عشق

صدای قطع شدن تلفن.
من، تنها، کاملا تنها، میان کوچه‌ای باریک و طویل، ایستاده‌ام.
نمی‌دانم چه احساسی باید داشته باشم.
چند دقیقه بی‌حرکت سر جایم ایستاده‌ام و به صدای سکوت موبایل داغی که چسبیده به گوشم، گوش می‌دهم؛ انگار یکی از آن تیرهای چراغ برق که هربار ازشان عکس می‌گیرم از وسط، مانند کمر درد کشیده‌ی من، شکسته و گیسوان سیاه مرگبارش پاره شده و یکی از تارهای مویش، مرا در جا خشک کرده و کشته است ... کاش اینطور بود.
موبایل را در جیبم می‌گذارم، من مسخ شده‌ام.
مانند مرده‌ای متحرک قدم می‌زنم.
از انتهای کوچه به ابتدا می‌رسم.
بعد از توقفی کوتاه، سمت خانه حرکت می‌کنم.
به خانه فکر می‌کنم، به خانه بی تو. خانه‌مان هیچ‌وقت رنگ حضورت را به خودش ندیده است ولی همیشه این حس را داشتم که تو هم حضور داری ... یاد شوخی هرباره‌ام میفتم: عزیزم من برگشتم خونه.
انگار شش سال گذشته و شش سال است که پیوندمان کامل شده، روی کاغذ و دفتر جسم‌هایمان.
کاش امروز هم می‌توانستم این را بگویم ... چند روزی می‌شود از گفتنش محروم شده‌ام و چند روز مانده و درد من فقط این نیست؛ درد من چیزی است که چرخش دنیا مدام و رایگان به من می‌دهد: دلتنگی.
جمعه است، عصر جمعه ... ساعت ۵ عصر است.
خیابان‌ها داغ و مردم در خانه‌هایشان.
آفتاب و آسفالت این خیابان عریض خلوت به یک اندازه مرا می‌سوزاند ... این است جهنم نبود تو؟ یا فقط آغازی است بر عذاب همیشگی من؟ می‌دانم چند ساعت دیگر، دوباره می‌گویم عبارت جادویی و تو می‌گویی من هم، ولی در این ساعت زندگی من در حال فروپاشی است.
وارد کوچه‌ای می‌شوم. من سنگریزه‌های کوچه‌ای پرت در جهانی دورافتاده‌ام که زیر خروارها خاک و کثافت غرق شده و هر ثانیه زیر چرخ ماشین و کتونی کودکان له می‌شود.
سوگند خوردم هر سوژه‌ای که دیدم، هرقدر جذاب، عکس نگیرم. تو را با محدود کردن خودم تنبیه کنم تا در یکی از مکالمات ذهنی بی‌پایانی که قرار نیست هیچ‌وقت محقق شود به تو بگویم: ببین! ببین وقتی باهام اینجوری میکنی دلم نمیخواد حتی از چیزی عکاسی کنم!
اما ...
انتهای کوچه، با پس زمینه آبی آسمانِ پاک، روی گیسوان تیر چراغ برقی دیگر، چیزی دیدم که دلم را، چشمان آستانه‌ی گریه‌ام را، بغض ورم کرده گلویم را و ... لب‌هایم که در تصور طعم تو مانده‌اند، لرزاند ... لرزاند و گریان رها کرد در آغوش باد گرم تابستانی.
من این تصویر را دیدم و دلم نیامد ثبتش نکنم: دو کبوتر همدیگر را می‌بوسند.
عاشقانه‌ای شاعرانه که منبع وجودش فقط و فقط تویی، مرا از آسفالت کَند و بالا و بالاتر برد و من درون ابری دلپذیر با موسیقی پیانو و آکاردئون، غرق خاطره‌ای شدم از روزهای آینده‌ای که هنوز به وقوع نپیوسته و کاش روزی بپیوندد ...

