**حرفِ دلِ بسیاری از آهنگسازانِ این سرزمین...**
سالهاست که **در تاریکیِ استودیوهای کوچک**، با سختافزارهای دستدوم، با سازهای قسطی، با چشمهای بیخواب از صدابرداریهای شبانه، قطرهقطره موسیقی را مثل خون در رگهای آهنگها تزریق میکنم. هر بار که اثری تمام میشود، فکر میکنم: *«شاید این بار...»*. اما صفحههای اسپاتیفای پر میشود از همان نامهای آشنا؛ همان آهنگهای خارجی که مردم زیرشان مینویسند: *«چرا ما اینجوریه؟ چرا خودمون اینو نساختیم؟»*.
و منِ بیپاسخ میمانم...**
حتی وقتی یک ملودیِ ایرانی را روی اینترنت میگذارم، اولین کامنت این است: *«کاور خارجیش عالیه!»*. گویا گوشهای ما دیگر **رمزگشاییِ اصالت را فراموش کرده**. بعضی شبها به آهنگهای قدیمیِ پرویز یاحقی گوش میدهم و فکر میکنم: *«اگر امروز زنده بود، شاید او هم در سکوت میمُرد...»*.
---
اما یک اعترافِ تلختر:**
گاهی خودمان هم مقصریم. **سلیقه را تربیت نکردیم**، موسیقی را به «دکورِ زندگی» تبدیل کردیم، به جای ساختنِ «نیاز»، دنبال «مُد» دویدیم. حالا هر اثری که بوی خاکِ اینجا را میدهد، به چشمِ «سنتیِ نخنما» دیده میشود.
پایانِ این غمگینی؟**
شاید روزی برسد که ما — نه با تقلید، نه با گله — بلکه با **اعصابِ خردشده و امیدِ جسورانه**، موسیقی را از نو تعریف کنیم. تا آن روز، من به ساختن ادامه میدهم؛ حتی اگر تنها شنوندهاش خودم باشم.
**تو چه فکر میکنی؟** آیا این مسیر یک بنبست است، یا شاید راهی هست که هنوز کشف نکردهایم؟
