تنها خداست که مهم است. تو برای او زندگی می کنی و زمانی که یقین به ایمان و ایمان به امید تبدیل شد و در تلاطم زندگی که انسان یاد آخرت نمیکند به این فکر کن که اگر آخرتی باشد تو تنها برای خدا زندگی میکنی و اگر آخرتی نباشد تو تنها برای خود زندگی میکنی، برای خود خودت. ابلهانه است که تنها زندگی خود را برای دل دیگران زندگی کنی. پس در هیچ صورت نوبت به دیگران نمی رسد در زندگی تو!
یا عابدانه و متمدن و عارفانه زندگی کن یا وحشیانه و سرکش باش. در غیر اینصورت تو زندگی خود را از همین الآن باختهای. دلت میخواد بازنده باشی؟ پس به شیوه درست زندگی کن. بیباک باش. افراد بیباک و جسور دنیا را تغییر دادهاند. با هیچ کس رو دروایستی نداشته باش. نظر هیچ آدم احمقی برات مهم نباشه. تعارف الکی نداشته باش. به هیچ وجه به کسی دروغ نگو و ظاهر سازی نکن. به هیچ وجه دو رو نباش. همه جا خود واقعیت باش. به معنای واقعی کلمه یه آزاد کثافت باش. یه رها شده از بند همه چیز. یه لعنتی پرروی جسور که حتی کشتن دیگران هم برایش مضحک و خنده آور است. من برای خودم زندگی میکنم. برای او/برای من تویی در کار نیست.
تو آخرین واژه لغت نامه ذهنم هست. تویی که بوی باتلاق می دهد. بوی لجن زار می دهد.بین سه قشر زندگی برای او/زندگی برای من/زندگی برای تو،پست ترین درجه مربوط به زندگی برای تو است و تنها یک انسان آشغال در این رده قرار می گیرد. یک انسان ضعیف و بدون بادبان و بی هدف که خودش را در این دنیای کوفتی گم کرده. کسی که برای تو بیشتر از من اهمیت قائل است. او/من....دست خالی آمده ام دست خالی میرم. هیچ کدوم از توهای لعنتی خاکستر صفت به دردم نمی خورند. مرا از نبودنت نترسان، تو هیچوقت با من و برای من نبودهای که اکنون از نداشتنت بترسم. انسان نیک بنگرد میبیند هیچ کس با او نیست. این توهم است که احساس کنی کسی با تو است. تو تنهایی و تنها خداست که به تو سود و زیان می دهد. بقیه هیچ هستند. صرفا وسیلهای هستند برای آزمایش تو که ایا می توانی از ظواهر بگذری و به باطن بروی یا خیر...
بمان تنها که تنهایی به این تنها شرف دارد/چه رفتن ها که می ارزد به بودن های پوشالی
اما این به معنی زندگی در غار است؟خیر!باید در بین مردم بود . عمیقا روحانی وار درون غار زندگی کرد.با مردم بود و با مردم نبود.باید راه خود را قلبا از آنها جدا کنی و این سعادت واقعی است.







دو تا کتاب هم با موضوع تنهایی بهتون معرفی می کنم:
این فرد 20 سال و اندی رو تنها در جزیره ای سپری میکنه و خودش برای خودش در اون جزیره یه زندگی خیلی خوب میسازه...از خوندنش خیلی لذت بردم این کتاب رو وقتی 13 سالم بود خوندم....

برای آشنایی بیشتر به اینجا مراجعه کنید...
این داستان در شهر لندن رخ میده و گیاه های عجیبی رشد میکنند که از آجر های ساختمون ها برای رشد استفاده می کنه و همینطور هاگ هایی در هوا پخش میکنه که در صورت تنفس افراد رو میکشه.همه اهالی لندن از اونجا فرار می کنند جز 4 نفر.یه مادر و یه پسر.مادری که به خاطر تجاوزی که بهش شده اصلا نمی تونه بره بیرون و پسر هم به خاطر مادر در ساختمون مونده.بعد شاهد گفتگوی پسر و کارهاش برای حوصله سر نرفتنش هستیم...تا اینکه دو نفر دیگه داخل ساختمون پیدا میکنه و براش عجیبه چطوری ساختمون اونا خراب نشده.....این داستان خیلی خلاقانه و زیبا نوشته شده.البته بدآموزی هم داره و یه جا مخالف اسلامه و اون نحوه کشتن کبوتر...در داستان گردن کبوتر رو میشکونن و بدون خونریزی اون رو میکشن،این داخل اسلام گوشتش حرامه و حتما باید از بدنش خون بیاد....یه وقت الگو برداری نکنید و پرنده ها رو اینجوری بکشید!!!حتما کلشو بکنید خون از بدنش بیاد بیرون.

برای آشنایی بیشتر با این کتاب به این جا مراجعه کنید....
دوتا فیلم هم معرفی می کنم در مورد تنهایی:
این فیلم در مورد یه مرد هست که در یک صانحه هوایی هواپیماشون سقوط میکنه و فقط اون زنده می مونه و به مدت چهار سال در یک جزیره زندگی میکنه تا این که یک روز......این شبیه رابینسون کروزوئه هست

این فیلم رو با کلییییی تلاش پیدا کردم 100 و خورده فیلم بررسی کردم تا تونستم پیداش کنم.اصلا به 64 درصد رضایت از فیلم نگاه نکنید اگه موضوع تنهایی دوست دارید این فیلم عالی هست.....این فیلم هم شبیه پسری در برج هست...
