
دنیای مرموز و زیبا
از بچه گی نسبت به بوی ماشین حساس بودم ، با این حال که پدرم از همان اوایل جوانی اش ماشین داشت و همیشه جلوی درب خانه ی مان یک کادیلاک سبز، یک بنز سورمه ای، مزدای نقره ای و یا یک پیکان زرد قناری پارک بود و ولی هیچ وقت حساسیت من نسبت به بوی ماشین کم نشد ، عاشق سفر و مسافرت بودم ولی به محض حرکت حالت تهوع دمار از روزگارم در می آورد ، توی ماشین همیشه دستم کیسه فریزر بود ولی با این حال ،هیجان سفر ،گشت گذار در طبیعت تاب و تحملم را بالا می برد. پدرم معمولا در اولین دار و درختی که سر راه می دید نگه می داشت ، آن وقت ها طبیعت حال و هوای دیگری داشت ، زیبا بود و مرموز .
سرت را که بالا می گرفتی سنجابهایی که با عجله از تنه درخت بالا می رفتند را می توانستی ببینی.
رد رود را که می گرفتی تو را تا بی انتهای جنگل می برد .
اثری از بطری آب معدنی ، یا نوشابه در آن نبود ، اصلا خوردن آب معدنی مرسوم نبود. نوشابه ها هم برای خودشان عزت و احترام داشتند و فقط در شیشه به فروش می رفتند و باید شیشه های آن را نیز پس می دادی. نمی دانم قدم کوتاه بود و درختها بلند به نظر می آمدند یا واقعا بلند بودند.
بزرگتر که شدم حساسیتم نسبت به بوی ماشین از بین رفت ولی هربار که شوق و ذوق شروع کاری را دارم همان حس ماشین گرفتگی به سراغم می آید ، دل آشوبه می گیرم .
تازه نوشتن را شروع کرده ام ، دل آشوبه انگشتانم را سست می کند!
تاب خواهم آورد . دنیای بسیار شیرینی است !
زیبا و مرموز!