ویرگول
ورودثبت نام
سب یوگه
سب یوگهیک "احتمالا در آینده" نویسنده ای که خسته است و گاهی مینویسد و گاهی خیر. اما همیشه میخواند.
سب یوگه
سب یوگه
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

زندگی شبانه خانم اچ/ اپیزود هشتم

چشم هایش را باز میکند. روی تختی سفت است، با ملافه های سفید یکدست. بلند میشود و روی تخت مینشیند. پاهایش را آویزان میکند. همان اتاق. همان اتاق آجری. در محاصره ی آجرهای بیجان و خشک. اما انگار هوای اتاق جریان دارد. نمی شود گفت نسیم می آید، اما انگار هوا جابه جا میشود و این جابه جایی پوست مرطوب صورتش را نوازش میکند.
می لزرد اما نه از سرما. دمای اتاق مطلوب است. خودش هم نمی داند این لرزش از چیست. دلش میخواهد به آغوش تخت برگردد. اما این تخت سفت و بی روح، به نظر نمی آید که دیگر پذیرای او و خواب هایش باشد. پس خودش را می سراند و از تخت پایین می آید.

لمس زبریِ آجرهای کف اتاق خواب آلودگیش را کم میکند. به نظر می امد کف اتاق خنک باشد اما پاهایش جز زبری آجرها چیز دیگری را حس نمیکنند. با قدم های کوچکی به راه می افتد. مثل کسی که تازه از خوابی طولانی مدت بیدار شده و راه رفتن را یادش رفته، دستش را به دیوارهای لخت آجری میگیرد. با هر دو قدم، دستش را روی دیوار میکشد. برخلاف انتظارش این لمسِ از روی ناچاری حالش را بهتر میکند.

«ماده» با خودش این کلمه را زمزمه میکند. لمسِ ماده ی قابل لمس. در صفحه ی ذهنش تایپ میکند: «ماده»
حسی دارد که انگار این کلمه را اشتباه نوشته است. ساختار کلمه ساده است. املای پیچیده ای ندارد. همه ی حروف هم سرجای خودشانند. پس این حس غریب چیست؟ اصلا چند وقت است که سراغ این کلمه نرفته ؟ سراغ همین چیزی که همیشه ی خدا احاطه اش کرده است؟ آدمیزاد چقدر از این چیزها دارد و خودش حواسش نیست. چقدر کلمه هایی هست که در دنیای واقعی او را احاطه کرده اند و اما او، حتی به سراغ نوشتنشان هم نمی رود؟

و باز همان راهرو. با این تفاوت که اینبار تنها دو در در یک طرف آن است. دفعه ی قبل را به خاطر می آورد و از مرور آن خاطره باز دستانش درد میگیرند. یادش می آید که نتوانسته گزارشش را تمام کند. فردا باید آن را تحویل سرپرست بخش بدهد. اما او حتی نمیداند از کدام مسیر باید به خانه ی خودش برگردد، به اتاق کارش.

همه میدانند که نوشتن زمان میبرد. البته نه، شاید همه این را ندانند. این را فقط کسانی میدانند که حداقل یکبار در زندگیشان تلاش کرده اند چیزی بنویسند. به هرحال، زمان او رو به اتمام است. نمی تواند دست دست کند. باید راهی پیدا کند و از این اتاق آجری بیرون برود.

حالا دیگر به قدم هایش مطمئن شده و دستش را از روی دیوار برمی دارد. باید به ترسهایش غلبه کند. از آنجایی که در دیگری به جز این دو در ، توی اتاق به چشم نمیخورد، یکی از این درها باید به سمت بیرون باز شود.
پس جلو می رود و یکی از دو در سیاه رنگ را باز میکند.

آب!
روی میزِ جلو مبلیِ کوچکی، پارچی پر از آب خنک به چشم میخورد. قطرات آب نشسته بر روی دیواره های پارچ، حس خنکی به او منتقل میکند. لیوان کوچک و بی دسته ای هم کنار پارچ قرار دارد. برعکس به نشانه ی این که دست نخورده است. کنار میزهم مبل راحتی بنفش رنگی است که انگار همین حالاآن را از کارگاه آورده اند و توی اتاق گذاشته اند. حتی اگر کمی عمیق تر بو بکشد میتواند بوی خاک اره و پارچه ی نو را استشمام کند.

