
من و همسرم 7 سال پیش با هم آشنا شدیم، درست زمانی که کله ی هردومون حسابی باد داشت! تو همون سنی که واسه هیچکدوم از ما دو تا فرقی نمی کرد آیندمون چی میشه...ایشون غیر مستقیم به من پیشنهاد دوستی داد، منم کاملا مستقیم پا پس کشیدم و رفتم پی زندگی خودم.
ما اون زمان خام بودیم نه اینکه سنمون کم بوده باشه ها...نه! هنوز درکی از عشق واقعی نداشتیم؛ حیف می شد اگر اون موقع این احساس تلف می شد و رابطه تموم! اون زمان اصلا زمان مناسبی برای کنار هم قرار گرفتن ما نبود.
4 سالی گذشت و من در آستانه ی 28 سالگی با مردی روبرو شدم که هیچ شباهتی به اون جوون نداشت. انگار ی بار دیگه به دنیا اومده بود. همونی شده بود که باید باشه، همونی که من باید انتخابش می کردم.
حالا دیگه وقتش بود. اون رفتن باعث شد ما برای هم پخته بشیم. وقت رو واسه رفاقت و رفت وآمدای الکی هدر ندیم. انگار خدا مارو به هم نشون داد تا سالها بعد بفهمیم اومدن، موندن و حتی رفتن هیچ انسانی بی دلیل نیست. الان 30 سال و 7 ماهمه و در زندگی کنار مردی که گشت و باز به من رسید و گشتم و باز به اون رسیدم با تمام وجود احساس خوشبختی می کنم.
هر رابطه ای رو نباید تجربه کرد و هیچ خواستنی رو نباید با عجله و زور به رسیدن تبدیل کرد...زمان معلم خوبیه. به شرطی که سر کلاسش هوشیار باشیم و خوابمون نبره.
((((اینم یادمون باشه به هم فرصت بدیم. آدمارو از روزایی که گذروندن قضاوت نکنیم...لحظه هایی که کنارمون می گذرونن چیزیه که امروز انتخاب کردن.)))
SAMIR.MOHAMMAD