قبل از اینکه بیام دانشگاه، یک پادکست از استرینگ کست [2 (https://stringcast.ir/podcast/eugenics/)] شنیده بودم تحت عنوان «انتخاب (غیرطبیعی) طبیعی» که داخلش از طرحی صحبت می‌کرد که سال‌ها داخل آمریکا اجرا می‌شد و اون مقطوع النسل کردن اقلیت‌های نژادی و افراد بزهکار و معتاد.
به ذهنم آمد که چه جالب، شاید بشه این را به شکل درست انجامش داد، تکامل نسل بشر، چیزی که با نظریه ابرانسان نیچه هم تطابق داشت، نیچه می‌گفت شما با این مهربانی‌ها و مراقبت‌های بی‌جا جلوی تکامل انسان را گرفتید! آدم‌های ضعیفی که باید حذف می‌شدند تا نسل قوی شود و رشد کند، الآن مثل علف هرز باقی خواهند ماند و ما را از دیدن ابرانسان محروم می‌کند.
از ترم یک وقتی بیماری‌های مادرزادی خیلی شدید و یا اختلالات ژنتیکی حاد رو می‌دیدم، این تئوری داخل ذهنم شکل می‌گرفت که وقت و انرژی برای این‌ها هدر ندهیم و به انسان‌های دیگر بپردازیم.
اما خوب، ته ذهنم یه چیز بود که جلوگیری می‌کرد از تسخیر تمام وجودم توسط این نظریه، آن هم جهان‌بینی اسلامی من بود، اینکه قرآن می‌گوید هرکس جان یک نفر را نجات دهد، جان همه را نجات داده، کشتن و قتل گناه بزرگ است (البته بعد از فتنه) و خودکشی و امثالهم را گناه کبیره می‌دانست.
تضادی درونم بود، تقابل عقل و روح شاید بتوان نامش گذاشت.
بعد از مدتی نشستم با خودم فکر کردم، یک جورایی اتمام حجت با خودم، داخل دروس اخلاق پزشکی استاد از کرامت انسانی می‌گفت، اینکه اصل مهمی هست، بعد دیدم آره، اگر کرامت انسانی مهم باشه چی؟
· اگر بر فرض مثال ۱۰۰ نفر از گونه انسان خردمند روی زمین باشند بازهم حاضری آن فرد دارای اختلال ژنتیکی گسترده رو بکشی؟
جوابم مشخص بود، نه!
عدد ۷ میلیارد گولمان نزند! به چشم برهم زدنی نابود شدنیست! ما هنوز یک هزارم عمر دایناسورها هم روی زمین زندگی نکرده‌ایم.
· جدای از آن، اگر این دید غالب بود که هرچیزی که در نگاه اول حل نشدنی به نظر می‌آید، به جای اصلاح، حذف نمود، چه بسا بسیاری از بیماری‌های قابل درمان کنونی نیز لاعلاج تلقی می‌شد و فرد سرنوشتی جز مرگ زودرس نداشت.(با این تفکر من شاید حتی قتل)
چه بسا درمان‌های قطعی که ابتدا صرفا تاخیری در مرگ بودند.[1 (https://t.me/schoolofmedicine_ir/5196)]
بعد دیدم که بخشی از این نگاه من، به خاطر کوتاه‌اندیشی و تنبلی هست، یا می‌تواند باعث آن شود، اینکه هربیمار وخیمی را دیدی، فورا در پس ذهنت این باشد که کاش این فرد را می‌کشتیم، ناخودآگاه تو را عقب می‌راند، ای پیشرفت و کسب دانش عمیق و وسیع‌تر باز می‌دارد و فردی که دانش عمیق و وسیع ندارد نیز به این فکر کشانره می‌شود، تاثیر متقابل دارند.
«پزشکی یعنی»های بسیاری خوانده‌ام که دوتا از آن‌ها هیچ‌وقت فراموشم نمی‌شود:
· پزشکی یعنی به دوش کشیدن اعتماد دیگران.
· پزشکی یعنی ایمان به بازگشت.
آری وقتی کرامت انسانی برایت ارزش شد و ایمان به بازگشت و مسئولیت اعتماد دیگران را همراه داشته باشی، هیچ‌وقت متوقف نخواهی شد، حتی اگر بارها مرگ بیمارانت تو را آزار دهد، ایمانت را خدشه‌دار کند و قلبت را پر از غم، اما یاد می‌گیری، به جای نسبت دادن به تقدیر، به جای توجیه خود به اینکه کاری نمی‌شد برایش کرد، تا هرجا بتوانی جلو می‌روی...
