سنگ فلاخن

بختِ ناساز

«نیم‌سنگِ فلاخنم، لیک دارم بختِ ناسازی

که بر گردِ سرِ هر کس که گردم، دورم اندازد»

این بیت از صائب تبریزی، تصویری تلخ و عمیق از سرنوشت انسانی است. شاعر خود را به نیم‌سنگ فلاخن تشبیه می‌کند؛ سنگی که لحظه‌ای نزدیک و همراه است، اما سرانجام ناچار به دور افتادن و جدایی می‌شود.

در پس این تصویر، حس غربت، ناپایداریِ روابط و ناسازگاریِ روزگار پنهان است؛ گویی شاعر می‌گوید هر جا که دل ببندم و هر کس که به من نزدیک شود، تقدیر مرا از او دور می‌کند.

شاید زیبایی این بیت در همین سادگی و تلخی نهفته باشد؛ روایت انسانی که نه از بی‌ارزشی خود، بلکه از ناسازگاری بخت و گردش روزگار شکایت دارد