▪همه چیز به خودت بستگی داره
▪هیچکس جز خودت نمیتونه کمکت کنه !
▪آدمی تنهاست با دردی که دارد ...
▪بیرون از خودت دنبال کسی نگرد !
.
.
شما رو نمیدونم ، ولی من خیلی با این دست جملات مشکل داشتم !!
و هیچ تمایلی نداشتم به تنهایی جنگیدن و باور عمیق اینجور نصیحتا !!
میگفتم این حد از تنها بودن دگ زعم و گمان منفی خودشون نسبت به دنیاست !! نباید تاثیر بگیرم از حرفاشون !!
آدما لازم دارن کسی کنارشون باشه ، کمکشون باشه ، بهش دلگرم باشن ، یه وقتایی بشینن رو مبل و لم بدن و یکی باشه که جورشونو بکشه !
یا همون جمله ی اول ، هیچ جوره تو کتم نمیرفت !!
تا وقتی شرایط محیطی ، اقتصاد ، جغرافیا ، خانواده ، جامعه و ... و ... و ... هست ، چطور روشون میشه بگن همه چیز به خودت بستگی داره ؟!
ولی تو ۹۹ ای که گذشت ، کاملا درک کردم که بابا واقعا همه چیز به من ، انتخابام و اولویتام بستگی داره ... ! دیدم این تنهایی جنگیدنه یه حقیقت جاری تو رگ های روزگاره و هرچی زودتر بپذیرمش ، بهتره !!
.
دیدم ماها انتخاب می کنیم که ازچی برنجیم و ازچی نه
به کی و چی اهمیت بدیم و به کی و چی نه
کی و چی بیشتر از ۲۴ ساعت ذهنمونو به خودش مشغول کنه و درمقابل کی و چی ماهی قرمز باشیم !!
واسه چه کاری تا ۶ صبح بیدار باشیم و واسه کدوم ۹ شب همه چیو بزاریم کنار و بخوابیم
واسه صدای نکره ی کی قربون صدقه بریم و از صدای گرم کی بد بگیم
بخوایم شخصیت قدرتمند ماجرا باشیم یا اونی که قربانی میشه
ماها انتخاب می کنیم که اولویتمون خنده و لذت از دلخوشی های کوچیک باشه یا غرور از شوعاف های ریز و درشت !!
و بعد از انتخاب و چینش این اولویت ها ، یا خوش میگذرونیم یا درد میکشیم !!
همه ی اینها کافی بود تا بپذیرم که همه چیز به خودم بستگی داره ...
و بعد این پذیرشه که بلوغ اتفاق میفته !!
قدرتمون شکوفا میشه !!
و به زندگی بالغانه بعد از بهانه جویی های کودکانه ، سلام گرمی میدیم ^^
آره خلاصه♡