
تا حالا قصهی سایه پادشاه رو شنیدی؟
گفته میشه قرنها پیش، زمانی که هنوز مردم انعکاس خودشون رو توی آب پاک برکه یا سطح ناهموار و آهنی سپرهاشون میدیدن، پادشاه پیر و فرزانهای با دو پسر جوانش زندگی و به سرزمین خرم و باصفایی حکوت میکرد.
پسر بزرگش، ولیعهد و جانشین بر حق تاج و تخت بود؛ پسر خوبی بود ولی خیلی از مواقع راه حلهای اشتباهی برای مسائل پیدا میکرد و معتقد بودن درستترین راه راه خودشه.
میشه گفت مغرور و زودرنج بود.
اما پسر کوچیکتر با وجود اینکه سهمی از حکومت آینده نداشت در حقیقت پادشاه دل پدرش و دیگران بود. مردم اون رو میپرستیدن چون میدونست برای حل مشکلات و کمک به مردم، نه از پشت دیوارهای بلند کاخ بلکه با بین مردم بودن میتونست اینکار رو انجام بده.
گذشت و این شکاف بین اون چه مردم با قلب و روحشون میخواستن و اونچه توی قانون وراثت نوشته شده بود فاصله افتاد.
یه روز دل شاهزاده بزرگ گرفت، دلش گرفت از اینکه هیچکس واقعا اون رو دوست نداشت و همه فقط مجبور بودن قبولش داشته باشن.
سوار بر اسب تکتاز و سیاهش رفت و رفت. از قصر و شهر و هر بنی بشری که میتونست دور شه دور شد. پس از چند ساعت سواری به لب دره عمیقی رسید با چشم اندازه فوقالعاده خورشید بعد از ظهر و جنگلی انبوه، منظرهای که اولین بار بود میدید.
از اسب پیاده شد تا استراحتی بکنه؛ روی تخت سنگی بشینه و با دیدن طبیعت ذهنش رو آزاد کنه.
یه دفعه صدای سم اسبی از دور رسید.
برادر کوچیکش بود، با اسبی به سفیدی برف. تمام مدت پشت سرش میومد.
ولیعهد سعی کرد به روی خودش نیاره و مثل بچه خردسالی که با پدر و مادرش قهر میکنه و منتظر منت کشی اونهاست، قدم زنان رفت سمت لبه صخره و به دور دست چشم دوخت و به برادر کوچیکش بیمحلی کرد.
انتظار داشت مثل همیشه شاهزاده دوم سمتش بیاد دستی روی شونهاش بذاره و بپرسه چیشده برادر عزیزم و ولیعهد هم با یکم ناز و بغض بگه: هیچی، چیزی نیست.
و بعد صحبت و قربون صدقهای این وسط گفته بشه و دل شاهزاده بزرگ بدست بیاد.
ولی اینبار ماجرا یه فرق جزئی داشت.
شاهزاده کوچیک اومد سمت برادرش، دستش رو گذاشت روی شونش ولی بجای پرسیدن اینکه چه اتفاقی افتاده، یه فشار نسبتا آروم داد تا برادر بزرگتر تعادلش رو از دست بده و سقوط کنه به انتهای دره.
برادر کوچیک به تاخت به شهر برمیگرده.
سراسیمه و بیاجازه وارد جلسه سران حکومت میشه و با فریاد و اشک و خلاصه هرچیزی که نیاز بوده تا حرفش رو باور پذیر کنه، حرف از حادثهای دلخراش میزنه:
برادر بزرگم از شهر و دیار فاصله گرفت و سمت دره دوردستی تاخت. من پشت سرش میرفتم ولی فاصلهمون کم نبود. لب دره که رسید از اسب پیاده شد و چند لحظهای به پایین دره خیره موند.
بعد چرخید سمت من که تازه از اسب پایین پریده بودم.
نگاهش عجیب بود؛ انگار داشت با لبخند گریه میکرد.
با دویدن من به سمتش، قدم به عقب برداشت و توی یه لحظه از چشمام ناپدید شد.
شاهزاده اونقدر باور پذیر داستان رو روایت کرد که حتی اگه خود ولیعهد هم اونجا بود شاید باورش میشد.
بعد درخواست کرد تا افرادی همراهش بیان و دنبال ولیعهد بگردن، چون شاید هنوز زنده باشه.
عجب نقشه و اجرای بینقصی!
مملکت عزادار شد.
تیم جستوجو با رهبری ولیعهد جدید هرچی گشتن اثری از آثار ولیعهد سابق پیدا نکردن و پرونده بسته شد.
همه چشماشون اشک بود ولی در عمیقترین بخش وجودشون خوشحال بودن که چنین اتفاقی افتاده و بالاخره کسی که شایسته بود به پادشاهی رسید.
چند وقت بعد هم پادشاه از غصه پسر بزرگش و کهولت سن شب رو به صبح نرسوند و شاهزاده کوچیک رسما شد پادشاه.
برای این شاهزاده جاه طلب و زیرک بنظر همه چی عالی پیش میرفت ولی مشکل دقیقا از هنگام تاج گذاری شروع شد.
حین تاج گذاری پادشاه جدید چشماش رو بست تا نماینده مذهبی کشور تاج رو روی سرش بذاره.
تاج قرار گرفت و صدای شادی جمعیت آسمون رو لرزوند.
پادشاه چشم باز کرد و خودش رو دید، خودش که تاج روی سرش بود و برای مردم دست تکون میداد.
اول تعجب کرد، فکر کرد خیاله یا یه توهم. ولی تموم نشد.
بالاخره عصر همون روز وقتی پادشاه مشغول قدم زدن توی حیاط قصر بود آفتاب زاویهای گرفت که پادشاه ما بتونه خودش رو ببینه. و کابوس از همینجا شروع شد.
پادشاه برادرش رو میدید؛ همون برادر بزرگی که ته دره جا خوش کرده بود. برادرش با لبخند و تاجی روی سر قدم میزد و خیلی خوشحال بود.
شاهزاده ما سایه خودش، درواقع سایه برادر مرحومش شده بود و اون بجای شاهزاده کوچیک فرمانروایی میکرد.
این روند نیم قرن ادامه داشت. شاهزاده دوم کل این مدت فقط یه سایه بود و زندگی خودش رو نظاره میکرد.
شاهزاده شاهد اولین بوسه عاشقانه همسرش بود. شاهد به دنیا اومدن اولین پسرش. شاهد جنگ و رزم و همینطور شادی و بزم؛ شاهد همه چیز ولی کاملا بینصیب در تجربه کردنشون.
چندسال اول حسابی تلاش کرد تا از سایه بودن خلاص بشه.
چندسال بعد رو به خواهش و تمنا از برادر بزرگترش گذروند.
آخراش دیگه با زاری و التماس میخواست از سایه بودن دربیاد تا پادشاه اون رو بابت گناه بزرگش مجازات کنه. ولی پاسخ پادشاه فقط و فقط یه چیز بود: نگاه.
و همین اسباب حرفهای خاله زنکی خدمتکارا رو فراهم میکرد که پادشاه مدام به سایهاش خیره میشه.
این کابوس وقتی تموم شد که پادشاه بعد از سالها زندگی خوب، توی بستر بیماری در حالی که عزیزان دورتادور تختش رو گرفته بودن، آخرین نفسش رو کشید و پلکاش برای همیشه بسته شد.
پایان
تصویر و قصه از سیدامیرعلی خطیبی