
سوار بر امواج لجنی دریای عمیق، تاریک و پوچ به گذشته ننگین خود میاندیشم.
چگونه از دهکدهای کوچک سفرم، این سفر عجیب و ادیسهوار را آغاز کردم و رفتم و گشتم و غرق شدم در سیاهترین دخمههای شهوت و وحشت.
من، یک مسافر معمولی و بینام و نشان، ادامه دهنده راه نیاکان خود و تمام بشریت اینبار در عصری نوین سفری قدیمی را آغاز کردم برای چه؟ یافتن یک نتیجه نوشته شده؟ درهرصورت مهم داستان بود و نه پایان.
پایان حقیقی هر داستان، مرگ و نیستی و جز این نیست و من، یک مسافر ساده و بینام و نشان، باکی از آن نداشتم.
من در مسیر ناهموار و همسفران بسیاری که داشتم، اساطیر و اشباح را به ریزترین دادهها که در شبکهای عظیم و غیرقابل وصف که وجود خروجی ندارد، پیوند زدم و زیباترین را هنوز نگفته، زشتترین را کردم و گفتم و دیدم.
من در دیار تباهیهای بسیاری در جستوجوی عشق و زندگی قدم زدهام؛ من هیچ علاقهای به آینده نشان نمیدادم وقتی حال به وسیله گذشته زهرآلود میشد و مسمومم میکرد ...
من، یک مسافر ساده و بینام و نشان.
**+**
خسته از سیاهی گردباد و طوفان، بدون قایق و تنها، دل به دریای ناشناختهها زدم.
دریا سهمگین و سمی و سبز، مرا از همه چیز میترساند و زخمهایم را فقط تازه میکرد.
همه چیز سیاه و سیاه و سیاهتر ... تا آنجا که جزیرهای از پشت مههای آلوده به خاکستر، نگاهم را گرفت.
جزیره زیبا بنظر میرسید و چنین چیز زیبایی میان تاریکیها چه میکرد؟
شلاق تردید به تخته پارهای که مرا حمل میکرد، فقط سرعت داد تا خودم را جزیره نزدیکتر کنم و ناگهان ... گرمترین نور عالم بر پیکر سرد و نیمه جان من تابید.
گویی خورشید از فلک پائین آمد، دستم را گرفت و مرا در آغوش کشید تا روی زمین امن جزیره رهایم کند؛ هرچند فراموشم نکرد و برای همیشه، شبهای سیاه ابدی مرا به روزی زیبا با هوای آبی و پاک تبدیل کرد.
جزیره مثل خانه یا بهتر از آن بود.
هنوز مرگ سراغم نیامده که بدانم تا آخر عمر روی این جزیره و زیر این آفتاب میمانم یا نه ولی همین زندگی زیبایی که در جزیره برایم فراهم شده، مرا از تمام عمرم خوشحالتر کرده و این زیبایی به راستی چه زیباست.
من از روی زمین به سمت خورشید معلق میشوم و پس از باران بوسه که از زمینِ تنم به آسمان میبارد، خیلی آهسته و آرام به زمین که مثل بالش با پتویی بنفش و گلدار، نرم و گرم است، فرود میآیم.
یک پرواز زیبا و فرودی زیباتر.
تقدیم به او که نامش برای من خاصترین، زیباترین و جادوییترین اسم دنیاست.
نوشتهای از سیدامیرعلی خطیبی
*امیدوارم از اولین نوشته من در ویرگول لذت ببرید.