**+**

صبح از خواب بیدار می‌شوم؛ گیج و منگ.
گرمای تنت روی تخت مانده و خبری از خودت نیست، دیر بیدار شدم و صبحانه با تو را از دست داده‌ام؟ عصبانی می‌شوم، از خودم و خستگی‌هایم ... از اینکه زمانی که با تو داشتم را از دست داده‌ام.
اخیرا سرت خیلی شلوغ شده، در شرکتی که کار می‌کنی بخاطر عملکرد حیرت انگیزت ترفیع گرفتی و این به معنای حقوق و مزایا و اعتبار بیشتر و صد البته فشار کاری شدیدتر است.
خشمم را مجبور به فروکش می‌کنم: نگران نباش، چند ساعت دیگر می‌آید و تازه ۲۶ سالتان شده، تا ۹۰ سالگی وقت دارید ... البته سعی کن صبح دیگری را با او از دست ندهی!
چیزی سر هم می‌کنم تا گشنگیم را رفع کند و فکر می‌کنم برای ناهار چه دوست داری؟ مدتی می‌شود لازانیا نخوردیم و تو این غذا را خیلی دوست داری. به خرید می‌روم. پیاده.
این پیاده روی مختصر فرصتی برای فکر کردن و عکس گرفتن از شهر محل زندگیم به من می‌دهد.
به خانه برمی‌گردم و مشغول پخت غذا می‌شوم.
موزیک گوش می‌کنم، پلی لیست خودمان.
سعی می‌کنم به خودم انرژی تزریق کنم.
از فرصت‌های پیش آمده برای کار روی مجموعه داستانم کار می‌کنم ... اما ... در همین حین و بین، دلم پر می‌کشد به عطر شال و مانتوی تو، پس همه چیز را رها می‌کنم تا برایت شبه شعری بسرایم:
یار من
جان من
دلبرِ بی‌همتای من
سخت‌تر از آن
که در این اتاق بگردم و
رد عطر تو را ببویم و
جای قدم‌هایت را ببوسم و
تو نباشی
و نمانی
که هر روز
ساعاتی را
جدا از من
بگذرانی؟
دلتنگی
شش حرف است
شش هزار حسرت و
شش میلیون آرزو
به سلامتی آن شش که
عدد محبوبم است و
به سلامتی
ششصد قدم
که تو بین من و تو
فاصله افتاده ...

طبق معمول در کاغذی معمولی با بد خطی همیشگی‌ام برایت نوشتم، باز از خودم عصبانی می‌شوم.
کاغذ زیبایی می‌یابم و پاکنویس.
عطرآگینش می‌کنم و می‌گذارم داخل پاکت.
پاکت را درون کشویی می‌گذارم که می‌دانم هر روز به آن سر می‌زنی.
روی پاکت تنها یک چیز:((دوستت دارم همسر من.))
به غذا برمی‌گردم.
متاسفانه کمی خرابکاری شده، ولی غیرقابل حل نیست.
ظهر می‌شکافد تا به بعد از آن برسیم.
نمی‌دانم چرا ولی مثل همیشه مضطربم از شوق دیدار تو و چشمم به در تا زنگ را بزنی. می‌زنی.
در را باز می‌کنم.
پیداست روز سختی داشتی و حسابی خسته و بی‌حوصله‌ای.
در آغوشم می‌گیرمت.
بی‌قراری.
کمکت می‌کنم در پوشیدن.
وقتی پشت میز می‌رسیم، صندلی را برایت عقب می‌کشم و با صدایی کلیشه‌ای: بفرمایید مادام!
غذا را برایت می‌کشم.
از لازانیا ذوق کرده‌ای و با خوشحالی و افتخار نگاهم می‌کنی، عاشق این نگاهت هستم.
مشغول خوردن می‌شویم.
وقت زیادی تا عصر ندارم؛ عصر باید به تمرین بروم.
روی مبل ولو می‌شویم.
از کار می‌گویی.
موقع حرف زدن تماشایت می‌کنم.
ببخشید که بوسه‌هایم گاهی حرف‌هایت را قطع می‌کنند، باور کن علتش فقط این دل است که پر می‌کشد و قرار ندارد.
آغوش و بوسه.
زمان می‌گذرد.
باید حاضر شوم.
کمکم می‌کنی، دوست دارم بچه شوم تا همه کارها رو خودت برایم انجام دهی.
تا دم در می‌آیی.
غیرتی می‌شوم: برو داخل الان یکی می‌بینه.
می‌خندی.
دوستت دارم.
من هم.
حین تمرین فرصتی پیش بيايد مزاحم تلفنیت می‌شوم.
بعد از تمام شدن تمرین، وقت تلف کردن همیشگی و سوالات بچه‌ها را به فردا موکول می‌کنم و سریع به خانه برمی‌گردم.
باید کمبود دیدار صبح را جبران کنم.
تو شامی بی‌نظیر پختی با لباسی زیبا.
شام را می‌خوریم، فیلمی پخش می‌کنیم اما در اواسط فیلم دل‌هایمان به سمت یکدیگر پر می‌کشد و صفحه تلویزیون می‌شود آینه‌ای خاموش و سیاه برای انعکاس بوسه‌های ملایم.

**+**

خاطره بازی تمام می‌شود و به سطح زمین، به آسفالت داغ برمی‌گردم.
روزهای زیبایی مثل آن خاطره خیالی سر خواهند رسید، این را قلبم گواهی می‌دهد.
اما تا آن زمان، دلم می‌خواهد روزهای زیبای بیست سالگی را بسازیم.
شش دقیقه می‌گذرد و به خانه میرسم و چشمم به موبایل و گوشم به صدای ویبره است تا پیامی از تو باشد.
کم کم ناامیدی سر میز غذا با من می‌نشیند و دست روی شانه‌ام می‌اندازد که يکدفعه ...
صدای ویبره ممتد و صفحه موبایل مثل خورشید می‌درخشد و تصویر گل بابونه روی زمینه زرد چشمانم را نوازش می‌دهد و تو، مثل همیشه، مرا نجات می‌دهی.

با یک دنیا عشق تقدیم به تو ?
از طرف سیدامیرعلی خطیبی