ویرگول
ورودثبت نام
S.amirali
S.amirali
S.amirali
S.amirali
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

بهار، بیمه و ماشین زمان (#بسپرش_به_ازکی)

در زمان‌های دور دختری را می‌شناختم که نامش بهار بود.
البته هیچ دلیلی پشت اسمش نبود.
بهار نه در بهار به دنیا آمده بود، نه پدر و مادرش در بهار قصد کردند بچه دار شوند، نه اصلا خصوصیات ظاهری و باطنی فصل بهار را داشت!
حتی آشنایی ما هم در بهار اتفاق نیفتاد ...
بهار دختری بود سبزه با موهای کوتاه مشکی و بدنی ورزیده در نتیجه سال‌ها تکواندو کار کردن.
بهار روحیه‌ای جسور، خشن و مردانه داشت و ذره‌ای از لطافت و ظرافت فصل هم نامش نه در او بود و نه قرار بود باشد.
به هرحال دوست هم بودیم.
یک روز در ماه آبان، بعد از سه ماه مکاتبه در شبکه‌های اجتماعی و غیره، تصمیم گرفتیم بیرون برویم و حضوری یکدیگر را زیارت کنیم.
قرار را کجا گذاشتیم؟ در کافه‌ای مرکز شهر.
البته که طبق معمول شانس نیاوردم و کافه بسته بود.
چرا بسته بود؟
خدا می‌داند.
گفتیم برویم طرف یک بستنی فروشی در همان حوالی.
از کوچه پس کوچه راه افتادیم.
در مسیر بحث شد که چرا من این چنین نحیف و مردنی هستم و او آن چنان قوی و باصلابت.
من مخالف این حقیقت بودم و او موافق.
من از این‌ می‌گفتم که زور بازو به قد و هیکل نیست و او معتقد بود حتی اگر چنین باشد باز هم من چیزی در چنته ندارم.
من می‌گفتم او به چند سال تجربه ورزشی‌اش بی‌دلیل می‌نازد و او حرفش آن بود که دارندگی و برازندگی.
خلاصه داستان ...
بحث بالا گرفت و صدای ما بالاتر رفت.
موضوع برایم حیثیتی شده بود و به هیچ‌وجه نمی‌خواستم کم بیاورم.
اعتراف می‌کنم که خریت شاخ و دم ندارد و من هم شاخ و دم نداشتم ... یکهو پیچیدم جلوی راهش و گفتم اگر توانستی مرا از سرجایم یک قدم جابجا کنی هرچه بگویی قبول است!
بعد هم ضربه ریزی با نوک انگشت به شانه‌اش زدم که کاش نمی‌زدم ...
او نامردی نکرد.
مرا چنان به میان خیابان انداخت که پیکان گوجه‌ای رنگی که همان لحظه از آن‌جا می‌گذشت یک جای زخم زیبا کنار زانوی چپم برای همیشه به یادگار گذاشت.
درست است که خود بهار از کرده خویش پشیمان شد و مرا روی دست به نزدیک‌ترین درمانگاه رساند (با سرعت نور!) و هرروز با کمپوت آناناس به عیادتم می‌آمد اما چه کنیم که عرق خجالت تا مدت‌ها مرا عین بستنی آب می‌کرد و چیزی از من جلوی بهار باقی نمی‌گذاشت.
مخلص کلام اگر می‌توانستم با ماشین زمان به عقب برگردم خودم را در مقابل ضربه پیکان گوجه‌ای و بیشتر از آن جلوی زور بازوی بهار بیمه می‌کردم چرا که زور او به من یادآوری کرد چرا ورزش باید یکی از ارکان مهم زندگی من باشد!

سیدامیرعلی خطیبی


#بسپرش_به_ازکی


بسپرش_به_ازکی
۵
۰
S.amirali
S.amirali
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید