
مساله ای که نامی ندارد
قسمت دوم
" زنان خانه دار خودشان هم نمی دانند چه قدر خوشبخت اند، رئیس خودشان هستند، ساعت کار ندارند، هیچ مسئول ارشدی منتظر کوچکترین اشتباه آن ها نیست. یعنی چه که زن خوشبخت نیست؟ فکر می کنند مردان در این دنیا خوشبخت اند؟ آیا واقعا در خفا می خواهند مرد باشند؟ نمی دانند زن بودن چه خوشبختی بزرگی است؟ ، اصلا زن بودن همین است !"
جملات بالا برایتان آشنا نیست؟ برایتان پیش آماده در جواب گله گی از روزمرگی زندگی ، چنین پاسخهایی را دریافت کنید؟
اینها جواب هایی است که به زنان تحصیل کرده خانه دار آمریکایی در حدود سالهای ۱۹۶۰ داده می شد.
از نظر من مساله ای که شصت سال پیش به عنوان مشکل بی نام زنان در آمریکا مطرح شد ، در حال حاضر به وضوح در بین زنان خانه دار تحصیل کرده کشورمان دیده می شود.
" من همه کارهایی را که زنان باید انجام دهند،امتحان کرده ام - تفریحات،باغبانی،ترشی انداختن ،کنسرو درست کردن،رفت آمد با همسایه،عضویت در انجمن ها- همه این کارها را می توانم انجام بدم و دوست دارم ، اما این کارها فرصتی باقی نمی گذارند تا فکر کنید به این که چه کسی هستند.من هیچ وقت جاه طلبی شغلی نداشته ام.فقط می خواستم ازدواج کنم و چهار فرزند داشته باشم .فرزندانم ،باغ و خانه ام را دوست دارم.حتی نمی توانید اسمی روی این مشکل بگذارید.اما ناامیدم.تازگی احساس می کنم فاقد شخصیت هستم.من شده ام تهیه کننده ی غذاها و پوشاننده ی شلوارها و مرتب کننده ی تخت خواب ها، کسی که وقتی چیزی می خواهید می توانید سراغش بروید.اما من کیستم؟"
رازوری زنانه - بتی فریدان