ویرگول
ورودثبت نام
سب یوگه
سب یوگهیک "احتمالا در آینده" نویسنده ای که خسته است و گاهی مینویسد و گاهی خیر. اما همیشه میخواند.
سب یوگه
سب یوگه
خواندن ۵ دقیقه·۴ ماه پیش

سیگارِ هفت صبح - اپیزود یک

گاهی اوقات فکرم به چیزهای بی اهمیتی گره می خورد. مثلا اینکه، دیروز صبح، روزم را چه طور شروع کرده بودم. یادم نمی آید که وقتی از خواب بیدار شدم چه حسی داشتم، چه لباسی پوشیده بودم. اصلا برای چه کاری از خواب بیدار شده بودم. البته هیچ کدام از این جزئیات به خودی خود اهمیتی ندارند. اما شاید ترکیب ها کنار هم همان چیزی باشد که مهمشان کند و من حالا هیچ کدام از اجزای این ترکیب را به خاطر ندارم.

البته آن چیزی که مهم است همین لحظه است. همین لحظه ی حال. مثلا همین حالا که بوی قهوه اتاق را پر کرده و قهوه دارد پت-پت کنان از سوراخ موکاپات سوخته بیرون میرزد. لحظه مثل همین عطر تنباکوی ناب است. وقتی سیگار را به بینی ام نزدیک می کنم و عطرش را بو می کشم. همین چیزها زندگی را زیبا میکند. این چیزها است که اهمیت دارد.

هوا روشن است. اما نه آنقدر روشن که نارنجی آفتاب چشممان را بزند. یک جور آبیِ آرام است. اما روشن. سر جنگ ندارد با آدم. نفس که بکشی، عطر صبح زودِ آفتاب نخورده را توی ریه هایت حس میکنی.حتی اگر کمی عمیق تر بو بکشی، بوی باران پریشب هم هنوز توی هوا هست. برای همین است که این ساعت را دوست دارم. دوست دارم همیشه هفت صبح، اینجا روی این صندلی، در بالکن کوچکم بنشینم و یک سیگار بکشم. یک سیگار خوب، یک سیگار بکر.

قهوه را که توی فنجان میریزم، دسته ی شکسته ی موکاپات دستم را میسوزاند. یادم هست که یک بار از دستم افتاد و دسته ی پلاستیکی اش که دیگر خشک و بی رمق شده بود نصف شد و شکست. اما یادم نیست چرا و کی بود که از دستم افتاد. تنها تصویری که در ذهنم دارم همان لحظه ای است که خم شدم و موکاپات خسته ی خالی را همراه با دسته ی شکسته ی پلاستیکی اش از روی سرامیک های خاکستری رنگِ کف آشپزخانه برداشتم. حالا منظورم را میفهمی؟ این لحظه ها هستند که مهم اند. نه چرایی ها و زمان ها.

با اینکه هنوز قهوه ام را نخورده ام، اما سرحال آمده ام. بوی قهوه آدم را سرحال میکند. ماری همیشه میگفت، بوی قهوه از طعمش خیلی بهتر است. بوی قهوه قهوه را خاص میکند وگرنه هزارچیز تلخ دیگر در این جهان هست که هیچ کدامشان به اندازه ی قهوه خاطرخواه ندارند. حالا این سرحالی را مدیون بوی قهوه و هوای بکرِ صبحِ آفتاب نخورده ام.

فنجان را میچرخانم تا گلهای ریز شرقی اش رو به من باشند. با آن آبیِ درخشان و پررنگی که دارند، زیبایی به چشمانم میریزند. باید یک روز برای ماری بنویسم که چقدر از اینکه این فنجان ها را از حراجی خریده ام خوشحالم. باید حتما برایش بنویسم که آنقدر این فنجان ها را دوست دارم که هر روز توی آنها قهوه میخورم. اصلا یادم نمی آید آخرین باری که نامه نوشم برای چه کسی یا چه زمانی بوده است. حتی برای این یکی تصویری هم در ذهنم ندارم.

سیگار نیمه بلند سفیدم را بین لبهایم میگذارم و به دنبال فندک جیبهایم را وارسی میکنم. فندک بنزینی قدیمیم، یار همیشگیم زود سر و کله اش پیدا میشود. گاهی همه چیز باید کلاسیک باشد. فکر میکنم اگر ماری اینجا بود حتما میگفت کلاسیک یعنی کبریت. و هردویمان به معنی کلاسیک حسابی میخندیدیم. فندک میزنم و سیگار را روشن میکنم. یک پک کوتاه و بعد یک پک عمیق. نفسم را در سینه حبس میکنم و منتظر میمانم تا سرم کمی سبک بشود. بعد موقع بیرون دادن دود بی رمق سیگار، فنجان شرقیم را بر میدارم تا جرعه ای قهوه بخورم.

هوا بکر و خوب است. حالا رنگ درخشان برگ درختان به خوبی پیداست. سر و صدای آواز پرندههای ناکجایی هم بلند شده. گنجشکها که بیدار بشوند، کم کم همه بیدار می شوند.یک پک کوتاه و یک پک عمیق.سمت چپم دیوار کوتاهی هست که جلوی تابش خورشید سحرخیز را میگیرد، برای همین مادامی که خورشید هنوز کامل بالا نیامده باشد، او را نمی بینم. بهتر. خیلی وقت است که با او قهرم. تنها دلخوشیم از کنار او بودن، همین یک ساعتِ سرصبح و این یک نخ سیگار است.

پدرم اگر بود، حتما میگفت سیگار آمریکاییش خوب است. اما من سیگارهای آلمانی را دوست دارم. دستپخت این آلمان های مادرمرده، بیشتر به دلم می نشیند. یک پک کوتاه و یک پک عمیق. البته شاید یک روزی دلم بخواهد سیگار آمریکایی هم بکشم. اما نمی دانم آن روز کی می آید. حتی یادم نمی آید که قبلا سیگار آمریکایی را امتحان کرده ام یا نه. تنها تصویری که از سیگار امریکایی دارم بین انگشتان پدرم است. آن هم در لحظات آخر عمرش.

یک جرعه قهوه را سر میکشم. سقف دهانم کمی میسوزد. که از داغی قهوه است. قهوه باید داغ باشد و آدم را بسوزاند. باید به خرید بروم. دیگر خوردنی در خانه نمانده. برای همین هم امروز مجبور شدم قهوه ام را تلخ و سیاه بخورم. چون نه شیری در یخچالم مانده و نه بیسکوئیتی در کابینت. یادم نمی آید که چه بر سر شیر آمده بود اما خوب یادم هست که در بطری اش را بستم و آن را یک راست توی کیسه ی زباله انداختم. یادم نمی آید کی بود اما بوی گند آن لحظه هنوز هم توی مشامم هست.

یک پک عمیق و یک پک عمیق دیگر. آتش سیگار به فیلترش میرسد. حالا دیگر قهوه هم تمام شده و بهانه ای برای این گفت و گو نمانده. خورشید هم دیگر سر و کله اش از بالای دیوارچینِ کوتاه بالکن پیدا شده و همین نشان میدهد که وقت رفتن است.

بلند داد میکشم : صبحت بخیر خورشید لعنتی.
یک دسته پرنده به آسمان می پرند و من هم فنجان شرقیم را بر میدارم.

داستانداستان کوتاه
۰
۰
سب یوگه
سب یوگه
یک "احتمالا در آینده" نویسنده ای که خسته است و گاهی مینویسد و گاهی خیر. اما همیشه میخواند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید