ویرگول
ورودثبت نام
S.amirali
S.amirali
S.amirali
S.amirali
خواندن ۱۰ دقیقه·۴ ماه پیش

تبعید به وادی عشق و سیاهی - یک

‌
‌

تبعید به وادی عشق و سیاهی – یک

نام من اِچ است.

یک تبعیدی، تبعیدی عشق به سیاهی محض.

من شکارچی خون آشام بودم؛ از بهترین­‌ها و عضو گروهی سه نفره.

ما برای سازمان صلیب چوبی کار می‌­کردیم. افراد زبده سازمان را که سگ شکاری می‌­نامند، اکثرا از یتیم خانه می‌­آوردند. یتیم خانه پر از کودکانی‌­ست که والدین­شان به دست خون آشام‌­ها کشته شده‌­اند، افرادی مثل من، افرادی مثل ما سه نفر.

تصمیم گیران صلیب چوبی یک مشت خوک شکم گنده بودند که با سیاست‌­های کثیف‌­شان فقط دستور می­‌دادند و آدم‌­ها را قربانی اهداف خودخواهانه‌­شان می­‌کردند. اگر خون آشام‌­ها اینقدر در من کینه­ ایجاد نمی‌­کردند، هرگز وارد این جنگ پوچ و پر از تباهی نمی‌­شدم.

چه شد که کارم به اینجا کشید؟ چه شد که هرچه می‌­گردم او را پیدا نمی‌­کنم؟

تبعید شدم به جایی که خون آشام‌­های اسیر را می‌­فرستند، یک زندان بی‌­مرز و بدون انتها.

وقتی در سن 15-16 سالگی، سه تایی‌­مان را در یک اتاق کاملا سفید کنار هم قرار دادند، فقط یک جمله گفتند:((از این به بعد، شما خانواده، دوست، هم­‌رزم و عاشق یکدیگر هستید.))

این جمله شروعی بود بر آموزش‌­های سخت، زخم­‌های عمیق و مرهم‌­هایی برای این زخم‌­ها. مرهم‌­هایی مثل در آغوش کشیدن مردانه جِی، بهترین و تنها رفیقم، بامعرفت­ و قابل اطمینان. شاید هم مرهم­‌هایی مانند نوازش اِم، وقتی سر روی پایش می‌­گذاشتم تا با آن انگشتان استخوانی­، گونه و تارهای موی­ مرا نوازش کند. چیزی نگذشت که عاشقِ اِم شدم؛ قابل پیش بینی بود چون تنها دختری است که در زندگی شناختم.

در همین افکار هستم که صدای دسته‌­ای گرگ را، از آن نقره­­‌ای رنگ­‌های چشم یاقوتی­، در نزدیکی خودم می­‌شنوم. وقتی به فکر فرو می‌­روم و با خودم شروع می‌­کنم به حرف زدن، نمی­‌دانم صدا در سرم می‌­ماند یا از دور دیوانه‌­ای می­‌مانم که با خودش داد و بی­داد می‌­کند. از وقتی به قدم زدن بی‌­هدف در اینجا خو گرفته‌­ام، مدام در فکر فرو رفته و جز به واسطه همین اتفاقات خارجی، از آن بیرون نمی‌­آیم.

گرگ­‌ها، که 7-8 تایی می‌­شوند، محاصره‌­ام می‌­کنند.

آن اوایل که به اینجا تبعید شده بودم، از هر موجود زنده­‌ای فرار می‌­کردم. خیلی مانده بود تا به خون آشام شدن عادت کنم و نیروهای خودم را بشناسم اما زمان، معلم خوبی است. اکنون به قدری به توانایی‌­هایم مسلط شده­‌ام که انگار یک عمر است خون آشام بوده و در این بیابان سر کرده‌­ام! شاید واقعا یک عمر گذشته باشد.

چه اتفاقی افتاد که خون آشام شدم ...؟

گرگِ اول هجوم می‌­آورد. به زمین می­‌افتم ... اجازه بدهم آنها من را بدرند؟ پس اِم چه می‌­شود؟ تمام این اتفاقات به دلیل عشق دیوانه‌­وار و بی­‌پایان من به اِم پیش آمده و نباید الان تسلیم شوم! بخاطر او هم که شده نباید تسلیم مرگ بشوم ...

