
قبل از شروع باید بگم اگر آدم های دنیای شما به خوب و بد یا خیر و شر دسته بندی میشن و آخر قصه دنبال مقصر می گردین این سریال رو تماشا نکنید.
درسته که سریال عمارت تسخیر شده هیل در ژانر وحشت و جز سریالهای ترسناک رده بندی شده اما این مینی سریال ده قسمتی به هیچ عنوان به ترساندن شما از طریق صدای قیژ قیژ در یا سایه ها یا عناصر تکراری دنیای وحشت کاری نداره بلکه از سایه ی دردها و زخمهای مرئی و نادیده درون آدم ها و سوگ های جاندار و بی جان قلب آدم ها به بی رحم ترین حالت ممکن سود برده .
نمیخوام متن رو طولانی کنم تا اسپویل یا سمت و سویی در نگاه شما ایجاد بشه اما روایت این مینی سریال خیلی خیلی متفاوته و اصلا کلیشه ایی نیست بیننده ناخودآگاه و بدون نتیجه گیری روشن و واضح درک میکنه که ابعاد مختلف زمان خیلی بهم وابسته اند و این وابستگی به قدری پیچیده ست که نمیتوان ترتیب مشخصی برای گذشته حال و آینده قائل شد .
درسته که تا اسمش میاد همه میگن یک سریال وحشتناکه اما هیچ سبک سریالی تا الان ندیدم که انقدر جزییات و پیچیدگی های شخصیت پردازی کاراکترها بتونه در نهایت سادگی آدمو گیج یا میخکوب کنه منظورم میخکوب از بابت غیرقابل پیش بینی بودن روایت یا داستان نیست بلکه از بابت همزادپنداری با کاراکترها در
ترسی که از روی هم جمع شدنِ مقدار زیادی اندوه و زخم روحی خودت و عزیزانته که مثل برف روی یکدیگر جمع شده
و هراس مبتلا شدن این حجم از سردی و بی حسی به بهمنی مهیب که در این بهمن سقوط و خفه شدن خودت و عزیزترین آدمهای دنیایی که در آن زندگی میکنی حتمی خواهد بود . . .
بهمنی که تو و تمام آدمها را به مرگی جاندار و سوگوارانی بی جان مبدل خواهد کرد . . .
روایت خانه ی هیل هاووس ما را وارد یک تحلیل شگفت انگیز رفتاری و روانشناختی دنیای انسانی میکند که همه چیز آن به شکل وحشتناک و عمیقی قابل درک و لمس است در واقع سریال یک تحلیل عاطفی از انسانهایی ست که در زندگی و کودکی با شکافهایی روبرو شدن که منجر به ترسهای ساده اما عمیقی در بزرگسالی آنها شده .
چه چیزی ترسناکتر از پدر و مادر خواهر و برادرانی که فکر میکنند در محافظت از یکدیگر و خودشان در مقابل دنیای ناامن بیرون شکست خوردن . . . واقعا چه چیزی ترسناکتر از متلاشی شدن یک خانواده و باز متلاشی شدنِ تکههای باقی ماندهی آن . . . ؟
این سریال رو از دست ندید