
#سه سال بعد#
"میثم"
با تکان ماشین روی دست انداز بیدار میشوم.
بغل دستم، ترانه پشت فرمان است. میبینم که روی من را با ژاکت بافتنی و سرمهایش انداخته؛ چقدر با من مهربان رفتار میکند، همیشه، از وقتی دیدمش ...
ترانه:((دوباره زمزمههای نامفهوم میکردی، البته یه کلمه رو بینشون تشخیص دادم، فرشته!))
آهی میکشم، خیلی آرام، خیلی خسته و آنقدر عمیق که گویی از نهانترین حفرههای ریز قلبم است.
نگاهم را میچرخانم، از ترانه به هرج و مرج تگرگ که بیرحمانه به شیشه و بدنه ماشین میخورد.
-انتظار نداری که راحت فراموشش کنم؟ ترانه اون ... من ... اصلا بیخیال؛ خود من هم نمیدونم چرا همش خوابشو میبینم!
ترانه:((تو دوستش داشتی!))
میچرخم سمتش.
گمان کنم لبخند روی لبم نشسته که میگویم:((آره؛ دوستش داشتم ...))
***
از ماشین پیاده میشویم، روستای دنجیست، قدیم و نیمه متروک ولی شاعرانه مثل اوایل داستان مخلوق ناقص.
ریموت را میزند و صدای پایین رفتن قفلها.
-ترانه، بهش زنگ بزن، بگو ما ورودی روستاییم، بگو ماشین از کوچههای تنگ اینجا رد نمیشه و اونقدر پیچ در پیچه که اگه تنها راه بیوفتیم صد درصد گم میشیم! بهش بگو که ...
ترانه انگشت اشاره را جلوی لبهایش میگیرد:((هیش، باشه بهش میگم، صبر کن داره بوق آزاد میخوره ...))
و او تماس را جواب میدهد، همان که برای دیدنش آمدیم، الناز!
با خنده دنبالمان میآید، با خنده سلام و احوال پرسی و آغوش گرم، با خنده از هزارتوی سرسبز و خنک روستا سمت خانهاش هدایتمان میکند، با خنده برایمان چای محلی میآورد، با همان خنده از بیراههها و چیزهای غیرضروری میپرسد و در نهایت من یادم میآید الناز هروقت استرس داشت میخندید و آن دختر، آن دوست شاداب و پرانرژی با خنده زیبایش به ما خیانت میکند.
***
چندماه بعد از مرگ فرشته، در یک کلاس مخفیانه که از طریق گشتن در دارک وب پیدایش کرده بودم، ثبت نام کردم.
این کلاس خاص و عجیب به ما هک کردن و مسائل این چنینی تکنولوژی را بیهیچ محدودیتی آموزش میداد؛ البته نه آموزش به شیوه معمول!
شمس همراه من برای دو-سه هفته آمد ولی آن زمانها درگیر چیزهای دیگری بود و آرام آرام از من فاصله گرفت، فاصلهای که مدت کوتاهی بعد، خودش را نشان داد.
در آن کلاس بود که ترانه و الناز را دیدم.
هردویشان مثل من چیزهای زیادی در قمار زندگی باخته بودند و حضورشان در آن کلاس، یکجور تجدید قوا و مسلح شدن برای مقابله با زندگی بود! بازهم شبیه به من.
ترانه و الناز انگار نقطه مقابل هم هستند؛ ترانه آرام، کمی غمگین و ملیح و مهربان.
الناز شور و اهل شیطنت و گشاده رو و زبان باز. انگار باید خائن و آدم فروش را هم به فهرست ویژگیهایش اضافه کنم!
ما سه تا دوستان خیلی خوبی شدیم ...
***
همه چیز نه سریع، که اتفاقا بسیار کند و گویی صحنه آهسته پیش میرود:
الناز با یک کلت کوچک که بسیار مرا یاد اسلحه فرشته میاندازد و در جیب کاپشن بادگیر نارنجیاش قایم کرده بود، سمت من نشانه که تسلیم شوم. ترانه که داشت استکانی
برمیداشت، زیر سینی چای میزند و من قطرات قهوهای سوخته و نعلبکی و قندهایی که کمی سابیده شدند را روی هوا، شناور، میبینم.
چای داغ کمی الناز را میسوزاند و اسلحه از دستش زمین میافتد.
چند نفر با لباسهای جذب خاکستری-قرمز موتورسواری و مسلسل در را میشکنند.
خیز سمت ترانه تا دستش را بگیرم و در جیب با انگشت، صفحه سیاه موبایل را لمس میکنم.
بیست متر پایینتر نزدیک نهری خروشان ولی کم عمق، در یک خانه سفالی مشابه، از صفحه یک تلویزیون بسیار قدیمی بیرون میپریم.
چند دختر و پسر با یک پیرمرد برنامه کودک میدیدند که مرد و زن جوانی از جعبه جادویشان به کف اتاق پرتاب میشوند؛ اگر من در این شرایط بودم حسابی ذوق میکردم! اما آنها مبهوت عین مجسمه از جایشان جنب نمیخورند.
از دومین خانه مهمان نواز روستا بیرون میزنیم.
آن چند موتور سوار که همه به جای موی افشان عینک دودی دارند هنوز در تعقیب ما میدوند.
از نهر رد میشویم، تا ران پا خیس. چند قدمی دوان دوان سمت جنگل.
ترانه را متوقف میکنم:((اگه زیاد دور شیم نمیتونم بین دوتا مانیتور تله پورت کنم! باید تا فاصلهمون زیاد نشده برگردیم.))
ترانه:((ولی اونا دنبالمونن ...))
-یه فکری دارم.
دوباره لمس صفحه موبایل جیبم همزمان لمس پوست مثل گلبرگ ترانه.
ما از صفحه لپتاپ الناز که باز روی میز در اتاقش رها شده بود، بیرون میآییم.
پشت دیوار اتاق مخفی میشویم تا بدون دیده شدن صحبتهای الناز و دو-سه نفر از آن موتور سوارها را بشنویم:
الناز:((خیله خب، من کارمو انجام دادم.))
یکی از آنها:((ولی قربان اونا فرار کردن ...))
الناز:((تقصیر من نیست که شماها درست تمام خونهها رو نگشتید و چندتا تیوی و موبایل از دستتون سالم مونده. من با شمس قرارهامو گذاشتم و اون تضمین داد وقتی میثم رو گیر بیارم داروی سرطانی که شرکت شماها ساخته رو به منم مفتی تزریق میکنه.))
سردستهشان:((درسته. اسماعیلی اون جعبه رو از پشت موتور من بیار.))
اسماعیلی:((چشم قربان، الان میارمش.))
الناز:((جونمی جون؛ یعنی بالأخره سرطان منم درمان میشه و قرار نیست قبل سی سالگی غزل خدافظی رو بخونم!))
اسماعیلی:((همینه قربان؟))
سردسته:((آره، خودشه ... خب دختر جون، چشمهاتو ببند و تا وقتی تزریق نشده باز نکن که سوپرایز خراب نشه.))
الناز:((باشه باشه، و بالأخره درمان، هورا ... هوی آرومتر بزن استخونمو سوراخ کردی!))
سردسته:((خب حالا میتونی چشمهاتو باز کنی.))
الناز:((مرسی، دمتون گرم. از شمس خیلی خیلی تشکر کن ... وایسا ببینم ... اون سرنگیه که بهم تزریق کردی؟ همون که نصفش مونده؟))
سردسته:((آره، میدونی نصفش برای یه نفر کافیه.))
الناز:((به اینش کاری ندارم، چرا رنگش سبزه؟ اونی که شمس بهم نشون داد بنفش بود! نکنه این با یه طعم دیگهست؟))
سردسته و افرادش میخندند.
سردسته:((بچهها واقعا سر این یکی حیفم اومد، طفلکی خیلی بامزهست ... ببین بچه جون، اون بنفشی که تو میگی یه سرنگش میتونه لاعلاجترین سرطانها و تومورهارو در عرض نیم ساعت یا کمتر درمان کنه و پولش چند هزار دلاره! این سبزی که به تو زدیم یه سم نسبتا سادهست و حتی از گیاههای همین دور و بر هم میتونی مواد اولیهشو جور کنی؛ طبیعتا چنین چیزی هزینه خیلی کمتری میخواد و آقای شمس تصمیم
گرفتن اونی که ارزونتر هست رو به تو تزریق کنیم.))
الناز:((ای حرومزادههای ...))
مخفيانه دیدم سردسته مشتی به شکم الناز زد و او که از درد زمین افتاده و به خود میپیچید مورد هجوم مشت و لگدهای موتور سواران قرار گرفت؛ به هیچ عضوی از بدنش رحم نکردند.
میخواهم جلو بروم که ترانه دست روی شانهام میگذارد تا متوقف شوم و سری به نشانه نهی تکان میدهد.
صبر میکنیم تا خشاب مشت و لگد و توهینهایشان تمام شود و بیرون بروند.
تا مطمئن میشویم که صدای موتورهایشان سمت نهر و جنگل میرود، سراغ الناز میرویم.
به سختی نفس میکشد و با صورتی کبود بین نفس تنگیهایش سرفه میکند.
-الناز ...
الناز:((فکر کنم چون شما دوتا رو نگرفتن بنفش رو بهم نزد.))
میان سرفههایش میخندد.
ترانه:((چرا اینکارو کردی؟ بخاطر سرطان ما رو فروختی؟))
الناز:((سرزنشم نکن، تو هم بودی همینکارو میکردی ...))
ترانه:((به هیچ وجه دوستامو نمیفروختم حتی اگه ...))
الناز:((بیخیال؛ تا وقتی خودت حسش نکرده باشی نمیتونی نظر بدی. بعدشم تقریبا مطمئن بودم میثم رو نمیکشن، البته درباره تو زیاد مطمئن نیستم ترانه!))
-شمس پشت این جریاناست، مگه نه؟
ترانه:((میثم منم شنیدم ولی اون چرا باید چنین کاری ...))
الناز:((همه چیز زیر سر خودشه، اون منو اجیر کرد. این نره خرها هم برای شمس کار میکنن. مدیر شرکت بالهای آسمانی شمسه، همون شمسی که چند سال پیش توی یه کانتینر زنگ زده و زیر نور خورشید که از یه گوشه سوراخ کانتینر میاومد، کنار ما لنگهاشو دراز و لپتاپ روی زانوهاش سازمان سنجش کشور رو هک میکرد. این همون شمس با همون موهای لونه کفتریه ... دوست قدیمیت، رفیق شفیقت، کسی که باهاش بزرگ شدی ...))
-شمس.
الناز در حالیکه صدایش آرام و چشمهایش بسته میشود:((آره میثم، شمس.))
سیدامیرعلی خطیبی