اما فقط همین.
مبل، میز، پارچ و لیوان. به جز اینها دیگر فقط آجر است که به چشم می آید و جز آجر چیز دیگری نیست.

احتمالا در خروج، آن در دیگر است. اما حالا که چشمش به پارچ پر از آب رطوبت گرفته افتاده، نمی تواند به عطشش غلبه کند. زیرلب میگوید: «تو اینجا بودی و من آنهمه در به در، دنبالت میگشتم؟»
با حرکاتی که به نظر میرسد هیپنوتیزم شده باشد، آرام جلو میرود، روی مبل می نشیند و بعد لیوان را برعکس میکند. یک نفس عمیق میکشد و پارچ را بر میدارد. منتظر است خبری بشود، اما هیچ صدایی نیست. لیوان را پرمیکند. صدای شره کردن آب و ریختنش در لیوان عجب حس خوبی دارد. بخصوص وقتی مدت هاست تشنه مانده ای و آب نخورده ای.

اب را یک نفس سر میکشد. و با صدا هوا را از دهانش بیرون میدهد. این یک لیوان آب انگار عطش صد ساله ای را در درونش خاموش میکند. نمیداند که توهم است یا نه اما حس میکند که نور اتاق کمی بیشتر شده. با خودش فکر میکند که دیگر وقت این چیزها را ندارد و باید برگردد خانه و آن گزارش کوفتی را تمام کند. از روی مبل با بیحالی بلند می شود. به سختی. انگار که مبل بنفش، دستانش را دور او گره کرده و تا الان که روی آن نشسته بود، در آغوشش گرفته بود. برخلاف آن تخت.
به راهرو بر میگردد. نفس عمیق دیگری میکشد. حالا که از آن اتاق بیرون آمده، دوباره احساس تشنگی میکند. دلش میخواهد برگردد. اما دیر است. با اینکه نه در اتاقها ساعتی هست و نه خودش ساعت مچی دارد، اما میداند که دیر شده. باید به خانه برگردد.

دستش دستگیره ی خنک در را میگیرد. آن را میچرخاند و میکشد. اما در باز نمی شود. دوباره همان کابوس تکراری؟
اینبار با قدرت بیشتری تلاش میکند. و در که انگار در چهارچوب سنگین خودش گیر کرده بود، باز میشود.

پشت در، اتاق دیگری است.
و در اتاق چیزی است که هیچکس توقع ندارد آن را در خانه ای ببیند.

اسبی سیاه رنگ، با قامتی استوار و ورزیده، با یالی به رنگ یاقوت، و چشمانی سفید. منظره ای خیره کننده. که نفس هر آدمی را بند می آورد. چقدر به نظرش این اسب آشناست. اما هرچقدر فکر میکند، نمیداند که قبل از این او یا عکسش را کجا دیده است.

چیزی که معلوم است، این است که این در هم به بیرون راهی ندارد، اما آنچه که اچ را گیج میکند، اسب نه، بلکه اتاق است. مبلی بنفش که کنارش میز جلومبلیِ کوچکی است که رویش یک پارچ آب خنک و کنارش لیوان بی دسته ایست که انگار کسی قبلا در آن آب خورده است.
مبهوط به منظره ی پیش رویش، دوباره به سمت اسب بر میگردد.
این بار چیزی می شنود که مو بر تنش سیخ میکند.

صدایی بم اما صاف او را خطاب قرار میدهد و میگوید: «هنوز تشنه ای. یک لیوان دیگر آب بخور.»

داستانکداستان کوتاه
۲
۰
سب یوگه
سب یوگه
یک "احتمالا در آینده" نویسنده ای که خسته است و گاهی مینویسد و گاهی خیر. اما همیشه میخواند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید