
#مادرِ_دَمِ_دست
مدتی است فکرم مشغول یک موضوعی است به نظرم ارزش بررسی دقیق و تهیه یک مقاله را دارد.
از چه زمانی باب شد که اینقدر #مادر_خانه_نشین و دمِ دستِ بچه باشیم !
من خودم مادر هستم منکر وظیفه و مسئولیت آن نیستم و علاقه ای به شانه خالی کردن از تعهدی که خودم به اختیار خودم پذیرفتم هم ندارم ، ولی صحبت من چیز دیگری است .
خاطرم هست که مادر خودم با یک جین بچه ساعتهایی #مسئولیت_خانه را به بچه های بزرگتر خانه که حدودا هفت ، هشت ساله بودند، می سپرد ،خرید می رفت جلسات مشارکت مردمی که آن زمان نیاز جامعه بود شرکت می کرد و حتی در کلاس های سواد آموزی درسی که در کودکی رها کرده بود، ادامه داد !
من در سن شش سال و نیمه گی مسئول برادر شش ماه ام بودم .
جالب است که حالا مادرم من را به خاطر تنها گذاشتن بچه هایم به مدت خیلی کوتاه یعنی به اندازه خرید از مغازه سر کوچه، سرزنش می کند!
چه اتفاقی افتاده ؟
از وقتی مادر شدم هر کتاب #روان شناسی_کودک و یا گفته هر #کارشناس_کودکی که خواندم دیدم که با تَرکه ی به خطر افتادن " #احساس_امنیت_کودک" به جانِ روح و روان مادر افتادند!
از این همه مراقبت و مواظبت و دم دست بودن بچه چه نتیجه ای گرفتیم ؟
#بچه هایی_بی_مسئولیت ، که از پس کارهای شخصیشان بر نمی آیند و در هر لحظه از روی تنبلی برای مادر بی نوا فرمان صادر می کنند از طرفی مادر به خاطر این همه خانه نشینی و در خدمت بچه بودن به #مادری_افسرده و #ناشاد تبدیل شده است . یک جای کار می لنگد ! گمان نمی کنم در هیج برهه ای از تاریخ اینقدر مادرها برای بچه ها وقت صرف می کردند، از بازی کردن، کاردستی درست کردن ، قصه خواندن ، گردش های مادر و کودک ، باهم تلویزیون تماشا کردن تا قاشق قاشق غذا دهان بچه گذاشتن و یادداشت سانت سانت قد کشیدن کودک!
واقعا این همه وقت گذراندن با بچه ها ضرورت دارد؟ این مقدار توجه و دم دست بودن باعث تقویت امنیت کودک و به دنبال آن تربیت یک #انسان_مستقل با حداقل مشکلات روحی در بزرگسالی می شود ؟
من به نتیجه امیدوارم نیستم ! در اطرافم کودکانی را می بینم که با وجود توجه ، حمایت امنیتی و عاطفی زیاد ، حتی به #والد بی نوای خود اجازه دستشویی رفتن هم نمی دهد و با گریه کردن مادر را کلافه می کنند!
به نظرم بررسی این مسئله را باید از ریشه شروع کرد .
کدام دسته از رویکرد های روانشناسی اینقدر مادر را اسیر کودک خود کرده است؟ از چه زمانی این رویکردها به اصطلاح باب شد؟ به فرض درست بودن رویکرد آنچه به دست می آوریم به آنچه از دست می دهیم می ارزد؟