سلام!
من بلقیس هستم، یک دختر بیست ساله در شهرستانی که احتمالا اسمش را هم نشنیدهاید و همراه پدر، مادر و برادر زندگی میکنم. یک خانواده چهار نفره.
خانهمان شامل یک حمام و دستشویی سرهم، دو اتاق خواب، یکی والدین یکی کودکان و یک آشپزخانه نقلی است.
البته بهترین بخش خانه را فراموش نکنیم، اتاق نشیمن.
اتاق نشیمن ما یک مستطیل دراز و باریک است که در ضلع شرقی آن تلویزیون با قفسههایی از ظروف نفیس قرار دارد. (ظروفی که مادر هيچوقت از آنها استفاده نمیکند.)
ضلع جنوبی که منتهی به آشپزخانه است، ضلع شمالی پنجره دو لنگهای دارد با پردههای ضخیم که جلوی نور را در روز به خوبی میگیرد و از کیان خانواده در شب به خوبی محافظت میکند!
همچنين در ضلع غربی آن چند مبل و کاناپه و پایینتر میز غذاخوری کوچکی که پاتوق من است. به خصوص حالا که عید شده و هوا خوب و همگی بیکار، گرچه باید در کوچه و خیابان مشغول خرید باشیم اما چون بودجه کفاف نمیدهد، تلويزيون میبینیم و من هم این گوشه برای خودم تخمه دارم و چای و ... همان تخمه و چای بهترین چیز است.
این پا را روی آن پا میندازم و هر دو را روی میز، با موبایل مدل سه سال پیشم که دائما به شارژر وصل است مصب حجم اینترنت را درمیآورم و با دوستانم چت میکنم. (گاهی هم دوست پسرهایم!)
همه چیز عالی پیش میرود اما من بیخبرم از حادثهای که در شرف وقوع است ...
در حال دیدن پستی هستم که سوسن، از دوستانم، برایم فرستاده و بچه گربهای است که با آهنگ نوستالژیکی میرقصد.
از وقتی هوا گرم شده، دادم صغری بندانداز موهایم را حسابی کوتاه کند و حالا با این شلوار سندبادی و تیشرت دو ایکس لارج برادر که از کشویش کش رفتم، احساس سبکبالی عجیبی میکنم.
چند ایموجی چشمان قلب قلبی میفرستم.
سراغ اکسپلور اینستاگرام میروم که چیزی به سرم میخورد.
-آخ! کی پوست تخمه زد تو سرم؟
مادر در حال دم کردن برنج است و پدر محو تلویزیون و برادر که معلوم نیست در اتاقش تنها چیکار میکند!
لابد خیالاتی شدهام اما نه ... خُرده سنگی روی صفحه موبایلم میفتد ... و بعد خُرده سنگهای بیشتر ... و يکدفعه هیکل گنده و خیسِ عرق مردانهای مرا بین خودش و چوب میز غذاخوری له میکند.
بعد از آن همه چیز مثل یک رویا پیش میرود.
مادر که جیغ کشان با دو چادر، یکی برای خودش و یکی برای منِ مجروح میدود و برادر که با پنجه بوکس از اتاق بیرون میآید و پدر که فقط با آن مردک گلاویز میشود بی آنکه بپرسد چطور از خانه ما و کمر من سر درآورده ...
شب مرا به دندان پزشکی میبرند تا ترتیب یکی از دندانهایم که نصفش در میز مانده بود را بدهند.
هنوز هم گیج و منگ میزنم و ماندهام چه بر سر موبایلم در این بلبشو آمده است.
امیدوارم کسی قصد نکند آن را بردارد و شروع به گشت و گذار در آن کند!
فردا که بیدار میشوم، حالم کمی جا آمده و تازه میفهمم این بندگان خدا، همسایههای ما، در حال بنایی بودند که کمی خطای محاسباتی رخ داده و طرف با زدن آخرین کلنگ به جای آن که به لوله برسد از کمر من سر درآورده است؛ از این بابت هم کتک مفصلی نوش جان کرده و حسابی شرمندگی کشیده است.
و اما موبایل، امروز برادر آن را برایم آورد، تمیز و شارژ شده. خدا به خیر کند چه خوابی برایم دیده است!
عکس و داستان از سیدامیرعلی خطیبی
