
یادداشت زنانه ، مادرانه ، بچگانه !
روبه رویم نشسته و با انگشتانش روی میز اشکال نامعلوم می کشد. حالتش را خوب می شناسم وقت بی حوصله گی و گیردادن به من است !
- مامان چرا هر بار می گیم بیا بازی ؛ میگی کار دارم یا حوصله ندارم ؟ چرا همش میشینی و زل می زنی یه جا ؟ اصلا چرا نمی خندی ؟
این آخری انگار تیر خلاصش بود! با دستپاچگی شروع می کنم به شمردن : - چرا نمی خندم وقتی باهم فیلم می دیدیم خندیدم ، وقتی با خاله تلفنی حرف می زدم خندیدم ، وقتی ...
از چشمانش معلوم بود دنبال این جواب نیست . برای من این دسته از سوالها علامت هشدار است! جوابش را چه بگویم ؟ از اقتصاد حرف بزنم ؟ از بیماری ؟ از خانه نشینی کسالت بار ؟ چرا کام شیرین کودکی اش را با تلخی بزرگسالی ام آشنا کنم ؟
همیشه در این مواقع خود ِسرزنشگرم با نامهربانی شروع به اَنگ زدن می کند : مادر ناشاد ، مادر بی حوصله ، مادر افسرده ، اصلا تو که این قدر بی انگیزه بودی چرا ... جلوی دهانش را می گیرم تا خُلقم را تنگ تر نکند.
صدایش می کنم ، دخترکم را می گویم .در میان درگیری من و خودِ سرزنشگرم ، رفته ، نگاهش می کنم دنبال شباهتهای خودم و او در چهره اش می گردم ، رنگ چشمان و موهایش .
- می دونستی من تو بچگی دروازبان ذخیره تیم فوتبال محل بودم ؟!
چشمانش را تنگ می کند : مااااااامان !
- باور نمی کنی از دایی ت بپرس .
برایش از کودکی ام می گویم ، هم مشتاقانه گوش می دهد هم متعجبانه ! انگار باور نمی کند من هم زمانی کودک بودم . درست زمانی که من باور نمی کنم مادرم زمانی بچه بوده و بچگی کرده !
از کی این قدر بزرگ شدم ؟ از کی این قدر بزرگسالانه رفتار کردم ؟
در ذهنم بازی ها ، شادی ها و فکرهای کودکی ام را مرور کردم ، از این خاطره خوانی ذهنم لذت می بردم و لبخندی می زنم !
- خندیدی ! دیدم !
خدا رو شکر به خیر گذشت !