
"میثم"
کندن زمین در جنگل و کنار نهر کار راحتی نبود، اما من و ترانه هم نظر بودیم که بهترین و زیباترین و آرامترین مکان برای خفتن ابدی یک دوست همینجاست.
روی تخته سنگی خیره به جریان نهر نشستهام.
ترانه را میبینم که دسته گلی رنگارنگ از روئیدنیهای حاشیه نهر چیده و روی قبر میگذارد.
روستائیان هم برای کندن قبر و کفن و دفن مختصر و سرسری الناز کمک کردند، اما بعد از گذشت مدت کوتاهی در سکوت و آرامش غمانگیزی به کلبههایشان برگشتند و حالا ما سه دوست صمیمی یکبار دیگر کنار هم هستیم، با این تفاوت که یکی زیر خاک است و دوتای ديگر روی خاک.
ترانه شاید قطره اشکی روی خاک تازه میریزد، شاید هم نه.
سمت من میآید و پایین تخته سنگ مینشيند.
پاهایش را دراز و از کفش و جوراب بیرون کرده و به جریان سرد نهر میسپارد.
نفسش پر از تازگی طبیعت میشود؛ چه آسوده دستها را تکیهگاه خود کرده و با چشمانی بسته زیبایی را تنفس میکند.
از دیدن زیبایی و آسودگیش کم مانده گریهام بگیرد، مسبب به خطر افتادن جانش و این در به دریهای تمام نشدنی، من هستم و او فقط با من مهربان و مواظب و غمخوارم است. از خودم خجالت میکشم ...
***
شب است و مه وهم آلود پشت در خانهها پرسه میزند.
مجبور شدیم امشب را در خانه الناز، در خانه سابق الناز یا الناز سابق، بمانیم.
ترانه را به اصرار روی تک تخت اتاق خواباندم و خودم پایین تخت، زمین سرد و سخت.
ترانه اصرار داشت کنارم روی زمین بخوابد ولی قانعش کردم که باید احمق باشیم تا تخت گرم و نرم را خالی بگذاريم.
+ما سه تا صمیمیترین بچههای اون کلاس بودیم، همیشه کنار هم، همفکر و پشتیبان هم. یادته هربار ناهار رو باهم سه تایی میخوردیم؟ حتی گاهی که کارمون طول میکشید شام رو هم کنار هم بودیم. یادته مگه نه؟
ترانه به پهلو میچرخد سمتم و یک دست تکیه گاه سرش میکند؛ خیلی سریع مثل مگس تیزبال از سرم میگذرد که در این حالت چه دلبرانه است!
ترانه:((آره خوب یادمه، تک تک اون روزهارو ... وقتی تصمیم با تو بود همیشه مجبورمون میکردی بریم اون ساندویچی چرک انتهای بارانداز و سوسيس بندری بخوریم، بندریهایی که قاشق قاشق روغن ازشون میچکید!))
ملایم مثل نسیم غروب میخندد، البته که در آن حزن هم یافت میشود.
منم میخندم، بیشتر به ضجه و گریه میخورد.
ترانه:((خب بخوابیم دیگه، فردا کلی راه در پیش داریم و باید یه جا رو پیدا کنیم فعلا توش سر کنیم و از این در به دری خلاص شیم.))
+پیدا میکنیم، نگران نباش. راستی ترانه ...
ترانه خیره به سقف:((بگو.))
+ممنونم.
نیم نگاهی سمتم:((من که کاری نکردم ...))
+کلا خواستم ازت تشکر کنم بابت اینکه ... باور کن نمیخوام توی این دردسرها یه مو از سرت کم شه ...
لبخند میزند:((میدونم میثم جان، حالا بخواب تا فردا توی ماشین چُرت نزنی!))
منم لبخند میزنم.
+شبت بخیر ترانه.
ترانه:((شب بخیر.))
با مرور اتفاقات امروز و تصویر لبخند ترانه و خندههای الناز به خواب فرو میروم.
***
ماشین و جاده هم مثل من و ترانه دست و دلشان میلرزد برای
یک جرعه خواب.
