
تبعید به وادی عشق و سیاهی – یک
نام من اِچ است.
یک تبعیدی، تبعیدی عشق به سیاهی محض.
من شکارچی خون آشام بودم؛ از بهترینها و عضو گروهی سه نفره.
ما برای سازمان صلیب چوبی کار میکردیم. افراد زبده سازمان را که سگ شکاری مینامند، اکثرا از یتیم خانه میآوردند. یتیم خانه پر از کودکانیست که والدینشان به دست خون آشامها کشته شدهاند، افرادی مثل من، افرادی مثل ما سه نفر.
تصمیم گیران صلیب چوبی یک مشت خوک شکم گنده بودند که با سیاستهای کثیفشان فقط دستور میدادند و آدمها را قربانی اهداف خودخواهانهشان میکردند. اگر خون آشامها اینقدر در من کینه ایجاد نمیکردند، هرگز وارد این جنگ پوچ و پر از تباهی نمیشدم.
چه شد که کارم به اینجا کشید؟ چه شد که هرچه میگردم او را پیدا نمیکنم؟
تبعید شدم به جایی که خون آشامهای اسیر را میفرستند، یک زندان بیمرز و بدون انتها.
وقتی در سن 15-16 سالگی، سه تاییمان را در یک اتاق کاملا سفید کنار هم قرار دادند، فقط یک جمله گفتند:((از این به بعد، شما خانواده، دوست، همرزم و عاشق یکدیگر هستید.))
این جمله شروعی بود بر آموزشهای سخت، زخمهای عمیق و مرهمهایی برای این زخمها. مرهمهایی مثل در آغوش کشیدن مردانه جِی، بهترین و تنها رفیقم، بامعرفت و قابل اطمینان. شاید هم مرهمهایی مانند نوازش اِم، وقتی سر روی پایش میگذاشتم تا با آن انگشتان استخوانی، گونه و تارهای موی مرا نوازش کند. چیزی نگذشت که عاشقِ اِم شدم؛ قابل پیش بینی بود چون تنها دختری است که در زندگی شناختم.
در همین افکار هستم که صدای دستهای گرگ را، از آن نقرهای رنگهای چشم یاقوتی، در نزدیکی خودم میشنوم. وقتی به فکر فرو میروم و با خودم شروع میکنم به حرف زدن، نمیدانم صدا در سرم میماند یا از دور دیوانهای میمانم که با خودش داد و بیداد میکند. از وقتی به قدم زدن بیهدف در اینجا خو گرفتهام، مدام در فکر فرو رفته و جز به واسطه همین اتفاقات خارجی، از آن بیرون نمیآیم.
گرگها، که 7-8 تایی میشوند، محاصرهام میکنند.
آن اوایل که به اینجا تبعید شده بودم، از هر موجود زندهای فرار میکردم. خیلی مانده بود تا به خون آشام شدن عادت کنم و نیروهای خودم را بشناسم اما زمان، معلم خوبی است. اکنون به قدری به تواناییهایم مسلط شدهام که انگار یک عمر است خون آشام بوده و در این بیابان سر کردهام! شاید واقعا یک عمر گذشته باشد.
چه اتفاقی افتاد که خون آشام شدم ...؟
گرگِ اول هجوم میآورد. به زمین میافتم ... اجازه بدهم آنها من را بدرند؟ پس اِم چه میشود؟ تمام این اتفاقات به دلیل عشق دیوانهوار و بیپایان من به اِم پیش آمده و نباید الان تسلیم شوم! بخاطر او هم که شده نباید تسلیم مرگ بشوم ...
تیزی استخوانهایی که از نوک انگشتهایم بیرون میآیند را در گردن گرگ فرو میکنم و میدَرَم.
چندتایی ترسیده و فرار میکنند البته بعد از اینکه یک یا دو گرگ دیگر را هم به آسانی پاره میکنم.
تا چند وقت پیش حداقل اینکار برای من خرده هیجانی داشت ولی حالا کسالت آور است.
نبرد مختصر با این دسته گرگها، حسابی رشته افکار را از ذهن من دور میکند.
خودم را بیرمق روی تپهای بالا میکشم تا برای یکبار دیگر، از این بینهایت بار، صحرای تمام نشدنی ظلمت را ببینم.
پستی و بلندی شنهای بنفش زیر آسمان همیشه تاریک. سه ماهِ هلالی، کوچک و بزرگ، با فاصله کمی از هم همیشه میدرخشند. اینجا، بیابانِ شب، سرزمینی همیشه شب است. جایی که به سختی میتوان در آن چیزی یافت که از جنس شن و ماسه نباشد.
بیابان پهناور و بیخورشید که اطرافش را آبهای اقیانوس فرا گرفته است.
ساکنانش یا خون آشامهای تبعیدی هستند، یا جانوران وحشیِ بومی.
بزرگترین زندانِ خون آشامها در سرتاسر دنیا.
احساس گرسنگی میکنم، برمیگردم تا از خون گرگهای کشته شده تغذیه کنم.
به مسیرِ بیراهه و بیمقصدم ادامه میدهم.
کمی که پیش میروم، در حاشیه فرورفتگی عمیق، باز همان دسته گرگ را میبینم که این بار خون آشام دیگری را محاصره کردهاند. آن خون آشام مقاومت چندانی دربرابر آنها نشان نمیدهد، شاید مثل وقتی که من میخواستم تسلیم بشوم، مرگ را پذیرفته است.
آیا باید نجاتش دهم؟ موجودی را که اگر یک سال قبل میدیدمش خودم به جای گرگها میکشتمش ... هرچند، از وقتی دندانهای نیش بیرون جهیدهاند و از آفتاب فراری شدهام، دیگر نمیتوانم خون آشامها را به اندازه گذشته پست بشمارم.
از سراشیبی تند تپه سُر میخورم و روی گردن یکی از گرگهای نقرهای میپرم. گردنش را میشکنم تا باقی گرگها بفهمند راهی جز فرار دوباره برایشان نمانده است!
جوانکی است که تا شانه من هم نمیرسد. موهای سفید و نقاب چرمی نصفه که نیمی از صورتش را پوشانده، تنش هم لباسهای سراسر مشکی. زخمهایش کاری نیستند.
میگویم:((قابلی نداشت!))
کلافه به اطراف نگاه میکند:((میخواستم بمیرم!))
-یعنی هیچ دلیلی برای زندگی نداری؟
-نه ... وقتی ماهها مورد آزمایش و شکنجه قرار بگیری تا در نهایت تبعیدت کنند به جایی بدتر از جهنم، چیزی نمیماند که بخواهی برایش زندگی کنی.
از غمناک بودنش خندهام میگیرد، مدتهاست نخندیده بودم.
-بیا برویم، شاید منظره اقیانوس کمی انگیزه بخش باشد ... زیباترین قسمت زندانِ شب، ساحل است.
با اکراه قبول میکند همراهم باشد.
به سمت مرز اقیانوسِ صحرا به راه میافتیم.
***
تا وقتی کش و قوس نمیآید و برجستگی سینههایش مشخص نمیشود، دختر بودنش مشخص نیست.
هم صدایش دورگه و خشدار است و هم سادگی صورتش من را به اشتباه انداخته بود.
با یک دختر ناامید همسفر شدهام؟! فکر میکردم اِم تنها زنی است که میبایست همراه و همصحبتم باشد ولی مثل اینکه تقدیر دست از غافلگیر کردن من برنمیدارد ...
از وقتی به ناچار پا در این بیابان تاریک گذاشتم، با سه دسته موجود زنده و هوشمند برخورد کردم:
اول، رهگذرانی گم گشته مثل من که اغلب بیهیچ حرفی شبحوار از کنار یکدیگر رد میشویم و دیگر هرگز چشممان به صورت هم نمیافتد؛ درست مثل عابران یک بازارچه شلوغ در شهر.
دوم، کسانی که مثل این دختر، همراه و همسفرم شدند تا زمانی که مرگ یا متفاوت بودن مسیر یا اختلاف نظر، ما را از هم جدا کند.
و دسته سوم، کسانی که بیدلیل میخواهند خون بریزند و در این جهنم تنهاتر باشند ... بماند که تعداد قابل توجهی از این دسته سوم مرا از زمانهای دور، وقتی سگ شکاری بودم میشناختند و روی همین حساب قصد انتقام دارند.
روی تپهای چسبیده به دریا مینشینیم.
سکوت شب و آرامش آب.
چرا هیچوقت خورشید از پشت اقیانوس بالا نمیآید؟
هرچه بیشتر به این مسائل میاندیشم بیشتر حس میکنم: اینجا دور افتادهترین نقطه جهان است.
بیمقدمه میپرسم:((خیلی شکنجه شدی؟))
-بله ... ولی حالا که فکر میکنم، نسبت به هم سلولیام با من مهربان بودند!
-هم سلولی؟
-بله، میگفتند یکی از سگهای شکاریست که خون آشام شده ...
