تحلیل رفتار کاربردی علمی است که در آن، شگردهای برگرفته از اصول رفتار بهصورت نظاممند مورد کاربرد قرار میگیرند تا رفتار دارای اهمیت اجتماعی را بهبود ببخشند و از روشهای آزمایشی برای تعیین متغییرهای مسئول تغییر رفتار استفاده میشود.
این تعریف شامل شش مؤلفۀ اساسی میباشد:
اول، اجرای تحلیل رفتار کاربردی توسط نگرشها و روشهای پژوهش علمی هدایت میشود.
دوم، تمام روندهای تغییر رفتار به شیوهای فنی و نظاممند توصیف و اجرا میشوند.
سوم، اینگونه نیست که هر ابزاری برای تغییر رفتار حائز ویژگی تحلیل رفتار کاربردی باشد: فقط آن روندهایی که به لحاظ مفهومی از اصول اساسی رفتار مشتق شده باشند در محدودۀ این حوزه قرار میگیرند.
چهارم، تمرکز تحلیل رفتار کاربردی بر رفتار حائز اهمیت اجتماعی است.
بخشهای پنجم و ششم این تعریف، اهداف توأمان تحلیل رفتار کاربردی را تصریح میکنند: بهبود و درک.
تحلیل رفتار کاربردی در پی ایجاد بهبود معنادار در رفتار مهم و تولید یک تحلیل از عوامل مسئول آن بهبود است.