
شاید به فردی که داخل این عکس هست برچسب کمارزش، کسی که ارزش خودش را ندانسته و صرفا از تنش مایه گذاشته و شخصیت و ذهنیت و روح خودش را نادیده گرفته نگاه شود، کسی که تلاش خاصی نکرده و از همان اول زیبا دنیا آمده و دارد بدون صرف تلاش از همان نان میخورد.
خب، چه اشکالی دارد؟
مهم مگر نانی به کف آوردن و به غفلت نخوردن نیست؟
این زن با پزشکی که سالها درس خوانده چه تفاوتی دارد، وقتی او نیز به مانند او نانی برای خوردن دارد؟
واقعیت این است که اتفاقا اگر بر اساس نان باشد این فرد از آن پزشک نیز حتی موفقتر است، چرا که بدون تلاش خاص و زحمت و خوندل خاصی به شهرت و محبوبیت و توجه و ثروت رسیده.
زمانی داستات فرق خواهد کرد که عینک بقا را کمی کنار گذاشته و عینک تعالی را بر چشمانمان بگذاریم.
تعالی، حرکت به سوی... به سوی چه؟
در جهانبینی من، به سوی خدا، به سوی آخرت، به سوی یوم العقیم.
با این دید، تعریف انسان و ارزش او فرق میکند، ملاک والا و پست بودنش تغییر خواهد کرد و اینجا میبینیم که چهقدر این فرد اشتباه حرکت میکند.
انسانی که خدا آفریده برای عبادت و بالاترین عبادت را تفکر قرار داده، اینگونه آن عقل را با چشمان خویش لگدمال میکند و در زنجیره معیوب و جنونآمیز بقا میماند.
وقتی زندگی دنیا «متاع الی حین» شود، وقتی «لا لبثتم الا قلیلا» شود، به دست آوردن یک تکه نان ارزش خاصی ندارد که شاید حتی ضدارزش تلقی شود.
وقتی «کفی بالله شهیدا» محور اصلی بینش یک فرد شود، توجه و شهرتی که از دیگران دریافت میکند، خاکستری میشود که حتی ارزش نگاه هم ندارد، چه بسا تکیه، آن وقت رضایت او ملاک میشود، حرف او و خواسته او، بیتوجه به هرآنچه که نانی به کف آرد و هرآنچه که بقا را ضمانت کند که این همان جان و عصاره اسماعیلِ ابراهیم است.
توحید و معاد را در قلبت بزرگ دار که این راه سعادت است.
https://www.youtube.com/watch?v=KM4Xe6Dlp0Y
دیدنش خالی از لطف نیست.