
این عکس از سری دوم این انیمه جذاب گرفته شده که به زعم من بهترین قسمت آن نیز همان دو بود، داستانی از استقلال و اندوه، از شکست و پیروزی، از عشق و ترس...
این عکس به بخشی از آن اشاره دارد، جایی که هیکاپ بالهای خودش را داشت، بدون ترس پرواز میکرد چرا که به دوستش اعتماد داشت، اعتمادی در این حد و اندازه...
اینکه بدانی پروازت بیخطر است چرا که یک نفر است که هوایت را داشته باشد.
یک نفر هست که میتوانی در شکستهایتان با هم سیگاری بکشید.
(سینماییش اینه که دونفرتان خونین و با لباسهای پاره گوشهای زیر نیمهسقفی در هوای بارانی زمستان نشستهاید و یک کبریت بیشتر ندارید و یکیتان سیگارش را روشن میکند و دیگری سیگارش را با آتش سیگار دیگری روشن میکند و آه و بیرون دادن دود سیگارتان با هم است)
و پیروزیهایتان را با چاییهای هلدار دارچینی جشن بگیرید...(چه مثال سمی شد!)

با بودنش خیالت راحت است از تنها شدن، شاید هم بترسی که با او تنها شوی، ترسی که بسیار شیرین است، کسی که اینقدر نبودنش برایت غیرعادیست که بودنش را شاید قدرندانی، کسی که ضربان قلبت برایش جور خاصی میتپد، آرامش توأم با آشوب، به مانند اقیانوس، بزرگ و زیبا و مهیب، تسخیرت میکند هم زیباست هم ترسناک...

جالبی داستان هیکاپ و بیدندون در اینجاست که اگر بیدندون آسیب ندیده بود و توانایی پرواز خود را از دست نداده بود هیچوقت نمیتوانست او را دوست خود کند...
در دنیای امروزی همه فکر میکنند که برای جذب افراد باید بینقص به نظر برسند. کامل و بدون اشتباه که البته نمیتوانند و ماسک آن را به صورت میزنند، این باعث دوری افراد میشود چرا که افراد بیشتر از فرد بیعیب نیاز به کسی دارند که او را درک کنند و به قول یک نفر درد را چشیده باشند، در دنیای ماسکها دوستی به وجود نمیآید صرفا همکاریهایی با تاریخ انقضای مشخص برای یک منفعت مشترک است!
اما نقص او خیلی خاص بود! نقصش نقصی بود که به هیچ وجه شاید از یک اژدها انتظار نمیرفت...
و من بابت این نقص خوشحالم... خودخواهیست میدانم اما سخت است یکی را برای خودش دوست بداری... به مانند فیلم برادران باد، به نظرم خیلی بزرگی میخواهد چنین دوست داشتنی...

MAYAKO🌾🤍💜