

داشتم موآنا میدیدم، یاد این عبارت افتادم که میگویند گذشته مهم نیست، حاله که مهمه، مهم نیست چه اتفاقی افتاده.
نه با این گذاره خیلی موافق نیستم.
گذشته مهمه! خیلی مهم!
حافظه تاریخی یک ملت چیزی نیست که مثل یه داستان نه چندان ضروری بهش نگاه بشه. شاید سال فلان اتفاق و اسم چند خطی فلان بنیانگذار مهم نباشه اما روند شکلگیری اون مهمه، گفتمانی که در طول تاریخ داشته، گردنههای مهم تاریخی در اون و سرگذشت افراد مختلف با پیروی از افکار گوناگون! همه مهم و حائز اهمیتاند.
نسلی که در حال شکلگیری یا بهتر است بگویم شکلدادنش هستند نسلی بیهویت، جدا شده از تاریخ خود و هرگونه علاقه و ارادتی به چیزی فرای لذت و منفعت شخصی خود است، ملیت؟ فدا شدن برای وطن و خاندان؟ صیانت از تاریخ و مطالعه آن؟!
چیزهای بسی خندهدار برایشان مینماید، البته شاید لاف وطنم پاره تنم را بزنند و خود را ایرانی یا هر ملیت و تباری که دارند خطاب کنند اما پوچ است و بیریشه مانند عشقهای هورمونیشان.
در عمل چیزی جز روتینهای صبحگاهی و زنجیرههای عادت و لذتهای خواب و خور و شهوت و شهرتشان، موفقیتهای شخصیشان چیزی برایشان مهم نیست، به هرسازی میرقصند، به هیچچیز و هیچکس جز «حس خوبشان» وفادار نیستند و هرگونه تعهدی را وبالی بیهوده بر گردنشان میدانند.
راستش حالم از این دنیای عدم قطعیت و احترامهای توخالی به ارزشهای نمادین به هم میخورد، دنیای قدیم را بیشتر دوست داشتم، دنیایی که ۷۰۰ سال ایران و روم با هم میجنگیدند، دنیایی که افتخار هرکس به دین و آیینی بود که پیروی میکرد و شکست و پیروزی جمعی را جدا از خود نمیدیدند، دنیای پر از قطعیت حتی به اشتباه را به این دنیای تردید و بهتر بگویم قطعیت تردید کنونی ترجیح میدهم، دنیایی که تنها باور واقعی ثروت است و تنها خدا سکه.
افراد بیتعهد و تنها هستند و آسیبپذیر در مقابل بردهداری نوین. هرروز تنهاتر و تنهاتر شده و توهم همقبیله بودن را با شبکههای اجتماعی و لایکها به آنها حقنه میکنند.
کار بیشتر،
تعهد کمتر،
روابط کمتر،
تنهایی بیشتر،
باور کمتر،
احترام بیشتر،
تردید بیشتر
هویت کمتر،
لذت بیشتر...
راستی انسان با گذشت زمان آگاهتر شده؟!
به گمانم آری، آگاهی در هرچه ناآگاهتر کردن نسل خود به عیانترین و وقیحترین و ترسناکترین شکل ممکن گویا...