تیزی استخوان‌­هایی که از نوک انگشت­‌هایم بیرون می­‌آیند را در گردن گرگ فرو می­‌کنم و می‌­دَرَم.

چندتایی ترسیده و فرار می‌­کنند البته بعد از اینکه یک یا دو گرگ دیگر را هم به آسانی پاره می‌­کنم.

تا چند وقت پیش حداقل این‌کار برای من خرده هیجانی داشت ولی حالا کسالت آور است.

نبرد مختصر با این دسته گرگ­‌ها، حسابی رشته افکار را از ذهن من دور می‌­کند.

خودم را بی‌­رمق روی تپه‌­ای بالا می‌­کشم تا برای یکبار دیگر، از این بی­‌نهایت بار، صحرای تمام نشدنی ظلمت را ببینم.

پستی و بلندی شن‌­های بنفش زیر آسمان همیشه تاریک. سه ماهِ هلالی، کوچک و بزرگ، با فاصله کمی از هم همیشه می‌­درخشند. اینجا، بیابانِ شب، سرزمینی همیشه شب است. جایی که به سختی می‌­توان در آن چیزی یافت که از جنس شن و ماسه نباشد.

بیابان پهناور و بی‌­خورشید که اطرافش را آب‌­های اقیانوس فرا گرفته است.

ساکنانش یا خون آشام‌­های تبعیدی هستند، یا جانوران وحشیِ بومی.

بزرگترین زندانِ خون آشام‌­ها در سرتاسر دنیا.

احساس گرسنگی می­‌کنم، برمی‌­گردم تا از خون گرگ‌­های کشته شده تغذیه کنم.

به مسیرِ بی‌راهه و بی‌­مقصدم ادامه می‌­دهم.

کمی که پیش می‌­روم، در حاشیه­ فرورفتگی عمیق، باز همان دسته گرگ را می‌­بینم که این ­بار خون آشام دیگری را محاصره کرده­‌اند. آن خون آشام مقاومت چندانی دربرابر آن‌ها نشان نمی­‌دهد، شاید مثل وقتی که من می‌­خواستم تسلیم بشوم، مرگ را پذیرفته است.

آیا باید نجاتش دهم؟ موجودی را که اگر یک سال قبل می‌­دیدمش خودم به جای گرگ‌­ها می‌­کشتمش ... هرچند، از وقتی دندان‌­های نیش­ بیرون جهیده‌­اند و از آفتاب فراری شده‌­ام، دیگر نمی‌­توانم خون آشام­‌ها را به اندازه گذشته پست بشمارم.

از سراشیبی تند تپه سُر می‌­خورم و روی گردن یکی از گرگ‌­های نقره­‌ای می‌­پرم. گردنش را می‌­شکنم تا باقی گرگ‌­ها بفهمند راهی جز فرار دوباره برایشان نمانده است!

جوانکی است که تا شانه من هم نمی‌­رسد. موهای سفید و نقاب چرمی نصفه که نیمی از صورتش را پوشانده، تنش هم لباس‌­های سراسر مشکی. زخم­‌هایش کاری نیستند.

می­‌گویم:((قابلی نداشت!))

کلافه به اطراف نگاه می‌­کند:((می‌­خواستم بمیرم!))

-یعنی هیچ دلیلی برای زندگی نداری؟

-نه ... وقتی ماه‌­ها مورد آزمایش و شکنجه قرار بگیری تا در نهایت تبعیدت کنند به جایی بدتر از جهنم، چیزی نمی‌­ماند که بخواهی برایش زندگی کنی.

از غمناک بودنش خنده‌­ام می­گیرد، مدت‌­هاست نخندیده بودم.

-بیا برویم، شاید منظره اقیانوس کمی انگیزه بخش باشد ... زیباترین قسمت زندانِ شب، ساحل است.

با اکراه قبول می‌­کند همراهم باشد.

به سمت مرز اقیانوسِ صحرا به راه می­‌افتیم.

 

***

 

تا وقتی کش و قوس نمی‌­آید و برجستگی سینه‌­هایش مشخص نمی‌­شود، دختر بودنش مشخص نیست.

هم صدایش دورگه و خش­دار است و هم سادگی صورتش من را به اشتباه ­انداخته بود.

با یک دختر ناامید همسفر شده‌­ام؟! فکر می‌­کردم اِم تنها زنی است که می‌­بایست همراه و هم‌­صحبتم باشد ولی مثل اینکه تقدیر دست از غافلگیر کردن من برنمی‌­دارد ...

از وقتی به ناچار پا در این بیابان تاریک گذاشتم، با سه دسته موجود زنده و هوشمند برخورد کردم:

اول، رهگذرانی گم گشته مثل من که اغلب بی­‌هیچ حرفی شبح‌­وار از کنار یکدیگر رد می‌­شویم و دیگر هرگز چشم‌­مان به صورت هم نمی‌­افتد؛ درست مثل عابران یک بازارچه شلوغ در شهر.

دوم، کسانی که مثل این دختر، همراه و هم‌سفرم شدند تا زمانی که مرگ یا متفاوت بودن مسیر یا اختلاف نظر، ما را از هم جدا کند.

و دسته سوم، کسانی که بی‌­دلیل می‌­خواهند خون بریزند و در این جهنم تنهاتر باشند ... بماند که تعداد قابل توجهی از این دسته سوم مرا از زمان‌­های دور، وقتی سگ شکاری بودم می­‌شناختند و روی همین حساب قصد انتقام دارند.

روی تپه­‌ای چسبیده به دریا می­‌نشینیم.

سکوت شب و آرامش آب.

چرا هیچ­‌وقت خورشید از پشت اقیانوس بالا نمی‌­آید؟

هرچه بیشتر به این مسائل می­‌اندیشم بیشتر حس می‌­کنم: اینجا دور افتاده­‌ترین نقطه جهان است.

بی‌­مقدمه می­‌پرسم:((خیلی شکنجه شدی؟))

-بله ... ولی حالا که فکر می‌­کنم، نسبت به هم سلولی‌­ام با من مهربان بودند!

-هم سلولی؟

-بله، می­‌گفتند یکی از سگ­‌های شکاری­‌ست که خون آشام شده ...

-چی ...؟

-نگهبان سلولِ ما وقتی با رفقایش حرف می‌­زد مدام اشاره می­‌کرد که چطور یکی از برترین سگ‌­های شکاری تسلیم و خون آشام شده ...

نمی‌­خواهم به آن احتمال ترسناکی که درون سرم می‌­چرخد، فکر کنم.

می‌­پرسم:((این هم سلولی، چه شکلی بود؟))

-اوایل که آورده بودنش لباس قشنگی به تن داشت، یک جفت چکمه ساقه بلند با پاشنه‌­های کوتاه و شلواری چسبان به علاوه بالاپوش آستین حلقه، نسبتا کوتاه، و ساعدبندی از جنس چرم. به جز بالاپوش سفید، تمام لباس­‌هایش به رنگ بلوط بودند.

-قیافه‌­اش چی؟ از صورتش بگو!

-صورتش ... صورت زیبایی داشت، کشیده اما به اندازه و چشمان درشت و آن لب­‌های کوچکِ خوش تراش، روی هم رفته دوست داشتنی بود ... با موهای بلند و برنزی رنگ ...

-که آن را جمع می­‌کرد و از پشت می‌­بافت و یک طره‌­اش را بیرون می‌­گذاشت تا از فرق وسط به سمت چپ تاب بدهد و تقارن صورتش را بر هم بزند؟

-تو می‌­شناسی‌­اش؟

-بیشتر از هرکسی در دنیا.

-عاشقش بودی؟

-بیشتر از هرچیزی در دنیا.

-پس چو تویی!

-این رمزی بود که با آن یکدیگر را صدا می‌­زدیم ...

-متأسفم ...