حتی صدای پرندهای به گوش نمیرسد.
جاده خلوت و مه گرفته است.
از دیوار مه پشت سرمان، یک نور مثل فانوس دریایی در اوهام پیشروی میکند.
ترانه نور را در آینه تشخیص میدهد.
همانطور که دستش به فرمان و چشمانش همزمان به جاده و نور پشت سر است:((میبینیش تو هم؟))
+آره، به نظرم یه موتور سیکلته. اینجا ریل برای قطار نیست!
ترانه نمیخندد و همچنان مشکوک به عقب است.
از آینه بغل دوباره نگاه میکنم؛ همانطور که گفتم موتورسیکلتی است که مه را میشکافد و با سرعت به سمت ما ...
لباس جذب و چرم سیاهی که تنش را پوشانده ... متوجه میشوم آنکه اینجور مانور میدهد یک زن است.
کنار در سمت من میآید.
کلاه کاسکت پوشانده هرچیزی که قابل تشخیص باشد.
از کیف کمری یک مسلسل کوچک بیرون میآورد.
مسلسل و موتور سوار ... اینبار قرار است چه کسی را از دست بدهم؟
شمس مسئول این یکی هم هست؟!
تایر جلوی ماشین را میزند. ترانه میان فریادهایمان تمام تلاشش را میکند کنترل ماشین حفظ شود ولی آن زن موتور سوار چرخ عقب را هم هدف میگیرد.
وقتی ماشین چپ میکند و معلق میزند، برای یک صدم ثانیه گل ریزی را میبینم که میان تَرَک آسفالت رشد کرده است.
***
شیشه را با مشت و لگد و درد و ناله میشکنم.
افتان و خیزان روی آسفالت.
موتور و لوله مسلسلاش بالای سرم است.
مطمئنم از پشت شیشه سیاه کلاه دو تا چشم به من زل زدهاند.
آماده است تا کار را یکسره کند ولی ...
***
زن زیبایی که بالای سرم نورانی و محو ایستاده:((نترس، نمردی!))
+چه اتفاقی افتاده؟ اینجا کجاست؟ ترانه ترانه اون کجاس ...
همان زن:((آروم باش آروم باش، باید استراحت کنی، با این زخمها نباید تکون بخوری.))
+بگو ترانه کجاست، همون دختری که همراهم توی ماشین بود ...
همان زن:((با موهای فر سیاه و قیافه معصوم و خوشگل؟))
+آره، حالش خوبه؟ کجاست؟؟ میتونم ببینمش؟؟؟
همان زن:((حالش بد نیست. پانسمان و گچ گرفتیهاش انجام شده و توی اتاق آخر راهرو بستریه. ولی یه مشکلی هست ...))
+مشکل؟! چه مشکلی؟؟
همان زن:((میشه اینطور گفت که رفته توی کما ...))
حیرت، فرياد، لرز، تلاش، ترس، اضطراب، آرام بخش، چشمان
آن زن ... بیهوشی.
***
+چند وقت بیهوش بودم؟
آن زن:((بار اول تقریبا یک روز کامل، این بار میشه گفت پنج ساعت.))
+تو تمام این مدت کنار تخت من منتظر موندی؟
آن زن مهربان و عجیب:((آره خب، یک روز و پنج ساعت.))
+من نمیدونم چطوری ازت تشکر کنم خانومِ ...
آن زن که حالا لبخند زیبا و ملیحی میزند:((من نیکی هستم. برای تشکر هم فعلا بذار خوب شی، باشه برای بعد.))
حدود یک ساعت بعد میرویم تا هوایی بخوریم. پای راستم زیر داشبورد بوده و ساق و مچش آسیب دیده. او زیر کتفم را میگیرد و من را به صندلی فلزی صورتی و خنک زیر درختان بیمارستان میرساند و کنارم مینشیند.
نیکی:((چقدر هوای خوبیه مگه نه؟))
به صورت و چشمان زیبایش خیره میشوم، حدس میزنم دستم روی دستش قرار میگیرد.
+آره، خیلی قشنگه ...
سیدامیرعلی خطیبی