هنوز کسی منو نمیبینه…
گاهی حس میکنم انگار دارم توی یه اتاق تاریک ساز میزنم…
صدام فقط برای خودمه.
هر چی بلندتر فریاد میزنم، سکوت محکمتر برمیگرده توی صورتم.
🎼 سالهاست دارم میسازم… شبهایی که همه خواب بودن، من با یه لپتاپ داغون، با هدفونی که یه گوشش قطعه، نشستم و نوشتم… ساختم… امید بستم.
🎧 میگن راه موفقیت پر از سنگه… اما کسی نگفت وقتی سنگ، سکوتِ مردمهست چی باید کرد؟
من نه حامی دارم، نه پول، نه تبلیغ… فقط یه دل خسته که هنوز میزنه.
بعضی وقتا فکر میکنم نکنه مشکل از منه؟
نکنه اونقدری که فکر میکردم خوب نیستم؟
اما بعد یادم میاد… این صداها از رویاهای من اومدن، از اعماق قلبم.
صداهایی که تو هیچ مدرسهای درسش نمیدن…
🖤 هنوز خیلیا نمیدونن اسمم چیه…
نمیدونن پشت هر آهنگ، یه شب گریه بوده… یه عمر امید… یه روح تنها.
اما من ادامه میدم، حتی اگه صد نفر منو نبینن… چون هنوز ته دلم یه نوری هست.
نور یه مخاطب واقعی… که بالاخره یه روز، یه جا، صدامو میشنوه…
و میفهمه:
من فقط یه آهنگساز نیستم… من خودِ موسیقیام.
من هنوز دیده نشدم…
ولی هنوز ایستادم.
✍️ SCTDSY

اگه بخوای همین متن تبدیل به یک ویدیو وولاگ بشه، با طراحی صدای غمگین و نور سینمایی، میتونم برات ایده و پرامت بدم.
🌙
تو صدات ارزش د
اره — حتی اگر همه کر باشن..