
شیفتِ آفتاب بعد از ظهر داشت تمام میشد.
عوارضی را رد کردیم و وارد آزادراه شدیم.
چند تک درخت و اسکلت ساختمانی اطراف جاده مشغول پیک نیک بودند.
ریل مترو که سر از خاک بيرون آورد، با حفاظهای آغشته به برق همسفرمان شد.
از همان ابتدای مسیر پر شور حرف میزدیم و حرف زدیم و از این در و آن در گفتیم تا رسید به شاه بیت حرفهایش:
((یکبار به واسطه ماکسیم چهار مسافر افغان زدم که مقصدشان بندرعباس بود.
وسایل و ساکهایشان را صندوق عقب ریختند و راه افتادیم.
از تهران که بيرون زدیم غروب به شب رسیده بود.
شانزده ساعت بیوقفه رانندگی کردم.
به مقصد که نزدیک شدیم، خوشحال از انتهای این سفر سخت و گرفتن کرایه، دل در دلم نبود.
یکدفعه پلیس راه جلویمان را گرفت.
افغانها برگه نداشتند.
پلیس برای آنها خروج از مرز زد و گفت ماشین من باید به پارکینگ برود.
به چه جرم؟
قاچاق!
من فقط یک راننده بودم که مسافرهایم را به مقصد میرساندم و هیچ چیز دیگری نمیدانستم؛ سعی کردم همین را به افسر بفهمانم که گفت توهین میکنی و خلاصه چهار ساعت از ظهر آخرین روزهای تابستان را در آن هوای تب دار این در و آن در زدم تا با کلی خواهش و التماس ماشینم را درآوردم.
حالم اصلا خوب نبود.
پیش خودم فکر کردم بد نیست تنی به آب بزنم.
رفتم لب ساحل.
تخم مرغ را میانداختی داخل دریا نیمرو میشد.
با سوزش و درد از آب بیرون خزیدم. دوش آبی آنجا بود. خواستم شن و نمکی که به بدنم ماسیده بود را بشويم، باز سوختم از جوش بودن آب.
بچههای آنجا میگفتند بعد از غروب تازه میشود داخل آب رفت.
تخته چوبی زیر سایه بان پیدا کردم.
خواستم دراز بکشم روی آن تا بدنم خشک شود و راه بیفتم؛ مدتی که گذشت دیدم ذرهای از رطوبت تنم کاسته نشده، چرا؟ چون از گرما خیس عرق بودم.
همانجا نشستم و به انعکاس آفتاب روی نیلگون خلیج فارس خیره شدم.
با خودم فکر کردم لابد زندگی من همین است.))
و حرفهایش تمام شد و من، در حالی که رگهای قیر روی تنِ لخت آسفالت در هم فرو میرفتند و از هم زاده میشدند و نور آفتاب چشمانم را میزد، فکر کردم که آیا این مرد در آن هنگام متوجه زیبایی اَنوار خورشید و صدای مرغان دریایی، شده است؟
تصویر و ماجرا از سیدامیرعلی خطیبی
براساس ۹۰ درصد از واقعیت