر میکنم که آسمان میخواهد زمین را در آغوش خود بفشرد و به زمین اثبات کند که چقدر دوستش دارد.
ابر ها نیز با آسمان همراهی میکنند و شروع به رقص و پایکوبی میکنند.
یکی از ابر ها ساز دهنی اش را میزند، در همین لحظه آسمان، زمین را در آغوش میگیرد و برای هزاران بار میبوسدش.
زیباترین بخش ماجرا این جاست؟
هنگام غروب و طلوع زمین و آسمان مثل دو روح در یک تن میشوند.
من از کدام جهان سخن میگوییم؟!