شروع شد!
همیشه همین طور بوده ، لااقل در مورد من این طور بوده ، تا تصمیم به شروع یک کاری می گرفتم ، یک قسمت از مغزم که من اسمش رو ، قسمت تنبلونه مغز میزارم ، فعال میشه و مداوم اخطار میده :" بی خیال بابا کلی کارت رو سرت ریخته ، این کار جدید چیه داره برنامه ریزی میکنی، چقدر به خودت سخت می گیری آدمای اطرافت رو نگاه کن هیچ کدوم از این کارها رو نمیکنن خیلیم راضین "
و در آخر تیر خلاص رو با این حرف میزنه :" اصلا معلوم هست میخوای چیکار کنی ، این کار چه نتیجه داره ، یه چیزی واسه خودت تو فکرت ساختی هیچ جوره عملیاتی نیست، خسته ای یه خورده بخواب تا ببینیم چی پیش میاد ."
امروز که تصمیم به نوشتن کردم ، قسمت تنبلونه چنان فعال شد و هی فرمان خواب داد که کل روز رو خوابیدم و به کل به هیچ کاری ، حتی کارهای معمول روزانه هم نرسیدم !
به خودم گفتم یه جوری شروع کنم به نوشتن که هوای این قسمت تنبلونه رو داشته باشم : روی تخت دراز کشیدم تو قسمت یاداشتهای گوشیم ، اول فاصله خطوط رو بیشتر کردم ،اندازه قلم رو بزرگتر انتخاب کردم ، حال دانش آموزی رو داشتم که میخواست با کلک درشت نوشتن و فاصله زیاد بین کلمات ، سر ته مشقهاشو هم بیاره .
بعد که دیدم قسمت تنبلونه داره با این شیوه م، کم کم کنار میاد ، یواشکی به جای کلمه پایان تو انتهای متنم ، نوشتم : بسم الله !
و داستان نوشتن من شروع شد ...
