
"شمس"
خیره به آسمان خاکستری و شهر غرق در کثافت زیر پاهایم که روی میز کنار پنجره دراز کردم، کسی در میزند.
-بله؟
صدای پشت در:((آقای شمس، رعنام ...))
-بیا داخل.
در را باز میکند و پشت سرش میبندد.
هنوز جلوی در ایستاده، احتمالا کمی مضطرب چون صدای قدم زدن نمیآید ولی لرزشاش را حس میکنم.
روی صندلی میچرخم سمتش.
-خب؟ گرفتنش؟
رعنا در حالیکه با یک دست موهایش را داخل شال سبز لجنی مرتب میکند و با دست دیگر که پوشهای را گرفته، پایین مانتوی قهوهای سوخته را میکشد:((نمیدونیم چطور،
ولی فرار کردن ...))
برای لحظهای نفس کشیدن برایم سخت میشود، انگار به جای اکسیژن قلوه سنگ در ریهام است. تیز بلند میشوم و جلویش میایستم.
-درست تعریف کن چه اتفاقی افتاد؛ دقیق و با جزئیات!
رعنا تعریف کرد، از فرار کردن میثم و ترانه به سمت نهر و جنگل تا تزریق سم به الناز و غیب شدن هدفها.
این ماجرا برایم گیج کننده است، من از قصد الناز را ترغیب کردم به چنین محیطی دعوتشان کند تا خبری از صفحه موبایل و مانیتور نباشد. گروهی ده نفره از حرفهایترین آدمهایی که اجیر کردم را فرستادم و باز دستم خالی ماند.
رعنا همچنان که پریشان است با دستپاچگی چند عکس از پوشه بیرون میکشد:((قربان اینا عکسهایی هستن که بچهها مخفیانه ازشون گرفتن؛ برای وقتیه که تازه رسیده بودن
و الناز اومد پیشواز و بردشون سمت خونهاش.))
-ممنونم، میتونی برگردی سراغ کارات.
رعنا:((چشم فقط بچه ها دارن برمیگردن، دستور خاصی هست بهشون بگم؟))
-نه چیز خاصی نی ... وایسا ببینم، اونا چندتا شاگرد خصوصی یا یه همچین چیزی دارن، درسته؟
رعنا:((بله، در واقع دوتا. یه دختر هنرستانی و یه زن جوان مطلقه. حداقل اینا چیزایی هست که اون خبرچین تک چشم میگفت.))
-که اینطور، ببین میتونه جاشون رو دربیاره ... اصلا از کجا این جریان رو فهمید؟
رعنا:((خب اینجوری که خودش تعریف می کرد ...))
***
"روایت خبرچین تک چشم:
اواسط پائیز، روبروی مجتمع تجاری بزرگ وسط شهر از ماشینشون پیاده شدن.
ماشین از سومین نسل هیبریدیهاست و علی رغم قدیمی بودنش به خاطر آیرودینامیک و خوش سوار بودن هنوز هم سالاره، میبینی منم تحقیقات خودمو دارم و اونقدرا هم بیسواد نیستم، البته بهتره برم سراغ حرفای مهمتر و کمتر وراجی کنم.
همونطور که توی عکسم پیداست جفتشون مثل همیشه باهم بودن و اینبار سرحال و اتو کشیده!
میثم شلوار مخمل توپ توپی سبز زیتونی و پولیور بافتنی شیری تنش بود و یه یقه اسکی همرنگ زیرش.
دختره هم ... آره همون ترانه، شال شیری رنگ مثل پولیور میثم و مانتوی شرابی.
رفتن بالا، طبقه آخر و کافی شاپ.
دوتا دختر منتظرشون بودن پشت یه میز.
یکی از دخترا چتری مشکیش روی صورتش ریخته بود و هودی آبی سیر هم توی تنش زار میزد. به نظر از اون یکی کمسنتر بود.
دومی سر تا پا مشکی، انگار همه فامیلهاش دسته جمعی مرده باشن و عین روح رنگ به رخ نداشت.
خلاصه مطلب، میز کناری پشت بهشون نشستم و یه کاپوچینو سفارش دادم که یادت باشه پولشو بهم بدی!
یه گوشم هندزفری بود و یه دستم زیر کاپشن سر این ماسماسک که از فاصله نزدیک باهاش شنود میکنن رو گرفته بودم طرف میز میثم.
شنیدن چیزایی که ریز به ریز گفتن به دردت نمیخوره و میدونی من اهل پرحرفی نیستم. فقط همینو بدون اون دختر هودی آبیه انگار هنرستانی بود و گرافیک میخوند، چون ترانه ازش درباره پروژه مدرسه چیزایی پرسید.
دومی هم بدبخت ننه مرده توی اون سن کم طلاق گرفته بود و میگفت شوهرش سر مهریه مدام میاد و اذیتش میکنه. بیچاره میگفت شوهره مدام کتکش میزده و ...
میدونی یکم ناراحت شدم بابت بلاهایی که سرش اومده، بغض از صدا و چشماش میبارید ...
آره میدونم من برای دردِدل و سبزی پاک کردن اینجا نیومدم ...
اصلا اینو میخواستم بگم که اون دختر هنرستانیه و زن مطلقه یجورایی ... چطور بگم ... شاگرد خصوصی میثم و ترانه بودن، آره خودشه، شاگرد خصوصی!
***
به اینجای صدای ضبط شده که میرسد، از رعنا میخواهم متوقفش کند.
-پس این خیکی کوتوله چرک با اون چشم بند و ته ریش و لباسهای شنبه یکشنبه کثیف، کارشو خوب بلده.
رعنا:((بله جناب شمس، ولی مگه شما دیدید اونو؟))
-مستقیم نه. وقتی برای تو خبر میآورد از دوربینهای امنیتی میدیدمش.
رعنا:((میدونید همین بود که آدرس خونه میثم رو برامون آورد؟))
-آره، ولی فایدهای نداشت چون اونا از دستمون در رفتن. به هرحال این خپل کارشو خوب بلده، می خوام ببینمش. اسمش چی بود؟
رعنا:((کامران صفت زاده.))
-آهان. خیله خب یه قرار ملاقات باهاش بذار.
رعنا:((چشم!))
-چیزی دیگهای هم توی حرفاش به درد بخور بود؟
رعنا:((فقط اسم اون دو تا دختر، شاید به کار بیاد ...))
-اسمهاشون چیه؟
رعنا:((دختر هنرستانی: پردیس. زن مطلقه: ماهور.))
خوبه، به گمونم خیلی زود اونا هم قاطی بازی میشن.
رعنا:((بازی؟!))
-آره اینا همش یه بازیه، یه بازی قدیمی بین من و میثم.
سیدامیرعلی خطیبی