ویرگول
ورودثبت نام
سب یوگه
سب یوگهیک "احتمالا در آینده" نویسنده ای که خسته است و گاهی مینویسد و گاهی خیر. اما همیشه میخواند.
سب یوگه
سب یوگه
خواندن ۵ دقیقه·۴ ماه پیش

زندگی شبانه خانم اچ/ اپیزود هفت

⚠️ توجه ⚠️
این متن ممکن است، حاوی صحنه ها و توصیفات دلخراش باشد. ⚠️

گاهی تلاش برای رسیدن به هدف، به بزرگترین مانع بدل می‌شود. گاهی باید بگذاری جریان زندگی تورا پیش ببرد.

آنقدر خواند و نوشت و خواند و نوشت که دیگر کسی در دفتر نمانده بود. تقریبا همه به خانه رفته بودند. چشمانش دودو میزدند. کار را تمام کرد، با اینکه هنوز چیزهای زیادی بود که میخواست درباره‌ی ال‎‌موت و ریشه های طول و تفسیر دارش بداند. احساس میکرد سرش مثل کتابخانه ای است که تمام قفسه‌هایش روی هم افتاده اند و کتاب ها پخش و پلا روی زمین ریخته اند. جرعه ای از آب خنک کنار دستش نوشید. بلند شد و به سمت بالکن رفت. در راه نگاهی به میز خالی دخترک موقرمز انداخت و با خودش فکر کرد کی به خانه رفته که او متوجه نشده است؟ لابد آنقدر غرق اسب و اصطبل و جنگل و صحرای عربی بوده که حتی خداحافظی اش را هم نشنیده. در بالکن را که باز میکند، نسیم خنکی به صورتش میخورد و گونه هایش را قلقلک میدهد. به نسبت روزهای قبل سوز هوا کمتر است.

با اینکه هواشناسی اعلام کرده بود توده های بارشی به این سمت ها می‌آیند، اما آسمان جوانِ شب، کاملا صاف بود و ماه همراه ستارگان دور و برش در تیرگیِ خامِ آسمان می درخشیدند و به چشم می ‌امدند. در را پشت سرش بست و نشست کنار پاسکال عزیزش تا نفسی تازه کند. باقی مانده‌ی انرژی نداشته اش را جمع کند و بعد به خانه برود. شاید هم به خانه نمی رفت. شاید در راه به آن کافه‌ای که تازه باز شده بود میرفت و چیزی میخورد و شاید با آدم جدیدی آشنا میشد. اما نمیشود روی این چیزها حساب کرد.
خسته بود. خیلی خسته. فکر به اینکه باید آن مسیر شلوغ و طولانی را برود تا به خانه برسد باعث میشد دلش بخواهد همان جان بمیرد و دیگر به خانه برنگردد. البته که چنین چیزی شدنی نبود. دست به سر پاسکال کشید. انگار حیوان کوچکی را نوازش کند. از پاسکال پرسید: «به نظرت اگر خودم را از این بالا به پایین پرت کنم، خیلی آشوب به پا می شود؟» پاسکال سکوت کرد. خودش جواب را می دانست. اگر آن هزاران نفری را که از دیدن صحنه ی مغز متلاشی شده ی زنی در صبح یک روز کاری حالشان بد میشد فاکتور می گرفت، باز صدها نفر دیگر میماندند که درگیر پاکسازی جنازه اش، بردنش به پزشکی قانونی، کالبد شکافی اش، تحقیق روی علت مرگش و هزاران کار دیگر می شدند. تازه افرادی هم بودند که مخاطب این تحقیقات قرار میگرفتند و پلیس زندگی شان را زیر و رو میکرد و خواب را از چشمانشان میگرفت. حتی فکرش هم به آدم سر درد میداد.