-چی ...؟
-نگهبان سلولِ ما وقتی با رفقایش حرف میزد مدام اشاره میکرد که چطور یکی از برترین سگهای شکاری تسلیم و خون آشام شده ...
نمیخواهم به آن احتمال ترسناکی که درون سرم میچرخد، فکر کنم.
میپرسم:((این هم سلولی، چه شکلی بود؟))
-اوایل که آورده بودنش لباس قشنگی به تن داشت، یک جفت چکمه ساقه بلند با پاشنههای کوتاه و شلواری چسبان به علاوه بالاپوش آستین حلقه، نسبتا کوتاه، و ساعدبندی از جنس چرم. به جز بالاپوش سفید، تمام لباسهایش به رنگ بلوط بودند.
-قیافهاش چی؟ از صورتش بگو!
-صورتش ... صورت زیبایی داشت، کشیده اما به اندازه و چشمان درشت و آن لبهای کوچکِ خوش تراش، روی هم رفته دوست داشتنی بود ... با موهای بلند و برنزی رنگ ...
-که آن را جمع میکرد و از پشت میبافت و یک طرهاش را بیرون میگذاشت تا از فرق وسط به سمت چپ تاب بدهد و تقارن صورتش را بر هم بزند؟
-تو میشناسیاش؟
-بیشتر از هرکسی در دنیا.
-عاشقش بودی؟
-بیشتر از هرچیزی در دنیا.
-پس چو تویی!
-این رمزی بود که با آن یکدیگر را صدا میزدیم ...
-متأسفم ...
-او مرده؟
دخترک نفس عمیقی میکشد:((شکنجهاش میکردند، بیشتر از هرکسی در آن تیمارستان لعنتی! شب آخر که آنجا بودم، سلولش را تغییر دادند به یک اتاقک انفرادی و دور از چشم دیگران؛ فقط همین را میدانم.))
-باید برگردم و پیدایش کنم. قایقها از همین سمت میآیند تا تبعیدیها را در ساحل پیاده کنند، همینجا باید کمین کنم.
کمی امیدوار میگوید:((من آمار آمدن و رفتن قایقهایشان را نگه داشتهام؛ طبق زمان بندی من باید به زودی سر و کله یک قایق دیگر پیدا شود.))
میگویم:((کمکم میکنی سوار قایق شوم؟ این کار دست کمی از خودکشی ندارد!))
نگاهم میکند و با برقی در چشمانش، لبخند میزند.
***
من، جِی و اِم توانستیم به یک مقر خون آشامان اشرافی، که از تبار کنت دراکولا بودند، نفوذ کنیم. عمارت بزرگ و مخوفی بود که مدتها دنبالش میگشتیم، از همان عمارتهای کسلوانیایی معروف.
موقع نفوذ، اشتباهی از طرف من رخ داد که موجب شد خون آشامان مثل مور و ملخ سرمان بریزند.
من و جِی را در سیاهچال انداختند و اِم را بردند. تصور اینکه چه بلاهایی سر او ممکن است بیاورند، روح من و جِی را آتش میزد.
به هر مصیبتی بود از سیاهچال فرار کردیم و یکراست سراغ ارباب آن عمارت رفتیم ولی ...
دیگر دیر بود و او اِم را به خون آشام تبدیل کرده بود تا ملکهاش شود. جِی نیروی پشتیبانی را خبر کرد.
اِم گوشهای غرق در خون کز کرده و اشک میریخت.
جِی:((باید بکشیمش، حداقل اینجوری خودمان راحت و بدون درد کلکش را میکَنیم و گیر صلیب چوبی و زندانبانها نمیافتد.))
من:((نه جِی! نمیگذارم چنین کاری بکنی ... من نمیتوانم کشته شدنش را ببینم، من عاشقش هستم!))
جِی:((اِچ ...))
من:((بدون او زندگی من معنایی ندارد، حاضرم به خاطر نجاتش سختترین دردها را متحمل شوم ...))
جِی:((اگر نکشیمش، پس چیکار کنیم؟))
من:((تبعید، جفتمان را تبعید کنید به بیابان شب.))
جِی:((فقط خون آشامها را تبعید میکنند، به شرطی که تسلیم شوند!))
من:((من هم خون آشام میشوم و بعد هردو تسلیم میشویم.))
جِی:((واقعا میخواهی این کار را بکنی؟))
من:((جِی، عزیزترین دوست من، روی کمکت حساب میکنم.))
جِی فقط نگاه غم باری داشت و چیزی نگفت.
سمت اِم رفتم. ابتدا من را پس میزد ولی وقتی گفتم میخواهم مثل تو باشم، با گریه التماس کرد که خودم را تسلیمش نکنم ... اما من، سلاحهایم را کنار انداخته و با گردنی عریان و کلمات محبت آمیز و عاشقانه که همیشه بینمان رد و بدل میشد، راضیش کردم مرا تبدیل کند.
لب و دندانهایش روی گردنم سُر خورد، ابتدا بوسید، سپس درید و درآخر خون مرا مکید. چشمانم سیاهی رفت و دیگر چیزی نفهمیدم.
***
تکان دادن شانهام توسط دخترک، مرا به خود میآورد.
قایق فرسودهای که مانند قایقهای ماهیگیریست به ساحل نزدیک میشود. ما برایشان کمین کردهایم.
میگویم:((هروقت مشغول پیاده کردن زندانیها بودند، غافلگیرشان میکنیم. راستی، اسمت چیست؟))
-اینکه اسمم چی بوده مهم نیست، مهم این است که تو میتوانی گربه زال صدایم کنی.
-گربه زال.
نگهبانان 8-9 نفری میشوند. حمله.
چند زندانی پا به فرار میگذارند ولی بقیه که گمان میکنند برای نجاتشان آمدهایم، با دست و پای بسته به کمکمان میآیند. موفق میشویم قایق را بگیریم؛ آسانتر از چیزی که تصور میکردم.
گربه زال به صحبت با زندانیان میپردازد چون آنها فهمیدهاند قایق را برای خودمان میخواهیم.
گربه زال:((اگر نگذاریم با ما بیایند، به خاطر قایق میجنگند.))
من:((احتمالش هست با درگیری دوم این قایق غیرقابل استفاده بشود ...))
گربه زال:((در ضمن برای رسیدن به تیمارستان به کمکشان نیاز داریم. با دو نفر هدایت قایقی به این بزرگی مشکل است.))
من:((درست میگویی ولی من به این افراد اعتماد ندا...))
گربه زال:((من هم ندارم، اما انتخابی نداریم ...))
-حق با تو است، بگو سوار شوند و اگر کسی از آنها سکانداری بلد است جلو بیاید.
در دریا به پیش میرویم، به سمت سرنوشتمان.
روی عرشه، خیره به امواج کوتاه ایستادهام.
دوباره غرق در افکار و خاطرات.
***
از ابتدای فوران احساسات و بلوغمان، حدس میزدم جِی هم او را دوست دارد؛ از نگاههایی که به اِم میکرد چنین فکری داشتم. وقتی در غارهای یخی در حومه شهر، با کمانهای زنبورکی که با آب مقدس تطهیر شده و به تیرهای کوتاه و قطور چوبی مجهز بودند، به جان خون آشامهای افراطی کم سن و سال میافتادیم یا زمانی که در هزارتوی فاضلاب شهری، دو رگههای کثیف را شکار میکردیم، نگاههای جِی به اِم مرا به شک انداخت ولی هیچگاه راجع به این موضوع با رفیق خوبم حرفی نزدم و فقط امیدوار بودم خود به خود و با قوت گرفتن ارتباط من و اِم، خودش را کنار بکشد. وقتی هم که تبعید را انتخاب کردیم، به نظرم رسید قضیه برایش منتفی باشد ... حتی قبل از انتخاب تبعید میخواست کلک اِم را بِکَنَد؛ من مانع شدم. اما حالا که فهمیدهام اِم با من در بیابان شب اسیر نشده و زیر شکنجه و آزمایشات صلیب چوبی قرار دارد، پی میبرم که در گذشته آنقدرها هم درست فکر نمیکردم. به هر نحو، چه جِی حسادت کرده باشد چه نه، اِم اسیر چنگال آنهاست و من حاضرم برای نجات دادنش هر بهایی که لازم باشد بپردازم.
سیدامیرعلی خطیبی
پایان قسمت اول
پینوشت:
تاریخ نوشتن قسمت اول این داستان به پنج سال قبل، تابستان 1400، برمیگردد. اخیرا تصمیم گرفتم که چالشی برای خودم ایجاد کنم و با نوشتن دو قسمت دیگر، این داستان ناتمام را به پایان برسانم. در نتیجه قسمت اول را با حفظ فرم نگارش، تا جایی که در توانم بود، ویرایش کردم و سپس مشغول نوشتن قسمت دوم و سوم خواهم شد.