
هزارسال، دوهزارسال، سههزارسال، چهارهزارسال، پنجهزارسال، ششهزارسال ...
هزاران سال اسیر راه رفتن روی خط سفید در اعماق سیاهی.
فلشهای دوربین مانند جرقهای که مرز تاریکی و روشنی را میشکست.
من مدل بودم ... من محکوم بودم.
راه رفتن، قدم پشت قدم، لحظهای ایستادن روی سکوی نهایی و سپس بازگشتن از همان مسیر به سمت سیاهی متفاوت در پشت صحنه.
هر روز، هر شب، هر ماه، هر سال، هزاران سال من راه رفتم و راه رفتم و راه راه راه تا یک بار، یک تماشاگر، یک شاخه گل سرخ و ... آزادی!
**+**
تو مرا از شش هزار سال بردگی و مدل بودن رهایی بخشیدی.
هنوز زمانهایی که خوابی یا نیستی یا هستی و سکوت اختیار کردهای، من ناخودآگاه مانند مجسمهای بدون هیچ احساس انسانی راه میروم و میایستم و فیگورهایی میگیرم که یک موی باریک بین به جا ماندن و خرد شدنم فاصله دارد.
من در راهی روشن و سرد میان امواج تاریکیِ خاطراتم اسیر میشوم تا بیدار شی و بیایی و چیزی بگویی و من دوباره ... شاخه گل سرخ ... لبخند و آرامش.
تقدیم به عامل لبخند و آرامش، تقدیم به ناجی و قهرمان من
نوشتهای از سیدامیرعلی خطیبی