تیچر دولتی

یک روز مزخرف دیگر در مدرسه.
البته امروز دو برابر مزخرف است چرا که زبان داریم، با تیچر دولتی!
حتی شاید سه برابر مزخرف باشد ...
هفته گذشته بود که یک میم بی‌ناموسی درباره خانم تیچر دولتی درست کردم و وقتی به بچه‌ها نشان دادم کل کلاس منفجر شد. حالا شایعه شده یکی از بچه‌ها قضیه میم را به دولتی گفته و روی همین حساب یحتمل امروز روز آخر تحصیل من است. چه بهتر، از اول هم می‌دانستم این خراب شده جای من نیست.
تیچر دولتی وارد کلاس می‌شود. به نظر عصبانی نیست؛ شاید کسی چیزی نگفته ... اسم مرا صدا می‌کند:((احمدی، یه دیقه بیا بیرون.))
بدون نگاه کردن به من بیرون می‌رود. شایعات حقیقت داشتند.
-بله آقا.
-بیا یکم توی حیاط قدم بزنیم، امروز هوا خیلی خوبه.
-چشم آقا.
حتی سرش را به سمت من نمی‌چرخاند.
-به نظرت مدرسه جای مزخرفیه؟
-چی آقا؟!
-مدرسه، به نظرت جای مزخرفیه؟ راحت باش نظرتو بگو.
-بله ... آقا ...
-حق داری. وَرداری یسری بچه که مغزشون مثل پرنده آزاده رو بندازی تو یه محیط و صبح تا شب زور بزنی تو کله‌شون
چهارچوب بسازی، کیه که اینو بخواد؟
راست می‌گفت، هوا واقعا خوب است.
-وقتی همسن تو بودم تو همین مدرسه درس می‌خوندم. آقای قربانی رو می‌شناسی؟ استاد ریاضی.
-بله.
-دوره منم ریاضی درس می‌داد. یبار همون اوایل باهاش بحثم شد. از کلاس پرتم کرد بیرون. کل سالو مدرسه نرفتم. برنامه‌های زیادی داشتم. کم کم فهمیدم اون بیرون واسه کسی فرش قرمز پهن نکردن ... اینجا خیلی مزخرفه، قبول. ولی من دلم واسه اون دوران تنگ شده، دورانی که مجبور نبودی صبح تا شب بدویی و نگران باشی به جایی نرسی، اوج دغدغه‌‌هات آزمون‌های مدرسه و پرسش‌های کلاسی باشه و راحت بتونی با همه رفیق بشی، اعتماد کنی و نگران نباشی کسی بهت آسیب بزنه و حتی اگه زد، ناظمی هست که همیشه به دادت برسه.
دیگر قدم نمی‌زنیم.
-قدر این روزا رو بدون احمدی. این زنگ رو هم توی حیاط باش تا یاد بگیری وقتی با کسی مشکل داری به خودش بگی نه اینکه به خانوادش توهین کنی.
آقای دولتی بی آن که نگاهم کند، به کلاس برمی‌گردد.

عکس و داستان از سیدامیرعلی خطیبی