همه ما تنها هستیم.حتی همسر و شریک زندگیمان هم با ما نیست.تمام خانواده و فرزندان هم.وقتی که بعد از مرگ همه آنها از ما و ما از همه آنها فرار می کنیم و هیچ کدام از رابطهها پایدار نیست نشان می دهد همه اینها موقتی و فاقد اعتبار کافی هستند.برای ما اطرافیانمان صرفا نقش هایی بر عهده دارند.نباید به اغلبشان بیشتر از یک نقش نگاه کرد.برای اینکه مطمئن شوی که به آنها هیچ گونه وابستگی عاطفی نداری آنها را در ذهنت بکش و لحظه مرگشان را تجسم کن،تو بالای سرشان ایستادهای و آنها با چشمان باز روی زمین افتادهاند؛خون از آنها آرام آرام بیرون می رود.در چشمان رخت بسته از زندگیشان خیره شو و خودت را ببین...خودت را در آن لحظه با تمام وجود احساس کن.ببین که بدون آنها هم میتوانی زندگی کنی .انسان بدون همه میتواند زندگی کند.هستی به سمت بی نهایت می رود و هر چیزی که بی نهایت نباشد در اصل وجود ندارد.اگر بی نهایت نباشد از همان اول نبوده است.وجود داشتن باید امضای بی نهایت بودن را در کارنامه خود داشته باشد وگرنه بی وجودیست که ادعای وجودیت می کند.«و الله خیر و القی»
همگی باید اسماعیلیهای خود را قربانی کنیم.قدرت در رها کردن است و نباید وابسته باشیم.وابستگی تو را ضعیف می کند هر وابستگی که رنگ خدایی نداشته باشد تو را آسیب پذیر می کند.تو را به سرنوشت رو به نابودی خود گره می زند چرا که بی نهایت نیست...
آیا اینکه می گویند پدر و مادر واقعی ما آنهایی نیستند که شما رو به دنیا آورده اند درست است؟گاهی این جمله را قبول دارم...اما پدر و مادر واقعی ما کیست؟!من جوابم را یافته ام...
