به آن دوستم که معلم انشای مدرسه ای ست. گفتم . موضوعاتی را که برای انشا به شاگردانش میدهد به من هم بدهد. میخواهم انشا بنویسم و تمرین کنم.

از روی موضوع میخوانم : جهانِ برعکس ها.
می آیم چیزی بنویسم در باب آدم هایی که در جهانی برعکس زندگی میکنند و متوجه جهان واقعی نیستند که خوب از آب در نمی آید. پاک میکنم.
دوباره میخوانم : جهان، بَر عکس ها
این بار موضوع تغییر میکند. تغییر زیادی. بعد خیره میشوم به صفحه می آیم بنویسم که آیا بر عکس ها جهان طور دیگری دیده می شود ؟ شاید تصویر مانده روی..
که باز ، رها میکنم نوشتن را .
برای بار سوم موضوع را میخوانم : جهانبرعکس ها
این ترکیب ذهنم را مشغول میکند. اصلا داریم کلمه ای این چنین ؟ ذهن من می خواهد داشته باشیمش. نمیدانم در فرهنگ لغات فارسی کتابی یا عامیانه اصلا همچین ترکیب واژه ای هست یا نه .
اما بد هم نیست. باید اول به این فکر کنیم که به چه کسانی می گویند جهانبرعکس ؟ اصلا جهانبرعکس چی هست ؟ چه شکلی است ؟ چطور رفتار می کند ؟
اولا که باید بگویم به نظر نمی آید این ترکیب جز برای انسان ها کاربردی داشته باشد . فقط ذهن آدمیزاد است که آنقدر توانایی دارد و آنقدر ترسناک است که بتواند جهان را برعکس کند و در ذهن صاحبش بگذارد . پس می شود گفت جهانبرعکس کسی است که . حالا باید برای ادامه اش جدا فکر کنیم. جهانبرعکس چه کسی است که ؟
شاید همان کسی است که هرچه جهان در اختیارش می گذارد برعکس می بیند. برعکس دریافت میکند. وارونه میگیرد. همان کسی که خوب را بد میگیرد . کسی که شادی را غم می گیرد. کسی که تلخ را شیرین میگیرد.
شاید هم کس دیگری است. شاید جهانبرعکس همان کسی است که برعکس همه ی جهانیان زندگی میکند. کسی که راه های رفته را بر میگردد. از بن بست ها عبور میکند. و در گذر ها می نشیند. کسی که ایستاده میخوابد یا با دهان بسته حرف میزند.
شاید هم جهانبرعکس آن آدمی باشد که بخواهد دنیا را وارونه ببیند. مثلا آن آدم هایی که روی دست هایشان راه می روند و تصویر دنیا را سر و ته میبینند . اصلا داریم کسی که دائم روی دست راه برود که بخواهد دنیا را سر و ته ببنید ؟
نمیدانم.
البته.. جهانبرعکس میتوانم من باشم . منی که به جای ساده دیدن یک موضوع انشا و نوشتن متنی که به نظر خوب و شکیل و زیبا و دلفریب می آید. نشسته ام پشت میز و مثل مجنون ها هی کلمات را پس و پیش میکنم و با مکث و فریب میخوانم که چیز دیگری از دلشان در بیاورم. شاید جهانبرعکس خودِ منم.
و اگر این دور و اطراف پر باشد از آنهایی که مثل من همه چیز را پیچیده و غیر ساده و عجیب ببینند، میتوانیم جامعه ای تشکیل بدهیم و اسمش را جهانبرعکس ها بگذاریم . تا دیگران هم این واژه را به رسمیت بشناسند. و بلکه در پی اش یکسری ها هم از تنهایی در بیایند.
پ.ن : وقتی موضوع انشا در دستان یک جهانبرعکس می افتد که یادش نمی آید چطور باید انشا بنویسد. احتمالا نتیجه اش همین نوشته ی چلوارِ عجیب و غریب می شود !