لذت نباید هدف باشد. لذت صرفا وسیله ای است برای ترغیب افراد به هدف و لذت به انگیزه پشت اهداف گفته نمی شود.بلکه به آن حس خوشایند مسیر میگویند.البته گاهی وجود ندارد و آن زمان تنها چیز مهم همان انگیزه پشت هدف است.لذت روغنکاری انسان است و تضمینی است برای اینکه همه افراد به انجام آن راغب شوند(مانند لذت رابطه جنسی یا لذت غذا خوردن).اگر هدف قرار گیرد تو را از مسیر هدف منحرف می سازد؛چرا که جای آنـ را گرفته است. اگر انسان لذتی خیلی بزرگتر و غیرمعمولی را امتحان کند و دیگر از لذتهای مسیر طبیعی بهرهای نبرد او را منفعل و گمراه خواهد ساخت.اگر تو لذتهایت را واپایش کنی و به قول معروف از چیزهای کوچک لذت ببری این تا حدود زیادی رسیدن تو به هدف را تضمین میکند.مثال:اگر تو لذت غذت خوردن را هدف قرار دهی چاق میشوی.اگر لذتجنسی را هدف قرار دهی به انحرافات جنسی دچار میشوی.اگر تو مغزت عادت به ترشح دوپامین ناشی از فیلم دیدن کرد،دیگر تنبل میشود و کارهای روزمره را انجام نخواهد داد.لذتها خوب هستند،اما نباید تو را از مسیر منحرف و نسبت به هدف اصلی فراموشکار کنند.
اگر لذت هدف قرار گیرند،هدف اصلی را فراموش میکنی،اگر هدف اصلی هدف قرار گیرد بعد از رسیدن به آن منفعل میشوی اما اگر انگیزه پشت اهداف هدف اصلی قرار گیرد همیشه پیشرفت می کنی...
البته اگر انگیزهای که هدف قرار دادهای خود فناپذیر باشد بعد از مدتی منفعل می شوی و اگر انگیزهات عمر بیشتری داشته باشد تو را تا حد نهایی خودش جلو می برد تا حدی که دیگر نیازی به ارضا نداشته باشد. باید چیزی معنوی باشد چرا که تمام مادیات از بین می روند اما معنویات عمر بیشتری نسبت به مادیات دارد و این معنویات هم گاهی عمرشان تمام می شود و گاهی بینهایت هستند. همگی خوب و بد دارند.بینهایت بد و بینهایت خوب.بینهایت بد تمایل به یافتن زندگی است. معنویاتی که خود را در گرو مادیات میدانند همواره باید از آنها برای ارضای خود استفاده کند، هیچ مادیاتی او را راضی نمیکند چرا که توانایی تکمیل او را ندارند.امنیت و برتری جویی ایگو.تمام پادشاهان این انگیزه را داشتند.اما گاهی معنویات خود را پیدا میکند و در خود عمیق میشود مادیات وسیله ای برای معنویات هستند برای عمیقتر شدن خودش.در اولی معنویات مادیات را هدف قرار میداد و بعد از رسیدن به هر کدام و دیدن سراب آن کلافگی نسیبش می شود و خشم بیشتر...چرا که گمان میکرد او را کامل میکند اما در دیدگاه دوم معنویات میداند که مادیات صرفا وسیلهای است برای کاملتر شدنش میداند قرار نیست هرگز به آخر آن برسد اما اصل رفتن و عمیق شدن در آن است.
سانتیاگو میداند که بمبکها(کوسه ها) نخواهند گذاشت که او ماهیاش را به مقصد برساند اما چون ماهیگیر است چارهای ندارد که تا آخرین لحظه از ماهیاش دفاع کند.او ماهیگیریست که از حد گذشته است.
(کتاب پیرمرد و دریا?)
هویتی که برای عمیق شدن و معناداری مادیات را هدف قرار داده. از دست دادن برون و به دست آوردن درون یا شاید حفظ درون....
اگر ورای مادیات برای تو معنایی داشت راه درست را رفتهای اما اگر چشم دلت فرای مادیات را ندید راه را اشتباه رفته ای...

در بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی زد قدم
سرزنشها گر کُنَد خارِ مُغیلان غم مخور
گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید
هیچ راهی نیست، کان را نیست پایان، غم مخور
(حافظ?)