
"شمس"
در آن به اصطلاح پارتیِ غرقِ نورهای چشمک زن و رنگهای تند و صداهای کر کننده، من بودم و میثم و او، فرشته.
طبق معمول کنار ایستادم و شاهد رقص مثلا دلربایانهی میثم درمقابل خندههای غیرمعمول فرشته بودم.
چشمهای هر دویشان با برق عجیبی میدرخشید.
البته میثم که تقریبا هربار با فرشته نگاه گره میزد این برق را به کار میانداخت ولی امشب فرشته آن شبح خشک و بیاحساس همیشگی نبود، شور داشت، شور با ما بودن، شور سرزندگی!
***
دوسالی میشد که برایش کار میکردیم.
وقتی پیدایش شد میگفت تحت تعقیب است و شاید برای همین بود که همیشه، حتی در این مهمانی، آن تیپ مخصوص قاتلهای بیرحم مزدور را میزد.
چکمههای چرم بلندی که هزاران بند نقرهای در هم تنیده داشت و آن شلوار مشکی کتان جذب که زانو به بالایش تحت پوشش آن ردا یا شنل مانند بلندی بود که اغلب به تن میکرد.
از آستینهای آن ردا دو دست ظریف پیچیده در دستکشی نازک و زنانه بیرون میآمد و آن کلاه، شبیه لئون حرفهای، گرد و سیاه و بیلبه که چتریهای صورتی-نارنجی رنگش را بیرون میریخت و جذابیتی دوچندان به فرشته میداد، به آن صورت کشیده و بیحالت و سرد که از او زيباترين جسد زنده را میساخت؛ البته بعد از عروس مرده.
فرشته بود که بدهیهایمان را صاف و تسویه کرد، ما را از مدرسه جهنمی و سرپرستان پست فطرت نجات داد و سرپناه و امکاناتی برایمان محیا کرد تا راحت زندگی و برایش کار کنیم.
من و میثم در زمینه هک و مسائل کامپیوتری و تکنولوژی کاربلد محسوب میشدیم، اما چیزی که او را در وهله اول جذب کرد اختراعی است که ما مخفیانه و دور از چشم دیگران مشغول ساختش بودیم.
او به پتانسیل اختراع ناقص ما پی برد و تصمیم گرفت به جای کشتنمان، این دو پسر ۱۵ ساله را بخرد تا کار را برایش تمام کنند.
تصمیمی که آن وقت گرفت امشب سرنوشتساز شد.
***
فرشته ضربه آرامی روی شانه میثم زد و طرف من آمد:((چرا نمیری اون وسط یکم عشق و حال کنی؟ بعد از اینهمه کار سخت حالا که که پروژه به آخراش رسیده بد نیست همهمون یکم استراحت کنیم. من از جاهای شلوغ خوشم نمیاد ولی این پارتی واقعا معرکهست!))
نور های سبز و صورتی بدن و صورتش که خیره به من بود را چند قسمت میکرد.
-ممنون فرشته ولی من خیلی اهل جنبوندن نیستم . . .
-میثم که داره حسابی گل میکاره.
-آره خب، میثمه دیگه!
-باشه هرجور راحتی، من میرم بیرون یه هوایی بخورم، اینجا زیادی خفهست؛ حواست به میثم باشه چیزی شد خبرم بده.
-باشه ولی نگران نباش؛ میثم اهل دعوا راه انداختن نیست، برخلاف من.
-میدونم، میثم پسر خیلی خوبیه، تو هم همینطور ولی اینجا ممکنه بعضیها تنشون بخاره . . .
بعد کلت کوچکی که همیشه پهلویش زیر ردا قایم میکرد را از روی لباس لمس کرد و برای اینکه مطمئن شود منظورش را گرفتهام، سر ریزی تکان داد.
منم برای اطمینان خاطرش:((حواسم هست، چیزی شد بهت میگم.))
((خوبه.)) گفت و بیرون رفت.
***
نیم ساعت بعد بالای جسدش ایستادیم.
زمین هنوز از باران غروب، تر میزد.
سالنی که ما در آن میرقصیدیم و نوشیدنی میخوردیم، طبقه اول میشد از ساختمانی سه طبقه.
دو طبقهی بالا برای انبار کردن تجهیزات و صندلیها و استراحت صاحب آنجا و گروه دی جی و بقیه کارکنان در طول روز بود.
ساختمان، داخل کوچهی سمت راستش یک پله اضطراری فلزی و زنگ زده داشت که کف زمین را به پشتبام میرساند.
وقتی فرشته بیرون رفت، برای هواخوری، درواقع روی اولین
سکوی پله های اضطراری ایستاد؛ ولی به خاطر افتادن از بالاترین پلهها یعنی نزدیک پشتبام ساختمان، مرگش قطعی شد.
به خاطر شیشه مشروبی که کنارش پیدا کردند، پلیس گفت:(( مست کرده و رفته بالا. احتمالا سرش گیج رفته و افتاده.))
اما من مطمئنم وقتی میرفت بیرون نوشیدنی همراهش نبود و اتفاقا هوشیار مثل همیشه رفتار میکرد!
بعد گلولهای پیدا شد، ولی روی جسد که جای گلوله نبود ...
کلت کمریاش را که چک کردند فهمیدند گلوله از اسلحه خودش بوده.
نتیجه اولیه تحقیقاتشان این شد:((اومده بیرون هوایی بخوره، از پلهها رفته بالا و بطری رو سر کشیده، روی پلههای آخر احتملا اسلحهاش رو درآورده تا گربهای چیزی رو هدف بگیره ولی چون میلرزیده به هدف نخورده و بعد هم سرش گیج میره و از بالا پرت میشه پایین و مرگ.))
میثم نمیتوانست جسد آن دختر جوانی که همیشه مثل جسد، لاغر و سفید و بیحالت بود را باور کند.
من خوب میثم را برانداز کردم: مویرگ چشمها، رنگ سرخ به سفیدی اطراف میپاشید. دم ابروهایش که همیشه قوسی به بالا داشت حالا خم شده بودند و چین به وسط پيشانی میدادند. موهای فرق کنارش حالا آشفته روی صورت بود و لبهایش کمی باز، میلرزید.
وقتی گلوله را پیدا کردند، دیدم اشک میریزد.
میثم فرشته را دوست داشت، خیلی بیشتر از من و بسیار فراتر از یک احساس دوستی ساده.
همانطور که گفتم، تصمیمی که دوسال قبل فرشته گرفت، منجر به قتلی شد که یک سر آن وصل به من بود.
سیدامیرعلی خطیبی