نه فرقی نکرده بود.هنوز هم همون حس رو داشت!شاید با گفتن حس از ارزش آن کم شود.به راستی چیزی که تمام وجودت را تسخیر کند چه نام دارد؟
چندی پیش او را دیده بود.نمی‌داند آیا ندیده بودش بهتر بود یا دیدنش.آتش به زندگی‌ات رنگ می‌دهد اما تو را می‌سوزاند!آیا سوزش آتش ارزش معنادار کردن زندگی را دارد؟
فکر کرده بود که این حس خواهد رفت اما هر روز بیشتر ریشه میدواند.اوایل مانند پیچش ریشه یک گیاه بود اما اکنون مانند جریان خون در بدنش شده بود.خدا را شکر میکرد که همکلاسی‌اش نیست وگرنه با بودن او در کلاس چگونه میخواست به استاد توجه کند؟وقتی که تمام توجه‌اش معطوف به اوست؟
در سالن راه میرود و از دیدن او واهمه دارد.هم اشتیاق دارد او را ببیند هم واهمه دارد او را نبیند.همان آتش!
باعث می‌شود قلبش به تپش افتد اما او را به هم می ریزد.آرامش او را از او می‌گیرد.لذا همیشه تردید دارد.تردید در آرزوی دیدن او.
در بوفه که میرود این حس تشدید می‌شود هم می‌خواهد او آنجا باشد هم دلش نمیخواهد.ظهرها وقت غذا که می‌شود از روبه‌روی سلف می‌گذرد به تمام آلاچیق‌ها نگاه میکند به ورودی سلف خواهران نگاه میکند تا مگر بتواند او را ببیند.
هربار عهد میکند که دیگر این کار را نکند اما نمی‌تواند.میخواست او را فراموش کند چون میدید که جوری رفتار میکرد که گویا وجود ندارد اما نتوانست.تبدیل شد به تکه ذغالی که روشنایی امیدبخش را نداشت و تنها او را می‌سوزاند!
عجیب‌تر اینکه نمی‌توانست از دستش دلخور و عصبانی باشد....
ایکه نزدیک تر از جانی و پنهان ز نگه
هجر تو خوشترم آید ز وصال دگران(اقبال لاهوری)
پ.ن:اگه کامنت گذاشتی ممکنه دیر جواب بدم...