با اینحال، بلند شد و سمت نرده های بالکن رفت. پایین را نگاه کرد. در محل کار قبلی اش، که یک ساختمان پنج طبقه بود، همیشه شک داشت که پریدن از طبقه ی پنجم یک ساختمان باعث مرگ قطعی آدم می شود یا نه. اما حالا به این فکر میکرد که 12 طبقه که چیزی حدود 48 متر بالاتر از سطح زمین محسوب میشد، به احتمال زیاد ارتفاع مناسبی بود. اما هنوز درصد کمی شک در دلش باقی مانده بود.

ناموفق بودن در کارها به علاوه ی شانس بدی که داشت، باعث می شد مدام به این فکر کند که حتی اگر روزی بخواهد خودش را بکشد، موفق نمی شود. مدام تصویر خودش را می دید که روی یک صندلی چرخ دار اسیر مانده، یا بدتر از آن، لمس و بی حرکت اسیر تخت آسایشگاه ها و بیمارستان ها افتاده و بدتر از آن هنوز زنده است، در همین دنیا.
لمس سرمای خوشایند نرده های بالکن، سکوت آسمان جوان شب، کمی باعث آسودگی خیالش میشد. به پایین نگاه کرد. به عابرانی که احتمالا به سمت خانه هایشان می رفتند، همه خسته بودند. خسته از یک روز کاری دیگر. تصور کرد که شجاعتش را جمع می کند و می رود آن طرف نرده ها، به جلو خم می شود و گرانش زمین کمکش می کند بیفتد. اما نمیدانست در قدم بعد چه می شود. نمیدانست که آیا همه چیز ناگهان اتفاق می افتد؟ یا زمانی که او در هوا معلق است و سقوط میکند، ممکن است کمی بیشتر از یک لحظه طول بکشد؟ حتی به این هم فکر کرد که افتادنش چه صدایی می دهد. صدایی شبیه گرومپ یا تپ. یا چیزی بین این دوتا. صدایی مثل رها شدن یک کیسه ی سنگین زباله از طبقه ی دهم. بیشتر ترجیح میداد صدای به زمین خوردنش مثل صدای خرد شدن پیانویی باشد که در حین جابجایی با بالابر رها می شود و می افتد. ولی خب هیچ وقت چیزهایی که دلش میخواست اتفاق نمی افتادند. این را خوب در زندگی یادگرفته بود. بعد هم که به زمین میخورد سرش متلاش میشد. هزار تکه استخوان جمجمه، هزار تکه از مغز از هم پاشیده. و خون. اجتمالا به جز جمجمه اش که متلاشی میشد، استخوان های دنده اش، ستون فقراتش، دست ها و پاهایش، همگی خرد میشدند. کسی چه میدانست. شاید هم این نمی شد. اخر تا به حال خودش را از جایی پایین نینداخته بود. آنقدر خون از بدن بی جانش میرفت که لباس کرم رنگش زرشکی می شد. شاید هم قهوه ای ماهگونی، به رنگ خون خشک شده. ادم ها دورش حلقه میزدند، یکی با آمبولانس تماس میگرفت و یکی هم با پلیس. از این فکر عصبانی شد. چرا باید کسی به آمبولانس زنگ بزند؟ مگر واضح نبود که زنی خودش را از بالکن طبقه ی دوازهم پایین انداخته که بمیرد؟ اصلا چرا باید کسی تلاش کند تا او زنده بماند؟ احتمالا دیدن چنین صحنه ای، زندگیِ دستِ کم یک نفر را برای همیشه تغییر میداد و صدها نفر ککشان هم نمی گزید که زنی خودش را پایین انداخته و حالا مرده است. یک زنِ کمتر، تفاوتی در ساز و کار این جهان ایجاد نمی کرد.

این فکرها خسته ترش کردند. ناگزیر تصمیم گرفت با تاکسی به خانه برگردد. با گوشی اش درخواست تاکسی هوشمند کرد. از آنجایی که هنوز تا رسیدن ماشین وقت داشت، نشست تا سیگار دیگری بکشد.

داستان کوتاهداستانک
۰
۰
سب یوگه
سب یوگه
یک "احتمالا در آینده" نویسنده ای که خسته است و گاهی مینویسد و گاهی خیر. اما همیشه میخواند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید