
تبعید به وادی عشق و سیاهی - دو
من باید تغییر کنم. باید هوش و حواس خودم را جمع کنم. من دیگر یک شبگردِ بیابانگردِ مفلوک نیستم، من یک مبارز هستم و هدفی برای مبارزه دارم. از حالا به بعد، من دوباره باید همان سگ شکاری سابق باشم. من باید اِم را نجات بدهم.
***
هیچوقت سر از کار تيمارستان درنیاوردیم. صلیب چوبی اجازه نمیداد کسی بفهمد دقیقا پشت این اسم ترسناک چه میگذرد. فقط خون آشامانی که تسلیم شده یا موارد خاصی که به دام میانداختیم و قرار نبود با آفتاب و تیر چوبی کوبيدن در قلب اعدام کنیم را کت بسته به آنجا میبردیم و در قسمت ورودی عمارت تحویل نگهبانان تيمارستان میدادیم و هرگز وارد نمیشدیم.
تيمارستان فقط یک عمارت قدیمی از قرون گذشته بود که آسمان بالای پرتگاه را شکافته و با نردههای فلزی زنگ زده محاصره شده بود. زیر عمارت و در انتهای پرتگاه، اقیانوس جریان داشت. تيمارستان فقط یکسری شایعات بود.
***
گربه زال انتهای قایق ایستاده و به اقیانوس خیره مانده است.
میپرسم:((چه شد که نیمی از صورتت سوخت؟))
میگوید:((پس این نیمه نقاب کمکی نمیکند.))
-فقط کسانی نقاب میزنند که چیزی برای پنهان کردن داشته باشند. نیاز نیست دانشمند و حکیم باشم تا بفهمم چیزی که تو مخفی میکنی زخم یک سوختگی کهنه است.
-آن زمان که امثال ما را شکار میکردی، چه تصوری از خون آشامان داشتی؟ نژادی متحد که همواره پشت یک دیگر هستند و هیچ اختلافی بینشان نیست؟
-تقریبا چنین چیزی.
-اشتباه میکردی! همانطور که تو از نزدیکانت آسیب دیدهای ...
نفس عمیقی بین جملهاش میاندازد، سپس ادامه میدهد:((کار یک دوست بود، کسی که بهش اعتماد داشتم.))
-الان کجاست؟
-سرش در یک قبر بینام و نشان در یک گورستان پرت و بدنش روی تیرک چوبی بلندی حوالی همان قبرستان.
-چه احساسی دارد؟ کشتن کسی که تا این حد نزدیک است.
-تو یک شکارچی و قاتل خبره هستی، از من میپرسی؟
-تا حالا فقط دشمنان را کشتهام؛ هیچوقت خنجرم را در قلب یک دوست فرو نکردهام.
-وقتی تمام میشود و یک نفس راحت میکشی، متوجه میشوی چیزی در درون تو گم شده است ... جای خالی بزرگی احساس میکنی ... یک خلأ.
-ممکن است روزی پُر شود؟
-برای من که نشد.
***
احساسات متناقضی را تجربه میکنم. برای دیدن جِی مشتاقم چرا که به خاطر خیانتی که کرده باید قلبش را از سینه بیرون بیاورم و در عین حال این یک تجدید دیدار است. برای اِم نیز شرم از جهنمی که تجربه کرده و مقصرش بودم و تشنگی بیامان برای آغوش کشیدن و بوسیدن او.
مثل آن روزی میماند که در اتاق يکپارچه سفید، زمانی که سن و سالی نداشتم، منتظر ورود و آشنایی با این دو نفر بودم. دو نفری که تنها خانوادهام شدند و حالا به یک نفرشان عشق دارم و به دیگری نفرت، یکی را باید نجات بدهم و دیگری را بکشم.
***
سرانجام به ساحل کوچکی میرسیم در محاصره صخرههای سیاه. بالای این صخرهها تيمارستان قرار داد؛ مسیری صعب العبور. زندانیانی که آزاد کردیم با ما وداع میکنند و هرکس پی کار خودش میرود. من میمانم و گربه زال.
-تو چه؟ به کجا خواهی رفت؟
میماند:((جایی را ندارم که بروم ...))
-میتوانی با من بیایی، به تيمارستان نفوذ میکنیم، دوست خائنم را میکشیم و اِم را نجات میدهیم.
-بعد چه؟
-میرویم.
-به کجا؟
-به جایی که دست صلیب چوبی به ما نرسد. جایی که بتوانیم زندگی کنیم.
-من زندگیای ندارم ... من فقط زندهام، که اگر تو مانع گرگها نمیشدی همان هم نبودم.
-فکر میکردم انگیزهات را دوباره پیدا کردهای!
-برای هیجان ربودن قایق بود. باز احساس بیهدفی میکنم.
دست روی شانهاش میگذارم:((گربه زال، زندگی را میشود ساخت، آن طور که میخواهی ... شبیه به یک کلبه چوبی.))
کمی فکر میکند.
-شاید بعد از آن که معشوقهات را نجات دادیم و از دست صلیب چوبی گریختیم، بتوانم راهی برای سرگرم کردن خودم پیدا کنم.
-این همان روحیهای است که میخواستم! حالا بیا، تا تيمارستان مسیر زیادی برای صعود است.
***
بالا رفتن از این صخرهها سادهتر از چیزی است که تصور میکردم؛ این نشان میدهد مهارتهای جدید من به واسطه خون آشام شدنم، فقط محدود به تپههای شنی نیست.
به حصار دور تيمارستان میرسیم، امکان نزدیک شدن به آن وجود ندارد چرا که با آب مقدس تطهیر شده است. این هم از معایب خونخوار بودن!
دور عمارت میچرخیم تا رخنهای پیدا کنیم اما این نردههای زنگ زده کامل و سالم هستند. لابد به همین دلیل است که تيمارستان مکانی غیرقابل نفوذ برای خون آشامان است. ناگهان فکری به ذهنم میرسد.
رو به گربه زال میگویم:((ایدهای دارم، به من اعتماد داری؟))
-مسلم است که ندارم!
-ولی مجبوری.
-ایدهات چیست؟
او جثه کوچک و ظریفی دارد و من زور و توان بالا؛ نتیجهگیری سادهست.
گربه زال را با دستانم بلند میکنم و بالا میبرم، احساس میکنم که معذب است ... دور خیز میکنم و سپس نرسیده به حصار او را پرتاب میکنم ... فقط امیدوارم به نردهها برخورد نکند!
گربه زال با موفقیت آن طرف حصار فرود میآید. به خودم آفرین میگویم. ناگهان متوجه میشوم نقشهام یک ایراد اساسی دارد ... گربه زال چطور قرار است کلید ورود من به آنجا باشد وقتی نزدیک شدن به نردهها از هر دو طرف برای ما ناممکن است؟
***
روی صخرهای نزدیک به لبه پرتگاه نشستهایم، او آن طرف حصار و من این طرف.
-یک سؤال بپرسم؟
-بپرس.
-تو خون آشام به دنیا آمدی یا تبدیل شدی؟
گربه زال کمی درنگ میکند، سپس:((من در یک دهکده دوردست متولد شدم، به عنوان یک انسان. هفده سالم بود ... یک روز در جنگل به دنبال گیاهان دارویی میگشتم، مادرم مریض شده بود. آن روز آسمان سرتاسر پوشیده از ابر بود ... یک خون آشام در جنگل به دنبال شکار میگشت، خودش وقتی خون مرا مینوشید گفت دنبال گوزن بوده اما مرا پیدا کرده ... میتوانست کار را تمام کند، اما زندهام گذاشت. وقتی به خانه برگشتم، مادرم تنها بود؛ پدرم برای خرید دوا پیش طبیب رفته بود. مادرم در تب میسوخت و من ... برای اولین بار در زندگیم خون مکیدم. صورت پدرم را فراموش نمیکنم، وقتی به خانه برگشت و دندانهای مرا روی گردن مادرم دید ... فکر کردم یا کشیش خبر میکند یا با صلیب و نیزه چوبی سراغم میآید، اما کاری نکرد، فقط ایستاده بود و به چشمانم نگاه میکرد ... فکر کنم به دنبال دخترش میگشت. آن روز خانه را ترک کردم، فرار کردم، از چی؟ خودم هم نمیدانم. این را برای کسی نگفته بودم ...))
-حالا که گفتی، چه احساسی داری؟
-احساس این که یکی از نگهبانان عمارت به این سمت میآید!
دستگیر کردن و به حرف کشیدن نگهبان سختی ندارد، چون هر آدم عاقلی جان خودش را به جان صاحب کارش ترجیح میدهد.
درِ آهنی بزرگ محوطه را کلید انداخته و باز میکند. من وارد میشوم. دسته کلید را از او میگیرم و میگویم:((اینجا نمان، به خانهات برگرد.))
گربه زال میپرسد:((میخواهی بگذاری برود؟))
-او کمکمان کرد، دلیلی ندارد امروز اینجا بمیرد. شاید در خانه کسی منتظرش باشد ... پیش از رفتن به یک سؤال من جواب بده، یک سگ شکاری سابق به اسم جِی میشناسی؟
سیدامیرعلی خطیبی
پایان قسمت دوم
پینوشت:
قسمت اول این داستان که مربوط به تابستان ۱۴۰۰ میشد و پیش از این خواندید، در اصل تکلیف پایان ترم تنها کلاس نویسندگیای است که من در زندگیم شرکت کردهام. آن سال تابستان با سه نفر از دوستانم در یک کلاس نویسندگی مقدماتی در بستر تلگرام حاضر شدم و پس از گذراندن آن دوره ابتدایی، دورههای پیشرفته بعدی را ادامه ندادم و دیگر در هیچ کلاس نویسندگی شرکت نکردم، همانطور که پیش از تابستان آن سال هیچ کلاسی برای نوشتن نرفته بودم.

تبعید به وادی عشق و سیاهی - سه
به گمان من مهمترین روز زندگی یک مرد روزیست که او با نتایج کارهایش روبرو میشود؛ برای من و جِی امروز چنین روزیست.
***
شاید من در جنگیدن باتجربهتر از گربه زال باشم اما او در چیزی مهارت دارد که درحال حاضر کلید ما برای نفوذ به داخل عمارت است و این مهارت خفاش شدن نام دارد!
خون آشامهای قدیمی و سرسختی را میشناسم که در انجام این کار مشکل دارند اما گربه زال گرچه فقط ده سال خون آشام بوده و سن کمی دارد، گویی یک استعداد ذاتی در خفاش شدن داشته باشد.
او مرا راهنمایی میکند تا برای اولین بار تبدیل به خفاش شوم. کار راحتی نیست. به جِی فکر میکنم که در آخرین طبقه این عمارت غولآسای شبگون، در آخرین اتاق انتهای راهرو، رو به اقیانوس نشسته است. لبریز از انتقام میشوم. سپس به اِم فکر میکنم که در سلولی گرفتار مانده و چشم انتظار من است. سرشار از انگیزه میشوم. در نهایت خودم را میبینم که یک خفاش و بال زنان هستم.
گربه زال میگوید هربار میخواهد خفاش باشد، آخرین باری که پدرش را دید به خاطر میآورد؛ نمیداند علتش چیست اما حدس میزند فوران شدید احساسات تواناییهایی را در ما ایجاد میکند که در حالت عادی دستیابی به آنها ناممکن است.
***
از معدود خاطراتی که پیش از صلیب چوبی دارم، مربوط به عطر گلهای وحشیست. خانه پدری من در نزدیک چمنزار وسیعی قرار داشت که همیشه با نور آفتاب یا مهتاب روشن بود و میدرخشید. یادم است مادرم بعضی روزها از صبح خروس خوان تا نزدیکی غروب آفتاب در چمنزار میگشت و بعد با دسته رنگارنگی از گلهای وحشی به خانه برمیگشت.
عطر آن گلها را به خوبی به خاطر دارم ... اولین بار که اِم را در اتاق تمام سفید صلیب چوبی دیدم، پیش خودم فکر کردم:
این دختر بوی گلهای وحشی را میدهد.
***
خفاش بودن بسیار مناسبتر از انسان بودن است برای پنهان شدن در تاریکی پراکنده راهروهای تيمارستان و پیشروی به طبقات بالاتر. سرانجام از بین نگهبانانی که گشت میزنند و طبیبانی که به جای نجاتِ جان، خون آشامها را برای تحقیقاتشان آزمايش و شکنجه میکنند، راه خودمان را به آخرین طبقه پیدا میکنیم.
وارد آخرین اتاق عمارت میشویم؛ روی صندلیای پشت به در و رو به پنجره تمام قدی که به اقیانوس چشمانداز دارد، جِی نشسته است، همانطور که انتظار داشتم. از بویی که میدهد میفهمم خودش است، بوی چمن میدهد. همچنین ضربان قلبش را از همین فاصله حس میکنم و متوجه میشوم که آرام خوابیده است.
طنابی از داخل قایق با خودمان آورده بودیم تا شاید به کار بیاید، الان میدانم به چه کاری میآید.
به جسم عادی خود برمیگردیم. طناب را از تیرک افقی در سقف رد میکنم و به آرامی نزدیک جِی میشوم. گربه زال مراقب راهرو است تا کسی این سمت نیاید. با سر به من اشارهای میکند که امن است؛ به سرعت یک دستم را روی دهان جِی میگذارم و با دست دیگرم طناب را دور گردنش میپیچم. ضربان قلبش به بالاترین حد میرسد. طناب را از کمی بالاتر از گردنش میکشم تا نفسش بند بیاید و نتواند صدای زیادی دربیاورد. سعی میکند خنجر نقره را از کمربندش بیرون بکشد، نمیداند که من زودتر آن را خارج کردهام.
-خیلی مشتاقم بدانم چرا به ما خیانت کردی اما مهمتر برایم این است که بدانم اِم کجاست، پس حرف بزن!
دستم را کمی از دهانش فاصله میدهم.
بین خس خسی که از گلویش بیرون میآید میشنوم:((تو نباید ... اِم ... نیست ... مُرده ...))
-من میتوانم بفهمم چه زمان دروغ میگویی پس دوباره میپرسم، اِم کجاست؟ اگر حرف نزنی در همین اتاق دارت میزنم اما قبل از اینکه تلف شوی کف اتاق را با دل و رودههایت فرش میکنم.
طناب را برای لحظاتی محکمتر میکشم و بعد آسان میگیرم تا صدایش دربیاید.
-آن اِم که من و تو میشناختیم ... دیگر اینجا نیست ...
-کدام طبقه و کدام سلول؟
-این کار را نکن ...
-کدام طبقه و کدام سلول؟ دفعه بعد یکی از بازوهایت را جدا میکنم.
-زیرزمین دوم ... آخرین سلول دست چپ ...
-در جهنم بسوز، جِی!
پیش از آن که بتواند چیز دیگری بگوید دستمالی که در جیب کُتاش گذاشته را در حلقومش فرو میکنم و به گربه زال میگویم از آن سر اتاق طناب را پائین بکشد. توان او به اندازه کافی نیست و هنوز پاهای جِی به صندلی میرسد.
صندلی را کنار میکشم و با یک خیز به گربه زال میرسم. با کمکش طناب را بیشتر میکشیم و حالا جِی بین زمین و هوا، معلق، دست و پا میزند.
طناب را دور ستونی میپیچم، میبندم و به موقع زیر جسد قرار میگیرم تا خروج روح را از چشمهایش ببینم.
***
سالها قبل شایعاتی شنیده بودیم که در تيمارستان آزمایش روی خون آشامان با هدف مخصوصی انجام میشود، تبدیل این موجودات خونخوار به ارابه مرگ، بدون هیچ احساس یا تفکری. شنیده بودیم که رهبران صلیب چوبی به دنبال آن هستند تا از این سلاح خطرناک علیه خود خون آشامها و دیگر دشمنانشان استفاده کنند. اِم معتقد بود چنین چیزی ناممکن است و این شایعات همگی ساختیست. وقتی پس از مدتها دوباره او را میبینم متوجه میشوم اشتباه میکرده چون آنها موفق شدهاند.
***
اِم را میبینم که در سلولی تاریک با زنجیر بلندی بسته شده است. موهایش همان است، صورت و جثهاش همان است، حتی صدای نفس نفس زدنش همان است که به یاد دارم اما چیزی در چشمانش گم شده است.
گربه زال نمیگذارد جلو بروم:((او حالت طبیعی ندارد، عقب بایست.))
از شایعاتی که شنیده بودیم برایش میگویم.
متوجه چیزی میشود:((حالا همه چیز جور درمیآید ... وقتی ما را به اینجا آوردند یکسری آزمایشات ساده و اولیه روی ما انجام دادند ... آنها یک لیست داشتند ... اگر اسمت داخل لیست میرفت یعنی در آزمایشات به نتیجه دلخواه رسیدهاند و بعد پروسه سخت آزمایشات بعدی و شکنجهها آغاز میشد ... وقتی در اینجا بودم، اِم از این میگفت که نامش در لیست است ... بعد که نتایج آزمایشات من آمد، چون مورد قبول نبود تبعید شدم.))
-جِی حق داشت، آن کسی که میشناختم و عاشقش بودم دیگر اینجا نیست ... این فقط جسم اوست، روحش از اینجا رفته ...
-حالا باید چیکار کنیم اِچ؟
به این فکر میکنم که اِم را از این رنج خلاص کنم و به تبعیدگاه برگردم ... به این فکر میکنم که اِم را نکشم و همراه خودم ببرم چرا که صورت او هنوز صورت همان زنیست که عاشقش بودم ... فکر میکنم که با گربه زال به جای دوردستی بروم و تمام این اتفاقات را فراموش کنم، از اول شروع کنم ...
شانههای گربه زال را میگیرم:((از اینجا برو، به دهکدهای که در آن زاده شدی برگرد و پدرت را پیدا کن ... هرچند سال که وقت دارید را با هم بگذرانید چون که او بالأخره یک روز میمیرد و اگر آن روز کنارش باشی دیگر پشیمان نخواهی بود.))
-تو چی؟
-من میمانم.
-چی؟
-پیش او میمانم.
-او تو را میکشد!
-مردن به دستی کسی که دوستش دارم بهتر از کشته شدن توسط دشمنانم است ... در کنار او میمیرم و آخرین تصویری که میبینم از اوست.
-اِچ ...
-من برای زندگیم هیچوقت حق انتخابی نداشتم ... حالا برای مرگم میتوانم خودم تصمیم بگیرم. فقط از تو چیزی میخواهم، قبل از رفتن بگرد و انبار باروت این عمارت را پیدا کن ... وقتی پیدایش کردی یک جرقه بزن و بگذار این شکنجهگاه و هرچیزی که در آن است نابود شود، میتوانی برای من این کار را انجام بدهی؟
-میتوانم.
***
اِم را در آغوش میکشم، فرو رفتن تیزی استخوانهایی که از نوک انگشتانش بیرون میآیند را در جای جای بدنم حس میکنم. در گوشش نجوا میکنم:((چو ...)) در حالی که عطر گلهای وحشی مشامم را پُر میکند. گرمای خون که روی بدنم جاری میشود به گرمای آتشی که ما را احاطه کرده پیوند میخورد. اِم را محکمتر در آغوش میگیرم، باشد که اول تن من بسوزد و تا ابد در وجود او ذوب شوم.
سیدامیرعلی خطیبی
پایان