-او مرده؟

دخترک نفس عمیقی می‌­کشد:((شکنجه‌­اش می­‌کردند، بیشتر از هرکسی در آن تیمارستان لعنتی! شب آخر که آنجا بودم، سلولش را تغییر دادند به یک اتاقک انفرادی و دور از چشم دیگران؛ فقط همین را می‌­دانم.))

-باید برگردم و پیدایش کنم. قایق­‌ها از همین سمت می­‌آیند تا تبعیدی‌­ها را در ساحل پیاده کنند، همینجا باید کمین کنم.

کمی امیدوار می­‌گوید:((من آمار آمدن و رفتن قایق­‌هایشان را نگه داشته‌­ام؛ طبق زمان بندی من باید به زودی سر و کله یک قایق دیگر پیدا شود.))

می­‌گویم:((کمکم می­‌کنی سوار قایق شوم؟ این کار دست کمی از خودکشی ندارد!))

نگاهم می­‌کند و با برقی در چشمانش، لبخند می­‌زند.

 

***

 

من، جِی و اِم توانستیم به یک مقر خون آشامان اشرافی، که از تبار کنت دراکولا بودند، نفوذ کنیم. عمارت بزرگ و مخوفی بود که مدت­‌ها دنبالش می­‌گشتیم، از همان عمارت‌­های کسلوانیایی معروف.

موقع نفوذ، اشتباهی از طرف من رخ داد که موجب شد خون آشامان مثل مور و ملخ سرمان بریزند.

من و جِی را در سیاهچال انداختند و اِم را بردند. تصور اینکه چه بلاهایی سر او ممکن است بیاورند، روح من و جِی را آتش می‌­زد.

به هر مصیبتی بود از سیاهچال فرار کردیم و یک­راست سراغ ارباب آن عمارت رفتیم ولی ...

دیگر دیر بود و او اِم را به خون آشام تبدیل کرده بود تا ملکه‌­اش شود. جِی نیروی پشتیبانی را خبر کرد.

اِم گوشه‌­ای غرق در خون کز کرده و اشک می‌­ریخت.

جِی:((باید بکشیمش، حداقل اینجوری خودمان راحت و بدون درد کلکش را می‌­کَنیم و گیر صلیب چوبی و زندانبان­‌ها نمی‌­افتد.))

من:((نه جِی! نمی‌­گذارم چنین کاری بکنی ... من نمی‌­توانم کشته شدنش را ببینم، من عاشقش هستم!))

جِی:((اِچ ...))

من:((بدون او زندگی من معنایی ندارد، حاضرم به خاطر نجاتش سخت­‌ترین دردها را متحمل شوم ...))

جِی:((اگر نکشیمش، پس چیکار کنیم؟))

من:((تبعید، جفت­‌مان را تبعید کنید به بیابان شب.))

جِی:((فقط خون آشام­‌ها را تبعید می­‌کنند، به شرطی که تسلیم شوند!))

من:((من هم خون آشام می‌­شوم و بعد هردو تسلیم می‌­شویم.))

جِی:((واقعا می­‌خواهی این کار را بکنی؟))

من:((جِی، عزیزترین دوست من، روی کمکت حساب می‌­کنم.))

جِی فقط نگاه غم باری داشت و چیزی نگفت.

سمت اِم رفتم. ابتدا من را پس می‌­زد ولی وقتی گفتم می­‌خواهم مثل تو باشم، با گریه التماس کرد که خودم را تسلیمش نکنم ... اما من، سلاح­‌هایم را کنار انداخته و با گردنی عریان و کلمات محبت آمیز و عاشقانه که همیشه بین‌­مان رد و بدل می­‌شد، راضیش کردم مرا تبدیل کند.

لب و دندان­‌هایش روی گردنم سُر خورد، ابتدا بوسید، سپس درید و درآخر خون مرا مکید. چشمانم سیاهی رفت و دیگر چیزی نفهمیدم.

 

***

 

تکان دادن شانه‌­ام توسط دخترک، مرا به خود می‌­آورد.

قایق فرسوده‌­ای که مانند قایق‌­های ماهیگیری­‌ست به ساحل نزدیک می‌­شود. ما برایشان کمین کرده‌­ایم.

می­‌گویم:((هروقت مشغول پیاده کردن زندانی‌­ها بودند، غافلگیرشان می‌­کنیم. راستی، اسمت چیست؟))

-اینکه اسمم چی بوده مهم نیست، مهم این است که تو می‌­توانی گربه زال صدایم کنی.

-گربه زال.

نگهبانان 8-9 نفری می‌­شوند. حمله.

چند زندانی پا به فرار می­‌گذارند ولی بقیه که گمان می­‌کنند برای نجات­‌شان آمده­‌ایم، با دست و پای بسته به کمک­‌مان می‌­آیند. موفق می‌­شویم قایق را بگیریم؛ آسان‌­تر از چیزی که تصور می­‌کردم.

گربه زال به صحبت با زندانیان می­‌پردازد چون آنها فهمیده‌­اند قایق را برای خودمان می‌­خواهیم.

گربه زال:((اگر نگذاریم با ما بیایند، به خاطر قایق می‌­جنگند.))

من:((احتمالش هست با درگیری دوم این قایق غیرقابل استفاده بشود ...))

گربه زال:((در ضمن برای رسیدن به تیمارستان به کمک­شان نیاز داریم. با دو نفر هدایت قایقی به این بزرگی مشکل است.))

من:((درست می­‌گویی ولی من به این افراد اعتماد ندا...))

گربه زال:((من هم ندارم، اما انتخابی نداریم ...))

-حق با تو است، بگو سوار شوند و اگر کسی از آن­ها سکان‌­داری بلد است جلو بیاید.

در دریا به پیش می‌­رویم، به سمت سرنوشت­‌مان.

روی عرشه، خیره به امواج کوتاه ایستاده‌­ام.

دوباره غرق در افکار و خاطرات.

 

***

 

از ابتدای فوران احساسات و بلوغ­‌مان، حدس می­‌زدم جِی هم او را دوست دارد؛ از نگاه­‌هایی که به اِم می­‌کرد چنین فکری داشتم. وقتی در غارهای یخی در حومه شهر، با کمان‌­های زنبورکی که با آب مقدس تطهیر شده و به تیرهای کوتاه و قطور چوبی مجهز بودند، به جان خون آشام­‌های افراطی کم سن و سال می‌­افتادیم یا زمانی که در هزارتوی فاضلاب شهری، دو رگه‌­های کثیف را شکار می‌­کردیم، نگاه‌­های جِی به اِم مرا به شک انداخت ولی هیچ­گاه راجع به این موضوع با رفیق خوبم حرفی نزدم و فقط امیدوار بودم خود به خود و با قوت گرفتن ارتباط من و اِم، خودش را کنار بکشد. وقتی هم که تبعید را انتخاب کردیم، به نظرم رسید قضیه برایش منتفی باشد ... حتی قبل از انتخاب تبعید می­‌خواست کلک اِم را بِکَنَد؛ من مانع شدم. اما حالا که فهمیده­‌ام اِم با من در بیابان شب اسیر نشده و زیر شکنجه و آزمایشات صلیب چوبی قرار دارد، پی می­‌برم که در گذشته آنقدرها هم درست فکر نمی‌­کردم. به هر نحو، چه جِی حسادت کرده باشد چه نه، اِم اسیر چنگال آن‌­هاست و من حاضرم برای نجات دادنش هر بهایی که لازم باشد بپردازم.

 

سیدامیرعلی خطیبی

پایان قسمت اول

 

پی‌­نوشت:

تاریخ نوشتن قسمت اول این داستان به پنج سال قبل، تابستان 1400، برمی‌­گردد. اخیرا تصمیم گرفتم که چالشی برای خودم ایجاد کنم و با نوشتن دو قسمت دیگر، این داستان ناتمام را به پایان برسانم. در نتیجه قسمت اول را با حفظ فرم نگارش، تا جایی که در توانم بود، ویرایش کردم و سپس مشغول نوشتن قسمت دوم و سوم خواهم شد.

خون آشامداستان دنباله دارداستانادبیات داستانی
۳
۰
S.amirali
S.amirali
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید