میدونی
یه وقتایی برا خودمم سوال میشد که
آقا تویی که به وقتش برای اطرافیانت مهربون ترین ، دلسوزترین و آسیب پذیرترین دختر دنیا میشی ؛
چطور ممکنه و چه فعل و انفعالاتی رخ میده که میتونی بعضی وقتا خشمگین ترین ، بداخلاق ترین و قوی ترین ورژن خودت بشی !
چی میشه که صفرت میشه صد ؟
دختر آخر تو کدوم مدلی ای ؟
اولی ای یا دومی ؟
دقیق شدم !
دیدم انگاری من تو کالبدم دوتا روح دارم ، دوتا شخصیت !
من این دوتا شخصیتمو " خواهر کوچیکه " و " داداش بزرگه " خطاب میکنم
مادامی که از اون مهربونی و خوبی ، بازخورد خوبی ببینم و حس نکنم داره ازم سوءاستفاده میشه ، برای اون نفر خواهر کوچیکم !
اما وقتی اذیتم کنن ، آزارم بدن ، دلخور شم ازشون
مودِ خواهر کوچیکه آف میشه و داداش بزرگه میاد رو کار !
خشمگین میشه چون اون بعد وجودشو ناراحت کردن !
چون روح آسیب پذیرشو خراش انداختن !
چون قدر و ارزشش دونسته نشده !
حالا نه فقط من ها !
حس میکنم حکایت خیلی از ماست این قصه !
اینکه خواهر کوچیکه رو آن میکنیم ، ناراحت میشیم بیان نمیکنیم ، سعی می کنیم بیشتر ببخشیم و کمتر دلگیر شیم
خوبیم ، خوبیم ، خوبیم
و درست تو یه نقطه
وقتی دگ شکاف روحمون زیاد شده ، وقتی دگ توان حمل اون همه حس منفی رو نداریم ، وقتی اشباعیم از دلخوری های نگفته
یه هوادار ، یه وکیل ، یه حامی
فعال میشه تو وجودمون که میخواد خاتمه بده به این وضع ! میخواد حق خواهرشو بگیره ! میخواد بگه دگ نمیزارم خواهرمو اذیت کنین !
و درنهایت با این مثال کوچولو
فهمیدم قرار نیست خودمو کاملا به یک گروه خاص نسبت بدم !
من میتونم به وقتش خواهر کوچیکه باشم
و البته به وقتش داداش بزرگه و این چیز بدی نیس :)