دوگانگی

دوگانگی قسمت دوم :

سه نفری پشت میز چهار نفره نشسته بودند،پسرش شیشه شیر خودش را مدام روی میز می کوبید و قطرات شیر به همه جا می پرید.دخترش فنجان کوچکی که عکس دختر توت فرنگی رویش بود به لبانش نزدیک کرده بود و ریز ریز به کارهای برادرش می خندید. سرش روی گوشی خم بود با انگشت اشاره اش تند تند صفحه ها را بالا و پایین می کرد ، در دست دیگرش لقمه کوچکی به سمت دختر دراز بود،بدون این که سرش را بلند کند دستش را تکان داد : - بگیر بخور

علاقه ای به دیدن عکسهای پر از تجملات تولدها، سالگردها، مهمانی ها دیزاین غذا و خانه نداشت ، همیشه برایش این سوال پیش می آمد که کسایی که این پستها را میگذراند بچه ندارند؟ اگر دارند چرا انقدر همه چیز مرتب و تمیز است بدون هیچ لک و لوکی ، بهم ریختگی ، چطور این همه تزیینات شکستنی لوکس ریز و درشت در خانه نگه می دارند؟ در خانه هایش هیچ وقت لیوان شیر یا آب میوه روی فرش برنمی گردد، وقتی راه میروند پایشان روی اسباب بازی های پخش و پلا نمی رود؟با این ناخن های کاشته چطور لباسهای بچه رو عوض می کنند، دست و روی بچه را می شویند و فین دماغش را می گیرند...

نگاهش روی یک عکس ماند ،

تصویر زنی با لباسهای رنگارنگ و البته راحت کنار کتابخانه پر از گل و گلدانهای رنگی و کتاب که روی تشکچه چهل تکه اش نشسته بود، در یک دستش کتاب ، در دست دیگرش فنجان قهوه ، روی گوشهایش هدفونی بزرگ، انگار داشت آهنگ ملایمی گوش می داد ، چشمانش از رضایت برق می زد در زیر تصویر جمله ای نوشته شده بود :" هیچ کس و هیچ چیز، بر زنی که با خواندن کتاب و شعر، گوش دادن به موسیقی و نوشیدن قهوه حالش خوب می شود پیروز نخواهد شد! جبران خلیل جبران"

جمله را چندبار خواند ، چیزی در ذات جملات بود که او را آزار می داد ، چیزی که فراهم کردن فضای تصویر را برایش ناممکن می کرد.

تصویر پروفایل کسی که این پست را گذاشته بود دید، برایش آشنا می آمد،

( دختر و پسرش از صندلی پایین آمده بودند و زیر میز شیطنت می کردند،دخترک شیشه شیر را تکان می داد و قطره های شیر را روی صورت پسرک می پاشید و پسرک از خنده و هیجان جیغ می کشید!)

پست های دیگرش را نگاه کرد ، خودش بود شک نداشت ، حمیده ! دوست دوران دبیرستانش چطور بدون اینکه متوجه شود او را دنبال کرد بود، ازدواج کرده بود؟ ، به نظر نمی رسید ، از عکس ها معلوم بود شغل مهمی دارد، چهر ه اش ساده و خندان است، درست مثل دوران دبیرستان . از شاگردان پرتلاش مدرسه بود همیشه در درس ها با هم رقابت داشتند ، خوب یادش بود که چطور در درس فیزیک سر حل کردن مسئله های دینامیک باهم بحث می کردند.

به عکسها خیره شد، نوشته ی تابلوی کوچکی روی میزش توجهش را جلب کرد : حمیده دولت آبادی مدیر بخش آی تی.
دستانش لرزید اضطرابی تمام وجودش را فرا گرفت، اگر این پیج مسبب آشنایی دوباره شود ، در رویایی با حمیده خودش را چگونه معرفی کند ؟ در جواب سوال مشغول چه کاری هستی ؛ چه جوابی دهد؟
اضطراب جایش را به نگرانی داد ، گیج بود در درونش دنبال پاسخ سوالاهایی بود که از اعماق وجودش بر می آمد ولی انگار بچه داری فرصت پاسخ دادن برایش نگذاشته بود ، صدای خوردن چیزی به میز رشته افکارش را پاره کرد ، فنجان شیر روی میز برگشت و ردی از سفیدی روی آن گذاشت و خیلی سریع روی زمین شره کرد. باید بچه ها را برای بازی حیاط مجتمع می برد ، شاید اینطور کمی فرصت فکر کردن پیدا می کرد ، زیر نویس اخبار حکایت از پدیده وارنگی هوا می داد ، سرش درد می کرد باید برنامه ای برای سرگرم کردن بچه ها در خانه می ریخت . دستمال را برداشت و روی میز کشید : " امروز هوا آلودس ، نمیشه رفت بیرون ، می تونید روی تخت بپر بپر کنید ! "
نگاهش دوباره به نگاه سرزنده حمیده گره خورد ، انگشتش را روی گزینه" لغو دنبال کردن" گذاشت ، باید زودتر بساط ناهار را آماده می کرد. ادامه دارد ....